Maartje en de meisjes – deel 135: “Straks komt er weinig pracht en praal meer tussen onze punanies” Beeld Getty Images/iStockphoto
Maartje en de meisjes – deel 135: “Straks komt er weinig pracht en praal meer tussen onze punanies”Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 135: “Straks komt er weinig pracht en praal meer tussen onze punanies”

Maartje en Miranda komen net zo lekker into the Groove, wanneer Miranda’s telefoon ineens rinkelt. Om elf uur ‘s avonds. Wie belt er nou zo laat?

Hanneke MijnsterGetty Images/iStockphoto

“Miranda?”

Ze neemt op met een vraag, wat ik ook wel begrijp op dit tijdstip. Ik trek snel mijn kleding recht, alsof die beller me kan zien.

“Nou ja”, moppert Miranda, “weer niks. Dit is dat de zoveelste keer dat ik gebeld word en dan alleen een kiestoon hoor. Dan hang ik meteen op natuurlijk, maar vervelend is het wel. Wie doet dat dan? Iemand die zin heeft om me te pesten? Piraten? Scammers? Of gewoon een fout systeem?” Zo ver denk ik eigenlijk nooit door, maar Miranda blijkbaar wel.

De mood is er daarna wel uit, dus we gaan slapen. “Dit is de lesbische beddendood”, lacht ze.

“De wat?” vraag ik.

“De lesbische beddendood. Vrouwen gaan samen veel sneller over tot slapen en laten seks sneller varen, omdat er geen testosteron in het spel is. Nu doen we nog ons best voor elkaar, met leuke bloesjes als we afspreken, maar als we straks allebei in een fleecevest op de bank zitten, komt er weinig pracht en praal meer tussen onze punanies.”

Ze lacht erom. “Nou, daar zijn we toch zelf bij?” sputter ik.

“Ja, dat is ook zo. Ik hoop dat wij de uitzondering op de regel zijn. Maar ik vermoed dat jij dit fenomeen niet kent, omdat je je halve leven hetero was en voor jou is het vast niet zo ver gekomen.”

Haar insinuaties irriteren me. Ook al heeft ze misschien gelijk. Jochem en ik hadden inderdaad tot op het laatst wel seks, maar dat was echt niet alleen zijn verdienste. Plus: als vrouwen dat zo goed weten onderling, waarom doen ze er dan niks aan? Ik vind het een beetje laf om het gebrek aan seks alleen op het gemis aan testosteron af te schuiven. Je kunt toch zin maken, je best doen voor elkaar?

“Wat is er nou?” vraagt Miranda. “Ben je nou boos omdat je geen seks krijgt?”

“Nee”, antwoord ik, “maar ik vind het niet leuk om steeds voor halve hetero versleten te worden. Mijn verleden is mijn verleden, daar kan ik niks meer aan doen. Maar nu ben ik met jou, voor de volle honderd procent, en dat is niet een rol die ik speel of een tijdelijke fase.”

“Oké, oké, sorry schatje.”

We kussen. Langzaam en lekker. Lief en lustig. Miranda kruipt bovenop me en trekt mijn broekje uit. En het hare ook. Als een cowgirl rijdt ze op mijn bekken. Ik weet niet wat ik zie en al helemaal niet wat ik voel. “Wat nou lesbische beddendood”, fluistert ze in mijn oor, “we zijn er nog lang niet.”

“Ik ga je wel missen, als je op vakantie bent”, zucht mijn vriendin.

“Ja, ik jou ook.”

“Misschien gaan we volgend jaar wel samen”, lacht ze. “Met alle kinderen, en exen op de rij erachter.”

“Het perfecte samengestelde gezin, ja!” grinnik ik.

“Hahaha! Ik moet er niet aan dénken!” roept Miranda. “Aan die exen dan.”

“Daarover gesproken”, zeg ik, “zullen we nog even bij Jochem op de koffie voordat hij op vakantie gaat?”

Ze geeft me de meest boze blik ooit.

“Grapje”, zeg ik snel. Poeh…

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden