Maartje en de meisjes – deel 119 Beeld Getty Images
Maartje en de meisjes – deel 119Beeld Getty Images

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 112: “Misschien sleur ik haar meteen mee naar boven als we thuis zijn”

Een meisje uit Mats’ klas heeft gezegd dat homoseksualiteit een zonde is en nu is Mats bang dat Maartje in de hel komt. Gelukkig kom je niet in de hel als je er niet in gelooft, legt Maartje haar zoon uit.

Hanneke MijnsterGetty Images

We hebben een zondag zonder kinderen en dus haal ik Miranda op voor een lunch in de stad. Ik heb speciaal voor de gelegenheid mijn nieuwe, gebreide jurk aangetrokken. Een beetje roestoranje is-ie, en met mijn cowboylaarzen eronder en grote oorringen in ongeveer dezelfde kleur zie ik er verdomd goed uit. Beetje rouge op de wangen en wat kleur op mijn lippen en ik ben klaar om te paraderen met mijn verkering. We gaan op de fiets, want dikke kans dat we een wijn of wat bestellen. Of bier. Miranda is wel een bierdrinker ook, vind ik sexy.

Ze doet de deur open met een grote glimlach. “Hee lief!” roept ze. Ik schrik me dood. Ze heeft een afschuwelijk, maar dan ook echt afschuwelijk jasje aan. Een soort wijd colbert in oudroze, met gestikte schuine ruiten erop. Het doet me denken aan een paardrij-jack, of een exemplaar van de bejaardenafdeling. “M’n nieuwe jasje, heb ik gekocht met mijn moeder van de week. Vind je ’m leuk?” vraagt ze.

Ik zwijg. Wat te doen? Eerlijk wil ik zijn, maar ik wil haar geluk ook niet verstoren.

“Oh nou, ik zie het al”, lacht Miranda. “Deze draag ik wel op de dagen dat ik je niet zie.”

“Lijkt me beter”, lach ik opgelucht. Het zwarte colletje dat ze onder het jasje draagt en de zwarte jeans zijn gelukkig meer in mijn straatje.

“Jij ziet er wel mooi uit”, plaagt ze. En ze geeft me een kus.

“Wat vind je überhaupt van mijn kledingstijl?” vraagt Miranda. “Is het een beetje je smaak?”

“Leuk wel”, antwoord ik. “Tenzij je nog meer van dit soort jasjes hebt, natuurlijk.” We schateren erom.

“Jij bent wel wat meer artistiek en ik wat klassieker”, zegt Miranda. Daar heeft ze gelijk in.

“Heb je al meer verschillen ontdekt?” vraag ik. De serveerster komt onze bestelling opnemen en we besluiten met één blik naar elkaar dat we er ook bitterballen bij willen. “En brood met smeersels”, voegt Miranda eraan toe. “Je moet het leven vieren.”

Ik knijp in haar hand. Het voelt goed om hier zo met haar te zitten.

“Verschillen? Nou, ik ben denk ik iets optimistischer dan jij. En jij bent juist weer iets planmatiger dan ik. En dat is oké.”

“En vind je ook iets onaantrekkelijk aan mij?” vraag ik.

“Wat is dat nou weer voor wijvenvraag”, lacht Miranda. “Dat is misschien wel een van de grootste nadelen van liefde tussen vrouwen, als er geen problemen zijn, dan gaan we ze wel zoeken.” En ze heeft gelijk. Want wat maakt het eigenlijk uit? Zij is blij met mij en ik ben blij met haar en dat is wat telt.

“Kom je mee naar mij?” vraag ik als we weer naar huis fietsen.

“Graag, lief”, zegt ze. Het is maar een kwartiertje trappen, maar het duurt me veel te lang. Ik heb zin om mezelf aan haar te geven. Nog twee straten en dan zijn we er. Misschien sleur ik haar meteen mee naar boven als we thuis zijn. Of nee, ik gooi haar op de bank. Vandaag komt het initiatief van mij.

Hé, wat staat daar nou voor mijn deur? Bloemen. Een enorme bos.

“Heb je een geheime aanbidder?” grapt Miranda. Verbaasd kijk ik haar aan. “Zijn ze niet van jou dan?”

“Ik weet van niks, sorry.”

Forever in my heart staat er op het kaartje. Geen naam, geen letters, niks.

Romantiek is nog nooit zo’n mood killer geweest.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden