Maartje en de meisjes – deel 137: “Ik weet wat haar plan is en dat maakt me nog geiler” Beeld Getty Images/iStockphoto
Maartje en de meisjes – deel 137: “Ik weet wat haar plan is en dat maakt me nog geiler”Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 137: “Ik weet wat haar plan is en dat maakt me nog geiler”

Maartje is met Nine en Mats op vakantie in Hamburg. Ze geniet met volle teugen en realiseert zich hoezeer ze haar kinderen heeft gemist, de afgelopen tijd. Met zoveel ruis op de lijn gaat er dan ook veel moois verloren.

Hanneke MijnsterGetty Images/iStockphoto

Ze vliegen Jochem om de nek, wanneer hij de groene voordeur opendoet. We staan voor het eerst voor zijn nieuwe huis en Mats en Nine buitelen over elkaar heen met hun verhalen van Hamburg.

“Fakking grote schepen!”, roept Mats. “Heel veel zwervers”, zucht Nine. “Echt heel zielig.”

“Hoi lieverds”, glimlacht Jochem. “Wat fijn dat jullie er weer zijn. Dus het was leuk?”

“Echt heel leuk!”, glundert Mats. “En ik mocht Lego van mama, uit de legowinkel. Van wel honderd euro!”

“En wat vinden jullie van ons nieuwe huis?”, vraagt Jochem. Hij kijkt me nieuwsgierig aan. Ik zie dat hij trots is op zijn huis, en terecht ook. Het was een lange zoektocht, maar allemaal niet voor niks, zo blijkt nu. De woonkamer is nog wat leeg, maar er staan een bank, een kast en een eettafel en zelfs wat planten.

“Kom mee naar boven”, stelt Jochem voor. Ik weet niet of ik ook uitgenodigd ben. Ineens voelt dat wat ongemakkelijk.

“Jij ook, Maartje, kom.”

De trap heeft donkerblauwe vloerbedekking. Hoogpolig, heel lelijk. “Niet mijn keuze”, zegt Jochem ongevraagd. “Dat komt nog wel een keer. Jouw kamer is links, Nine.” We stappen een zuurstokroze hok binnen, met een hoogslaper met klamboe.

“Wauw!! Een prinsessenkamer!”, gilt ze. M’n meisje is bijna van de basisschool af, maar nu blij als een kind.

“Goed gedaan”, fluister ik naar Jochem. Hij glundert ervan. Mats kan ondertussen niet meer wachten en rent naar de deur ernaast.

“Nee, niet die”, zegt Jochem. “Dat is mijn kamer.” Mats heeft de deur al open geduwd en ik zie een eenpersoons matras op de grond liggen.

“Nog niet alles is klaar”, mompelt Jochem, “maar jouw kamer wel, man. Kijk maar links.” Legergroen en steigerhout is blijkbaar het thema voor Mats en ook dat is een schot in de roos. Het ontroert me dat Jochem al zijn tijd en geld heeft geïnvesteerd in de kinderen, ten kosten van zichzelf.

Twee koffies later kus ik de kinderen gedag en rijd ik naar huis. Dat voelt ineens weer groot en leeg, na die intensieve dagen op vakantie. Gelukkig komt Miranda straks. Nog even langs de notenboer en de slijterij, want grote kans dat we gaan borrelen.

“Hee Maartje!”, hoor ik als ik net twee pond macadamiamix bestel. Ik kijk naast me en zie: “Judith!”

“Hoe is het met je?”

“Goed!”, lach ik. “Net op vakantie geweest. En jij?”

“Met je verkering?”, wil Judith weten. Ze is ouder geworden in haar gezicht, maar nog steeds even knap.

“Nee, met m’n kinderen. Verkering komt zo, vandaar even de borrelplank inkopen.”

We kletsen nog wat over alles en niks en zeggen gedag. Mooi om te merken dat ik ooit zo gek was op Judith en dat ze me nu gewoon onberoerd laat.

Ik trap snel door naar huis, leg de wijn koud en trek een mooie nieuwe jurk aan. Wanneer ik de trap afloop, gaat de bel.

“Schatje!”, roept Miranda. “Wat heb ik je gemist!” We kletsen en kussen en lachen en gieren. Ik ben zo blij met haar. Hoe goed we het samen kunnen vinden. Hoe mooi ze me laat voelen. Hoe vanzelf het lijkt te gaan tussen ons. Ik heb een kleinigheidje voor haar gekocht in Hamburg, een sleutelhangertje, en hoe klein het ook is, ze lijkt geraakt. “Wat ben je toch lief”, zegt Miranda en ze kust me. Ze duwt me zachtjes op de bank en niet veel later liggen er twee jurken en twee beha’s op de grond. Miranda zakt langzaam naar beneden en kust mijn buik, mijn bekken, mijn benen. Ik weet wat haar plan is en dat maakt me nog geiler. Met mijn ogen gesloten verdwijn ik in mijn eigen wereld. Mijn lichaam siddert van genot. Oh wat heb ik dit gemist.

“Oh Ju-”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden