maartje Beeld Getty Images/Mint Images RF
maartjeBeeld Getty Images/Mint Images RF

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 110: “Wat maakt je precies zo boos?”

Maartje en Miranda plannen een voorstelrondje met de kinderen, inclusief koekjes bakken en iedereen heeft er zin in. Behalve Mats blijkbaar, want die stormt boos de deur uit.

MaartjeGetty Images/Mint Images RF

“Blijf jij maar even hier, schat”, druk ik Nine op het hart. “Ik ga Mats halen. Komt wel goed.” Ze huilt en als ik me niet zo groot zou houden, deed ik vast een potje met haar mee. Dit had ik echt anders aan moeten pakken. Overleggen bijvoorbeeld, en niet meteen regelen. Een andere dag misschien. Ik heb er te makkelijk over gedacht en moet er niet aan denken dat het nu een drama wordt. Dat Mats ineens lelijk of brutaal gaat doen. Dan wordt het voor ons allemaal ongemakkelijk.

Ik loop naar het trapveldje, maar gek genoeg is hij daar niet. Rondje om het blok dan maar.

“Mats!” roep ik. “Mats!”

Niets.

Inmiddels huil ik ook. “Mats!” gil ik.

“Gaat het wel Maartje?” hoor ik achter me. “Wat is er?”

Het is Nienke, de moeder van Evyanne, die een paar deuren verderop woont. Ze speelt weleens met Nine.

“Ik zoek Mats”, zeg ik. “Hij is boos de deur uitgerend en nu kan ik hem nergens vinden.”

“Wacht, ik kom je helpen”, zegt Nienke, en ze zet haar fiets op de stoep. “Waar ben je al geweest?”

Zij gaat links, ik ga rechts. En allebei roepen we Mats. M’n hart bonkt in mijn keel inmiddels.

Trrrr. Trrrrr. Trrrrr.

Het is Jochem. “Mats is hier”, klinkt het aan de andere kant van de lijn. “Hij is helemaal overstuur en is het hele eind komen rennen.”

“Oh gelukkig, Matsie van me”, huil ik.

“Wat is er in hemelsnaam gebeurd?”

Ik vertel dat hij boos wegrende toen ik aankondigde dat Miranda en haar meiden vanmiddag komen koekjes bakken. En dat ik dat dus blijkbaar helemaal verkeerd aangepakt heb.

“Dat kun je wel zeggen ja”, moppert Jochem. “Je had sowieso ook met mij moeten overleggen, want ik heb ook het recht om te weten dat er een vreemde bij mijn kinderen komt.”

“Een vreemde?!” roept ik boos.

Ondertussen komt Nienke weer aanfietsen. “Hij is terecht gelukkig, hij was naar Jochem gelopen. Dank je wel hè, echt fijn.”

“Oh, dus je liet ook anderen al meezoeken naar Mats, maar het kwam niet in je op om mij even te bellen?” buldert Jochem.

Nu word ik zelf ook boos. “Ik kom Mats nu halen”, zeg ik. Met grote passen loop ik naar de auto en pas als ik achter het stuur zit, realiseer ik me dat Nine nog thuis zit te wachten. Snel draai ik om en ik vlieg zowat naar binnen, met Nine’s jas al in mijn hand.

“Wat is er mama? Ben je verdrietig? Is er iets met Mats?” Ze strekt haar armpjes uit om me te knuffelen.

“Mats is bij papa, dus we moeten hem halen, kom.”

“Maar mama, als Mats bij papa is, dan is er toch geen probleem?”

Ik kijk haar aan.

“Wordt eerst maar even rustig mama”, zegt ze en ik schiet in de lach van de wijsheid van mijn zoete zevenjarige.

“Je hebt gelijk schat”, zeg ik en ik geef haar een extra dikke knuffel. “hoe is het met jou? Vond je het spannend om alleen thuis te wachten?”

“Ja”, zegt ze zacht. “Ik hoopte zo dat er niks mis was.”

“Sorry lieverd”, zeg ik, en ik kus haar lieve blonde haartjes.

“Geeft niks mama. Ik hou van jou.”

“En ik van jou meisje. Zullen we nu Mats gaan halen?”

Een kwartier later kloppen we aan bij Jochem, die bij het zien van Nine gelukkig wat boosheid uit zijn grimas laat trekken. Mats zit met een boze snoet op de bank, armen demonstratief over elkaar. Ik ga naast hem zitten en leg mijn arm om zijn schouder.

“Hey lieve jongen.”

“....”

“Hoe gaat het?”

“....”

“Dat heb ik net even helemaal verkeerd aangepakt hè?” zeg ik.

“Ja!” roept Mats boos.

“Wat maakt je precies zo boos?”

“Ik had me verheugd op eindelijk weer met jou zijn, en dan gaan we weer van alles doen. Ik wil dat helemaal niet.”

“Ben je bang dat Miranda niet aardig is?”

“....”

“Lieverd? Of is er iets anders?”

“Ik wil gewoon met jou vanmiddag…”

“Maar ik ben er toch vanmiddag? We gaan juist iets doen samen.”

“Maar niet echt samen, want als Miranda komt dan kijk je vast alleen daarnaar.”

“Och lieverd”, sus ik. “Heb je me gemist?”

“Ja”, snikt Mats.

“Dat snap ik schat. Lieverd toch. Wil je eerst even samen-tijd?”

Hij knikt.

“Doen we jongen”, antwoord ik.

Lief, we maken er vier uur van, Mats en Nine hebben nog even qualitytime nodig, app ik naar Miranda.

Ik geef Mats een dikke knuffel, en Nine ook, die inmiddels ook weer met tranen in haar ogen staat.

Ping!

Snap ik! Verschuiven we het toch naar morgen joh, is allemaal goed. Wat fijn, een verkering die ook mijn moederhart begrijpt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden