Maartje en de meisjes Beeld Getty Images/Maskot
Maartje en de meisjesBeeld Getty Images/Maskot

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 132: “Het lijkt wel alsof ik steeds slechter tegen ruzie met Jochem kan”

Maartje heeft corona en moet zich even helemaal overgeven aan rust, reinheid en regelmaat. Dat valt nog niet mee, maar gelukkig heeft Miranda een gezellig opbeurplan bedacht.

Hanneke MijnsterGetty Images/Maskot

Het mag dan 29 graden zijn, Miranda en ik duiken toch vol in de kerstsferen deze avond. We kijken The holiday, allebei in ons eigen huis, en dat voelt heerlijk fijn. Ik heb de film al drie keer gezien en moet nog steeds lachen om het dronken gestuntel in het huisje en nog steeds huilen bij het gesprek met de dochtertjes in de tent. Via spraakberichten houden we elkaar van elke emotie op de hoogte.

Ik zou willen dat ik bij je was appt ze. Nu. Ik zou tegen je aan kruipen en je heel veel kusjes geven.

Ik wil graag heel veel kusjes van jou.

Alleen kusjes? vraagt ze.

Niet alleen kusjes. Ik wil je voelen.

Hmmm.

En ik wil je geld, grap ik.

Hahahahaha! Oke. Weg romantiek, antwoordt ze. Maar dat is niet zo. Samen lachen is juist romantisch en verbindend. En ik realiseer me ook dat ik wel degelijk een potje telefoonseks afhoud, omdat ik het met Miranda oprecht meen. Geen wild gedoe zoals met Judith en Hannah, maar puurheid en diepgang.

De volgende ochtend word ik wakker van een berichtje. Miranda vraagt of het al wat beter gaat. Het voelt fijn dat zij er is.

Ik bestel wat boodschappen bij de snelbezorgers en vraag Jochem om de kinderen nog een dagje te houden.

“Dat komt me echt heel slecht uit”, moppert hij. “Ik heb nu al twee keer ingesprongen omdat jij corona hebt, ik heb zelf ook een leven.”

“Oké, nou, breng ze dan maar. Met het risico dat we straks allemaal besmet zijn.”

“Ja, dat is dan maar zo.”

“Wat ga je doen dan?” vraag ik.

“Ik heb een afspraak bij de hypotheekadviseur, ik ga toch een nieuw huis bekijken en ik ga zondag naar mijn ouders. Niet dat het jou iets aangaat.”

“Dat is waar. Maar je klinkt gestrest, dus ik dacht, misschien kan ik iets voor je betekenen.”

“Ja, door gewoon de kinderen te nemen op jouw dagen en zelf voor je weerstand te zorgen.”

“Joe”, zeg ik en hang op.

Ruzies met Jochem raken me nog altijd en het lijkt wel alsof ik er alleen maar slechter tegen kan, naarmate we langer uit elkaar zijn.

Nu de kinderen vanmiddag alweer komen, kan ik maar beter nog even een klein dutje doen om wat extra energie op te bouwen. Het is ongelofelijk hoe moe je kunt worden van niks doen, wanneer er corona door je lijf raast. Het lijkt wel alsof ik weer zwanger ben, toen kon ik me ook zo uitgewrongen voelen. Gelukkig hoef ik me daar nu geen zorgen meer om te maken. Een vriendin van Suus was laatst zwanger geworden van een scharrel en heeft het zelfs laten weghalen. Een vreselijk dilemma lijkt me dat. Ook dat is een groot bijkomend voordeel van verliefd zijn op een vrouw: geen soa’s, geen baby’s. En het voelt nog fijner ook. Ik stuur een hartje naar Miranda en schrijf dat ik nog even ga slapen, maar dat het wel beter gaat. En dat ik haar volgende week heel heel graag weer wil zien.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden