Maartje en de meisjes Beeld Getty Images
Maartje en de meisjesBeeld Getty Images

PREMIUMMaartje en de meisjesPremium

Maartje en de meisjes – deel 133: “Heb je iets op je lever?”

Ook al heeft Maartje corona, Jochem wil toch graag de kinderen weer brengen. En dus rust ze nog even zo goed mogelijk uit. Ze baalt er wel van dat de verstandhouding wat lastiger is de laatste tijd.

Hanneke MijnsterGetty Images

Meestal sta ik meteen in de entertainmentstand als de kinderen er zijn, maar nu gaat dat dus niet. En het mooie is, ik blijk ook hartstikke overbodig. Want nu ik geen uitjes verzin en afspraken regel, vermaken ze zich prima zelf. Mats bouwt een tent om de eettafel heen en Nine heeft zowaar een dorp van Playmobil in elkaar geflanst. Compleet met manege en ziekenhuis. Ze praat in zichzelf en af en toe vraagt de een of de ander of ik even wil komen kijken naar iets. Heerlijk als ze zo bezig zijn. Ikzelf lig ondertussen op de bank te lezen in Levenslef, een boek over een vrouw die al negen jaar een hersentumor heeft en nog steeds leeft. Haar energie en levenslust raken me. De uren vliegen voorbij, met thee op tafel en de radio in. Een herfstachtig tafereel in de zomer en we genieten er alledrie van.

“Kunnen vrouwen eigenlijk samen seksen?” roept Mats vanuit zijn hut. Ik moet ervan glimlachen en Nine kijkt niet op of om.

“Natuurlijk kan dat”, antwoord ik.

“Maar dan heeft niemand toch een piemel?” Ik denk meteen aan de strapon waar Miranda en ik het laatst in een nachtelijk telefoontje over hadden, maar ik besluit die informatie achterwege te laten. “Klopt, maar je kunt ook vrijen zonder piemel. Met je handen bijvoorbeeld.”

“Oké”, klinkt het vanuit de tent.

Mijn gedachten drijven af, en van lezen komt niet veel meer. Ik mis Miranda.

“Mama?”

“Ja, schat.”

“Ik heb al een hele grote piemel. In de ochtend lijkt het wel een raket.”

“Oké”, antwoord ik. Eh, ja, ik weet het anders ook niet.

Snel maak ik een foto van de tent en stuur die naar Miranda. Hier gaat het goed, schrijf ik erbij. Openhartige gesprekken zelfs.

Dat zijn de mooiste, stuurt ze terug.

Ik mis die van ons. Ik schrik van haar bericht.

Hoe bedoel je, typ ik terug, maar dat staat zo bot. Een vraagteken dan maar.

Gewoon, de lange avonden met wijn en muziek, waarin alles op tafel komt, antwoordt Miranda.

Heb je iets op je lever? vraag ik.

In ieder geval geen wijn, knipoog.

Nee schat, alles is goed, gaat ze verder. Ik mis je gewoon.

Misschien kunnen we wel een paar dagen weg samen, in de vakantie, stel ik voor. Naar Londen of zo, of een lekker strandje in de zon.

Jaaaa! Met cocktails en kokosnoten en lezen en tijd vergeten jubelt Miranda.

Klinkt best poëtisch als je het zo zegt.

En romantisch! antwoord ik.

Ik kan me nu al verheugen. Misschien kan ik Jochem wel vragen of de kinderen in de vakantie een paar dagen extra bij hem mogen zijn. Wij verdelen de weken nooit in de vrije schoolweken, maar laten ons co-ouderschap gewoon doorlopen. Als ik het ruim op tijd vraag, dan kan het vast wel.

Nine staat op uit haar Playmobil dorp en legt haar handje op mijn been. “Ik ben zo blij dat we weer bij jou zijn, mama”, zegt ze. “Ik ben echt liever hier dan bij papa.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden