Girlfriends laying on colorful sofa in modern apartment. Girl holding each other's hand and enjoying togetherness. Concept LGBT couple at home. Beeld Getty Images/iStockphoto
Girlfriends laying on colorful sofa in modern apartment. Girl holding each other's hand and enjoying togetherness. Concept LGBT couple at home.Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 134: “Ik wil nog heel lang bij je zijn”

Het is altijd lastig wanneer Mats en Nine een vergelijking maken tussen Jochem en Maartje, maar nu Nine vanuit haar tenen zegt dat ze liever bij mama is dan bij papa, wordt het helemaal ingewikkeld. Moet ze dit met Jochem bespreken of niet?

Hanneke MijnsterGetty Images/iStockphoto

Mats en Nine zijn allebei niet uit bed te branden. De laatste schooldag vandaag, en ze zijn moe. Moe van het hele jaar, van al het leuks dat in de laatste maanden gepropt wordt, van de ruis thuis. Ik snap het ook wel. We zijn allemaal afgepeigerd. Ik kan me de tijd niet heugen dat ik voor het laatst langer dan twee weken achter elkaar vrij was. Als kind vond ik de zomer eindeloos duren, verveelde ik me zo dat ik vermaak zocht in het tellen van de tegeltjes in mijn moeders keuken of het aan elkaar knopen van al mijn vaders schoenen. Nu ben ik na drie dagen Corona-luiheid al helemaal van het verveelgenot genezen.

“Kom jongens!” roep ik voor de derde keer naar boven. Nine komt als eerste de trap af en even later zitten we met z’n drieën zwijgend boven ons bakje yoghurt met aardbeien.

“Zijn we dit weekend bij jou?” Vraagt Nine weer.

“Volgend weekend schatje,” antwoord ik. “En dan gaan we op vakantie!”

“Morgen dus bij papa?” Zucht ze.

Ik knik.

“Als je bij papa iets anders wil, of niet fijn vind, mag je het altijd zeggen,” fluister ik. “En als je dat spannend vind, zal ik je helpen.”

“Het gaat wel hoor,” zegt Nine stoer.

De volgende ochtend breng ik mijn bloedjes met een knoop in mijn maag naar Jochem en gelukkig vliegt mijn meisje haar vader enthousiast om de nek. Ik besluit niks te zeggen in de overdracht, en knijp Nine nog even in haar hand, wanneer ik wegga. “Je mag alles zeggen,” fluister ik weer. En ze knikt.

Thuis neem ik een lange douche, met veel schuim en lekkere bodylotion toe. Het voelt heerlijk om mezelf weer mooi te maken na die lamme dagen. Ik heb om vier uur bij Miranda afgesproken en dan gaat ze voor me koken en gaan we biertjes drinken en plaatjes draaien in haar tuin.

Een kwartier te vroeg bel ik al aan. Met bonbons en bier in mijn hand. “Bijzondere combinatie,” lacht ze. We giechelen allebei een beetje.

“Ik heb je gemist,” lacht ze door haar zoenen heen. “Ik jou ook!”

We omhelzen en knuffelen en kussen nog minstens drie keer onderweg, van de voordeur naar de tuin.

“Nu is het klaar,” zegt ze, “we lijken wel pubers.” En weer lachen we samen. Samen lachen is nog intiemer dan zeggen dat iemand de leukste is.

We eten borrelhapjes in de tuin, kletsen, lachen, knuffelen en de avond kan me niet lang genoeg duren.

“Ik heb een idee!” glundert Miranda als we rond tienen vanwege de kou naar binnen gaan. “We kunnen natuurlijk in bed gaan liggen nu, maar, ik kan ook de matrassen naar beneden halen en dan luisteren we hier nog lekker liedjes, met kaarsjes aan en de gordijnen dicht.”

“Ja!” roep ik. “Nu al leuk!”

En dus liggen we een half uur later op haar matras in de woonkamer, in alleen ons ondergoed. Zwoele soul uit de speakers en warme zoenen in mijn hals. Lovedrunk.

“Ik wil nog heel lang met je zijn,” zeg ik zacht.

Maar een kans om mijn hartebiecht af te maken, krijg ik niet, want de muziek valt stil en Miranda’s telefoon rinkelt ons weer helemaal helder. Wie belt er nou zo laat?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden