Maartje en de meisjes – deel 140: “Zullen we binnenkort weer iets leuks gaan doen met z’n tweeën?” Beeld Getty Images
Maartje en de meisjes – deel 140: “Zullen we binnenkort weer iets leuks gaan doen met z’n tweeën?”Beeld Getty Images

PREMIUM

Maartje en de meisjes – deel 140: “Zullen we binnenkort weer iets leuks gaan doen met z’n tweeën?”

Na een open en eerlijk gesprek over het niet vanzelfsprekende ‘happily ever after’ van haar relatie met Miranda, zoekt Maartje troost bij Suus. Die geeft haar een shotje relativering, gelukkig.

Hanneke MijnsterGetty Images

Potloden, weer een passer, weer een nieuwe gum en voor Mats nu ook een agenda en presentatiemappen. Maandag begint school weer en dus sjouwen we gedrieën met een mandje door de Bruna. Schoolspullen kopen is mijn lievelings, dus ik ben blij dat Jochem dit moment nog altijd aan mij overlaat. Vroeger, toen de V&D er nog was, kon ik uren over de schoolcampus struinen, op zoek naar de perfecte agenda en het meest afwijkende kaftpapier. In de laatste weken van de zomervakantie was de kelder van het warenhuis omgetoverd tot een puberhol vol stellingkasten met schriften, pennen, mappen en stapels agenda’s van merken en tv-series die op dat moment de dienst uitmaakten. Chipie Jeans, TMF, en andere merken die nu niet meer bestaan. Ik bleef wikken en wegen, nog een keer de binnenkant van een agenda bekijken, toch weer teruglopen voor andere papier. Mats niet, hoor. Hij pakt het eerste kaftpapier dat hij kan vinden, gezellig zwart, en een zwarte agenda zonder opsmuk. Alles met plaatjes en kleuren erop vindt hij kinderachtig. Ondertussen staat Nine wel uitgebreid in de agenda’s te neuzen.

“Mag ik deze, mama?” Ze houdt een regenboogagenda de lucht in. “Ik vind regenboogkleuren mooi en pride ook!”

“Pride?”, vraag ik.

“Ja, regenboog is toch van pride? En dat je van iedereen mag houden?”

“Ja dat klopt”, zeg ik, “wat goed dat jij dat weet.”

“Dus mag ik ’m?”, komt ze terzake. Ik knik. Voor groep zeven heeft ze nog niet echt een agenda nodig, maar na zo’n motivatie kan ik niet anders dan haar een overwinning gunnen. Ze is dolblij.

“Zijn jullie al klaar voor school?”, vraagt Miranda die avond. We bellen zoals meestal op zondagavond en sinds ons gesprek laatst over het lot en de liefde, blijven we een beetje op koetjes-en-kalfjes-niveau steken. Ook al hebben we het goed besproken, ik voel me sindsdien toch een gewaarschuwd mens. Wat niet eens zo erg is misschien.

“Lieverd”, vraag ik, “zullen we binnenkort weer iets leuks gaan doen met z’n tweeën?”

“Ja tuurlijk!”, lacht ze. “Wij doen toch altijd wat leuks?”

“Ja, oké, maar ik bedoel iets als een date of een tripje of zo.”

“Oh, gaan we aan onze relatie werken?”, grapt Miranda, maar helaas schiet die grap mij in het verkeerde keelgat.

“Ach, we zien ook wel”, zeg ik. “Ik ga nu nog even Netflixen, want morgen gaat de wekker weer vroeg natuurlijk. Slaap lekker voor straks.”

“Oh, oké!”, antwoordt Miranda ietwat verbaasd. “Succes morgen en tot gauw!”

Ik gooi mijn telefoon in de hoek van de bank en start Emily in Paris op. Als een van de laatsten in Nederland ben ik nu ook helemaal in deze zwijmelserie gezogen en dit is precies de dosis feelgood waarin ik nu zin heb.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden