Photo Taken In Germany, Berlin Beeld Getty Images/EyeEm
Photo Taken In Germany, BerlinBeeld Getty Images/EyeEm

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 139: “Ben je dan ook nog aan het daten?”

Na een fijn weerzien en een zwoele vrijpartij raken Maartje en Miranda in gesprek over de liefde en de ware, en dropt Miranda nogal een bom.

RedactieGetty Images/EyeEm

Ik deins achteruit.

“Wat zeg jij nou?”, vraag ik verbaasd.

“Nou, gewoon, ik denk niet dat wij elkaars one and only zijn. Daarvoor zijn we te verschillend. Maar dat zegt niks over hoe leuk ik je vind hoor, want ik vind je echt te gek.”

“Maar blijkbaar ben ik een tussenliefde en niet je eindstation”, zeg ik, en ik voel de tranen achter mijn ogen branden.

“Dat weten we niet, toch? Misschien blijven we nog lang samen. Het gaat toch goed?”

“Ja, dat dacht ik ook, maar als we niet elkaars grote liefde zijn, wat doen we dan? Ik bedoel: blijf jij dan rondkijken naar wie mogelijk wel je grote liefde is?”

“Doen we dat niet altijd? Allemaal?”

“Nee, ik niet”, zeg ik fel. “Ik ben echt met jou.”

“Ja, omdat je dat besloten hebt toch? Dat zei je. En ik heb besloten dat ik nu bij jou wil zijn, maar we weten allebei niet hoe het loopt natuurlijk.”

“Maar, ben je dan ook nog aan het daten? Zoek je het nog op?”, vraag ik.

“Nee schatje, geen zorgen. Duik jij nu vol in je verlatingsangst?”

Ik knik. Blijkbaar heb ik me zo vol op Miranda gericht, dat ik ervan uitging dat zij ook helemaal voor mij ging. Het Disneyscenario, waarbij de twee prinsessen nog lang en gelukkig leefden. Misschien is dat ook wel naïef.

“Hoe zie jij de toekomst dan?”, vraag ik.

“Ik kijk niet vooruit, ik leef bij de dag. We hebben het nu leuk en ik ben echt heel dol op je. Maar over vijf jaar? Geen idee. Niets in het leven is zeker, toch?”

Ik weet dat ze gelijk heeft, maar toch voel ik me rot.

Op de fiets naar huis vraag ik mezelf af wat ik dan had verwacht. Want blijkbaar had ik wel degelijk een beeld en een verwachting, want waar komt deze teleurstelling anders vandaan? Wil ik het plaatje met Jochem opnieuw inkleuren, maar dan met Miranda? Of een andere vrouw? Of wil ik die vrijheid en zelfstandigheid, die ik zo nastreefde toen ik bij Jochem wegging?

Ik bel Suus en vraag of ze meegaat naar het terras.

“Volgens mij moet jij iets kwijt”, zegt ze meteen.

“Miranda denkt dat we niet elkaars grote liefde zijn, maar dat die nog wel ergens rondloopt”, gooi ik meteen op tafel. “En nu weet ik niet wat ik met mijn relatie aanmoet.”

Suus kijkt me streng aan. “Maar dat hoeft toch ook helemaal niet? Ik weet ook niet of Dirk de liefde van mijn leven is, maar zolang Bruce Springsteen niet belt, hou ik ’m toch.”

“Nee, oké”, geef ik toe, “maar volgens Miranda zijn wij het sowieso niet van elkaar. Dan hebben we toch geen toekomst meer?”

“Zo zwart-wit hoeft het toch niet te zijn?”, vraagt Suus. “Is het voor jou dan niet genoeg of ben je bang dat zij er op een keer vandoor gaat?”

“Ik denk dat laatste.”

“Oké, dus na alles wat je hebt gedaan - uit de kast gekomen, van Jochem gescheiden, een nieuw fijn thuis voor Mats en Nine gemaakt, je zaak door een pandemie geloodst - vond je het nu toch weer nodig om je afhankelijk van je liefje op te stellen?”

En weer heeft ze gelijk, die lieve Suus van mij.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden