Maartje en de meisjes 138 Beeld Getty Images
Maartje en de meisjes 138Beeld Getty Images

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 138: “Denk jij dat wij elkaars ware zijn?”

Het weerzien tussen Maartje en Miranda is zinderend. Lachen, knuffelen, vurige seks. Maar wat doet Judith in het verhaal?

Hanneke MijnsterGetty Images

“Wat zei je nou net?” vraagt Miranda. Mijn hoofd rust op haar schouder, haar arm ligt lief om me heen. We hebben net uitzinnige seks gehad en op het hoogtepunt riep ik, bijna helemaal, de naam van mijn ex. Ik slikte ‘m net op tijd in, dacht ik, maar blijkbaar heeft Miranda het toch gehoord. Hoe heerlijk ik mijn vriendin ook vind, ik gebruik altijd mijn fantasieën om klaar te komen. Altijd. Dat heeft niets te maken met de kwaliteit van mijn bedpartner, maar alles met de concentratie die nodig is om helemaal in mijn zone te komen. De verhaaltjes die ik mezelf vertel in mijn hoofd gaan over exen, over de buurman, over een wildvreemde. Ook nog heteroseks, ja. In mijn hoofd vind ik dat lekker, in werkelijkheid zou ik dat niet zo snel meer hoeven.

“Hhmm?” houd ik me van de domme.

“Toen je klaarkwam schatje, ik dacht dat je wat zei, maar ik verstond het niet.”

“Oh, dat had ik niet eens door”, lieg ik. Natuurlijk dacht ik alleen aan Judith omdat ik haar tegenkwam in de winkel. Het betekende oprecht niks. Maar ja, leg dat maar eens uit. In deze context, in de kwetsbaarheid van elkaars naaktheid wil je nooit iets horen over een ex, hoe goed je het ook uitlegt.

De volgende dag hebben we de hele dag samen. Niet eens bewust afgesproken, maar we hebben allebei geen andere plannen en besluiten samen naar het meertje in de buurt te fietsen. Kleedje mee, boek mee, kaasjes en rosé. Het is bloedheet, dus we duiken meteen het water in. Allebei topless. Ik kijk naar haar mooie rug. Gespierd en licht gebruind. Ze voelt het blijkbaar, want Miranda draait zich om en vraagt: “Check je me nu, ja?” Ik moet meteen lachen en zij ook. “Ik vind je zo prachtig,” zeg ik. We zwemmen en zoenen wat in het water, zonder een idee van de tijd en de dag. Heerlijk vrij voelt het.

Wanneer we weer op ons kleedje liggen, schenk ik Miranda ongevraagd een rosé in en zij smeert automatisch wat brie op mijn broodje. We kletsen over van alles, zoeken contact met elkaar via onze vingers als we lezen en wanneer ik bijna in slaap soes vraagt Miranda ineens: “Denk jij dat wij elkaars ware zijn?”

“Jij bent wel de fijnste en de mooiste met wie ik ooit ben geweest”, antwoord ik. “Telt dat als de ware?”

“Misschien is de ware die ene die het verschil maakt. Je grote liefde.”

“Jochem was ook een grote liefde, maar op een heel ander level dan jij. Maar de ware klinkt zo alsof het maar één iemand kan zijn, en daar geloof ik niet zo in,” zeg ik. “Want alleen praktisch al: misschien woont jouw ware wel in Canada en heb je geen idee, of in Nieuw-Zeeland, en ontmoet je die nooit. Betekent dat dan dat je de rest van je leven schippert in de liefde? Of blijf je zoeken?”

“Blijven we niet allemaal zoeken?” vraagt Miranda. “Altijd?”

“Nee, ik denk dat liefde ook een besluit is. Ik kies ervoor om deze liefde met jou steeds verder uit te zoeken omdat ik het zo fijn vind met je. Anders zou ik me steeds blijven afvragen en toetsen of jij wel echt de ware bent, want hoe weet je het nou zeker?”

“Nou, ik weet het wel zeker”, zegt Miranda.

“Wat weet je zeker? Dat er een ware is?”

“Ja. En ik betwijfel of wij het zijn.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden