null Beeld

PREMIUMDagboek van Manon

Dagboek van Manon: “Blijkbaar maakte ik een stomme opmerking over Benny’s gender”

Als er iemand voor Willeke over de vloer komt, maakt Manon onbedoeld een verkeerde opmerking. Haar dochter kan daar niet bepaald om lachen.

Maartje Fleur

Woensdag

Ik ben met de week meer kwijt aan boodschappen. Ruim vijftig euro moest ik net betalen en zaterdag ga ik weer naar de supermarkt! Misschien moet ik me aan een boodschappenbudget gaan houden. Gaan we eroverheen, dan eten we gewoon kliekjes uit de vriezer of draaien we een blik soep open. Benieuwd of ik Boy zo ver krijg, die hangt nogal aan lekkere hapjes.

Met twee zware tassen loop ik de keuken in waar Wils thee zit te drinken met een jongen, de koektrommel tussen hen in. Ik kijk nog eens goed: is het wel een jongen? Het kind stelt zich voor als Benny, maar dat kan volgens mij ook een meisjesnaam zijn. Ik klets met ze tot Wils aankondigt dat ze naar haar kamer gaan. Dan bedenk ik iets.

“Wils!” roep ik als ze de trap oplopen, “hij, eh... zij mag blijven eten, hoor.”

“Mam!?” roept mijn dochter kwaad. Blijkbaar heb ik iets totaal verkeerds gezegd. Maar wat?

Als Benny naar huis is en ik sta te koken, komt ze naar me toe. “Waarom moest je nou weer zo’n stomme opmerking maken over Benny’s gender? Hen weet het gewoon nog niet zo goed. Dat kan toch? Het is zo ouderwets om iedereen meteen in een hokje te stoppen. Niet iedereen voelt zich honderd procent man of honderd procent vrouw. Sommige mensen voelen zich beter bij iets ertussenin, en als je die aanspreekt dan zeg je gewoon hen.” Ze herhaalt: “Hen, dus.”

“Sorry, ik had het niet meteen door. Ik vind ook een beetje ingewikkeld.”

Ze rolt met haar ogen en zegt dan: “Soms denk ik echt dat jij van voor de oerknal bent.” En daar moet ik hard om lachen, ook al bedoelde ze het niet als grap.

Zaterdag

Bij het tuincentrum heb ik voor mams een prachtige dieprode kerstroos gekocht, die ik op de fiets naar haar breng. Dat was een minder goed idee, omdat het hard waait waardoor de plant steeds dreigt te knakken. Ik moet er een paar keer voor stoppen.

Mams doet open in een dikke trui en sloffen, geen spoortje make-up. Ze oogt een tikje onverzorgd en dat is niets voor haar. “Kom snel binnen”, zegt ze. “Anders verdwijnt alle warmte weer naar buiten.”

Ik geef haar de bloeiende kerstster en loop naar de keuken, maar zij wil liever in de kamer zitten. “Daar staat de verwarming hoger.” Nadat ze thee heeft gezet, kletsen we over de gasprijzen en sinterklaas. Dan vraag ik hoe het zit met haar werk. “Wat ben je nu van plan, mam?”

“Ik weet het niet zo goed”, zeg ze. “Het liefst ging ik weer in een kledingwinkel werken, maar ze zitten op dit moment niet bepaald om personeel te springen. En ik ben natuurlijk ook geen meisje van achttien meer, die zijn een stuk goedkoper.”

“Maar je wil toch wel weer werken?”

Ze haalt haar schouders op. “Han zegt ook steeds dat ik wat moet gaan doen. Hij heeft makkelijk praten met zijn vaste klanten. Ik vind dat ik best even de tijd kan nemen om het uit te zoeken. Ik wil niet weer zomaar het eerste het beste baantje nemen dat toevallig op mijn pad komt - zoals werken in een broodjeszaak. Nou, laten we het over iets anders hebben. Hoe is het met de kinderen?’

Zal ik mams vertellen dat ik me zorgen maak om Titia? Maar wat kan ze ermee? Volgende week hebben we een afspraak bij de kinderarts. Als daar wat uit komt, hoort ze het snel genoeg. “Het gaat prima”, zeg ik dus.

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haar vriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden