PREMIUMgewoon doen!

Op vakantie met volwassen kinderen: zo wordt het een succes

null Beeld Roberta Zeta
Beeld Roberta Zeta

Als de kinderen eenmaal het huis uit zijn, verdwijnt de gezamenlijke familievakantie vaak uit de agenda. En dat is jammer want het kan, juist op volwassen leeftijd, een prachtige verbindende ervaring zijn. Dat ontdekt ook schrijfster en psycholoog Manon Sikkel. “Het was alsof we een reis terug in de tijd maakten.”

Manon SikkelRoberta Zeta

Mijn moeder werd jong weduwe. Ik was net eenentwintig, mijn broer bijna volwassen. Toen ze in de eerste zomer na het overlijden van mijn vader voorstelde om samen op vakantie te gaan, was het logisch dat we ja zeiden. Ook al ging ik toen al een paar jaar alleen met mijn vriend op reis. Omdat we niet wilden kamperen, kozen we voor een road trip. In de auto van mijn vader reden we die zomer kriskras door Frankrijk. We logeerden in rare pensionnetjes, bezochten vrienden die ook in Frankrijk waren en stonden onverwacht op de stoep bij een oudtante die we een paar decennia uit het oog waren verloren, maar die een fijne flat aan zee had.
Onderweg aten we stokbrood met kaas in de berm van de weg en zongen we luidkeels mee met Franse liedjes uit de jaren zeventig. Non, non, rien n’a changé. Het was alsof we een reis terug in de tijd maakten. Mijn broer en ik maakten excuses voor alle zomers waarin we elkaar de hersens in hadden geslagen, vechtend op de achterbank van een snikhete auto. We haalden herinneringen op aan al die mooie zomers toen mijn vader er nog wél bij was. Maar nog belangrijker, we maakten nieuwe herinneringen. Die road trip uit 1987 oversteeg alle zomervakanties.

null Beeld

Vakantiepark XL

De schoonouders van Titia huren elke zomer een maand lang een huis met extra slaapplekken in een vakantiepark. Hun vier kinderen komen langs in het weekend en mogen om de beurt een week hun kinderen bij opa en oma achterlaten. Op die manier zien de grootouders al hun volwassen kinderen, maar ook alle kleinkinderen.

Een huis vlak bij een vliegveld

Michiel en zijn vrouw huren dit jaar een huisje in Griekenland, niet te ver van het vliegveld en goed bereikbaar. De volwassen kinderen plus aanhang kunnen dan makkelijk langskomen, soms zelfs aansluitend op hun eigen vakantie. Ze slapen op hetzelfde terrein, maar wel in een eigen appartement. Michiel: “Ze betalen zelf de reis, maar als ze eenmaal hier zijn, betaal ik alles.”

Op het eiland van opa

Marina verloor niet lang geleden haar vader. Ze besloot om de erfenis te gebruiken om met haar man en volwassen kinderen – mét hun partners – naar Bonaire te gaan, het eiland waar haar vader vandaan kwam. Marina: “Ik heb een all-inclusive hotel gezocht zodat die vier jonge mensen konden doen en laten wat ze wilden zonder dat het hen extra geld kostte. Ik ben heel blij dat ik dat met mijn kinderen heb kunnen doen. En juist omdat het het eiland van hun opa was, werd het extra bijzonder. Zo’n herinnering gaat langer mee dan een nieuwe keuken.”

DROOMVAKANTIE

Toen mijn eigen kinderen het huis verlieten was ik net gescheiden. Alleen, net als mijn moeder indertijd. Voorzichtig stelde ik mijn kinderen voor om die zomer met elkaar een weekje weg te gaan. Mijn voorstel werd met veel enthousiasme onthaald. Ze wilden graag naar een all-inclusive resort in een warm land. Ik hou zelf meer van kamperen in de wildernis en lange wandelingen maken, maar blijkbaar was dit hun droomvakantie.
Geld had ik niet, want net gescheiden. Maar na lang zoeken vond ik een relatief goedkoop vakantiedorp in Turkije waar we in het heetst van de zomer naar toe konden. Ik plunderde mijn pensioenpot en vloog naar Antalya.
Het resort bestond uit een rij schattige huisjes met uitzicht op een blauwe baai. Behalve één huisje, dat uitkeek op een blinde muur, naast de wc’s. Ik barstte in tranen uit. Overstuur rende ik naar de balie en eiste een huisje met uitzicht op zee. Ik eiste een idyllische vakantie. Ik wilde lachen met mijn kinderen en samen liedjes zingen. Maar in plaats daarvan stonden mijn kinderen met het schaamrood op de kaken achter een pilaar en zeiden dat ze liever naar huis wilden. De resort-vakantie was zo verschrikkelijk, dat er niet eens foto’s van bestaan. En bijna geen herinneringen. Behalve dat mijn kinderen het nog altijd grappig vinden om mij er af en toe aan te herinneren hoe ik stampvoetend bij de balie van het vakantiepark stond.

Saamhorig

Collega-journalist Annemarie (53) gaat al jaren met haar volwassen kinderen op vakantie. Ze is net terug van een citytrip met haar drie kinderen en haar vriend. ‘Ik heb twee zoons en een dochter, die heel verschillend zijn, maar het ontzettend goed met elkaar kunnen vinden. Dat we nog steeds met elkaar op vakantie gaan, zorgt er ook voor dat ze elkaar blijven zien. En de saamhorigheid is veel groter dan toen ze pubers waren. Het grappige is dat juist omdat ze zo verschillend zijn, we echt bijzondere vakanties hebben. De ene dag gaan we naar een museum of het theater, de volgende dag gaan we slenteren en winkelen. Vaak huur ik een huis of Airbnb omdat het makkelijker is. Je kunt zelf koken en iedereen heeft wat meer vrijheid om z’n eigen dingen te doen. Dat saamhorige en samen vakantie blijven vieren kennen ze ook uit de familie van hun vader. Er zijn dertien neven en nichten en nog elke zomer gaat iedereen met elkaar een week op zomervakantie. Iedereen in de familie past zijn schema daar op aan en familieleden in het buitenland komen er speciaal voor terug. Zo’n onderling heel sterke familieband werkt ook door in het gezin. Uiteindelijk zijn mijn kinderen langer met elkaar dan met mij. Daarom vind ik het belangrijk dat die band sterk blijft. En samen op vakantie gaan helpt daarbij. Het kost wel veel geld. want ik ben zo’n moeder die alles betaalt. Ik zwem niet in het geld, dus ik laat er veel andere dingen voor staan. Onderhoud aan mijn huis bijvoorbeeld. De verf bladdert af en het dak lekt al bijna, maar dat is een concessie die ik graag maak.’

null Beeld

Andere rol

Vakantie met je volwassen kinderen geeft niet alleen nieuwe herinneringen, je leert elkaar ook op een andere manier kennen. Volwassenen die in hun oude gezinssituatie komen, vervallen heel vaak in hun oude rol. De oudste wordt weer bazig, de middelste gaat in de contramine en de jongste vraagt de aandacht op, om het even in clichés uit te drukken. Die rollen zijn aangeleerd, en soms ook een middel om te overleven, om aandacht te krijgen. Maar op vakantie kun je die rollen ook loslaten. Je moet elkaar letterlijk de ruimte geven om een andere kant van zichzelf te laten zien. Ook als ouder moet je je schikken in een nieuwe rol. Je hoeft niet elke avond te koken, niet alle bedden op te maken en niet te zorgen dat iedereen het naar zijn zin heeft. Je hoeft ook geen ruzies te beslechten en geen vieze sokken van de vloer te rapen. Vakantie met volwassen kinderen vraagt om nieuwe, gelijkwaardige rollen. en er is niets fijner dan aan het eind van een zomerdag van een afstand naar je volwassen kinderen kijken en te zien hoeveel plezier ze hebben. Op dat moment mag je jezelf en hen ook best een compliment geven. Wat zijn ze goed gelukt!

null Beeld

Stel deze vragen eens aan elkaar tijdens een gezinsvakantie
• Waar komen je grootouders vandaan?
• Weet je waar je ouders op school hebben gezeten?
• Hoe denk je dat je ouders elkaar hebben ontmoet?
• Is er ooit iets heel ergs gebeurd in je familie?
• Weet je wat er gebeurde op de dag dat jij werd geboren?
• Wat weet je over de bruiloft van je ouders of grootouders?
• Waarom hebben je ouders de naam gekozen die je hebt?
• Op wie in je familie lijk je het meest?
• Wat voor werk deden je ouders vroeger?
• Weet je of een deel van je familie uit een ander land kwam?
Uit: Bruce Feiler, The Secret of Happy Families (2013)

Geborgenheid

Een vakantie met volwassen kinderen leent zich ook voor verhalen over de familie. De Universiteit van Atlanta deed onderzoek naar hoeveel – of hoe weinig – kinderen eigenlijk weten over hun eigen familiegeschiedenis. Wisten ze hoe hun ouders elkaar hadden ontmoet? Op welke middelbare school ze hadden gezeten en waarom hun ouders de voornamen hebben gekozen die ze hebben? De kinderen die het hoogst scoorden op deze test hadden het grootste gevoel van eigenwaarde, zo bleek. Een hoge score was bovendien de grootste voorspeller voor geluksgevoel en emotionele stabiliteit bij kinderen. Het idee hebben dat je onderdeel uitmaakt van een groot familieverhaal geeft een gevoel van geborgenheid.
Vertel tijdens de vakantie niet alleen de verhalen uit de familiegeschiedenis, maar blijf ook de mooie geluksmomenten uit het gezin herhalen. Haal herinneringen op aan eerdere vakanties, verjaardagen en gelukkige momenten. Je zult zien dat volwassen kinderen onderling weer heel anders tegen gebeurtenissen aankijken dan jij als ouder. Ook de minder gelukkige momenten horen bij het familieverhaal. Hoe je als gezin tijden van tegenspoed overwon. Het zijn levenslessen die bijdragen aan het algehele geluksgevoel binnen een gezin.

Meer dan een verhaal

Voor wie de wortels van de familie ver weg liggen, kan een reis met volwassen kinderen ook iets zijn waar je met elkaar naar uitkijkt. Waar je voor spaart en over praat. Zoals een reis naar Suriname, Indonesië, Polen, Marokko, een land van herkomst dat soms alleen maar uit verhalen bestaat. Mijn voormalige schoonvader verraste ons gezin op een dag met een geheel verzorgd weekend Antwerpen, waar hij zelf was geboren en opgegroeid, maar zelden over sprak. We stonden voor de bakkerij waar hij als jongetje in de oorlog had gewoond. En in elke straat vertelde hij over de bombardementen die hij als kind had gezien. Hij vertelde hoe hij de stad uit was gevlucht nadat zijn school was gebombardeerd. En zo werd een weekendje weg ineens een prachtige geschiedenisles. De stad waar we al zo vaak geweest waren, zagen we nu door de ogen van een kind.

null Beeld

Waardevol

Partners, kinderen en kleinkinderen maken van een gezin een steeds grotere familie. Ongemerkt ben je nooit meer met elkaar. Toen mijn moeder een paar jaar geleden 75 werd, besloten mijn boer en ik om die roadtrip uit 1987 te herhalen. Dit keer reden we door Italië langs de Amalfi-kust. Eindeloos liepen we door oude straatjes, bezochten kerken en pleinen, lachten en praatten en vierden het leven en elkaar. Terugkijkend op mijn eigen volwassen leven zijn de vakanties die ik met mijn broer en moeder heb doorgebracht bijna waardevoller dan die uit onze jeugd. Inmiddels hebben mijn man en mijn kinderen zich aangesloten bij de familievakanties. Niet in de zomer, want dan is iedereen te druk met eigen vakanties. Maar altijd in het voor- of najaar. Een week of een paar dagen ergens in Frankrijk. Dat moment dat iedereen kent uit Hollywood-films, van zo’n tafel met een luidruchtige familie met veel eten en drinken met een lieve oma en opa erbij, dat zijn wij.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden