null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Manon: “Boy kijkt bedenkelijk als ik met een wijntje naast hem ga zitten”

Manon is toe aan een lekker glas wijn, na de verkiezingen

Maartje Fleur

Woensdag

Verkiezingen zorgen op de redactie altijd voor een bijzondere sfeer: hectisch én supergezellig. We interviewen kiezers, peilen de stemming op stembureaus, en praten met mensen die zich verkiesbaar stellen. Wat verwachten ze? Waar hopen ze op? En waar zijn ze bang voor? Het moet allemaal snel-snel geschreven voor de krant van morgen. Tegen zessen rijdt Joop, de conciërge, een kar met broodjes en sapjes de redactie op. Hij wordt met enthousiast gejuich onthaald. Eigenlijk ben ik op dieet, maar ik eet twee verrukkelijke Italiaanse bollen rijkelijk belegd met roomkaas, sla en zalm. De uitslagen volgen we op de voet. Het is lang geleden dat Provinciale Statenverkiezingen zo spannend waren, en de uitslagen zijn verrassend. Ook dat leidt tot stukjes die snel-snel af moeten. Tegen twaalven rijd ik naar huis, intens tevreden en doodmoe. Het enige wat ik nog wil, is een lange hete douche, een glas ijskoude wijn en dan naar bed. Tot mijn verbazing zit Boy een film te kijken. Blijkbaar is die lieverd voor me opgebleven.

In de keuken schenk ik een glas wijn in. Als ik daarmee naast hem op de bank ga zitten, zie ik hem bedenkelijk kijken. Eigenlijk drinken we door de week niet. Hij zet de tv uit. “Dat was een lange dag, schatje. Ging het allemaal goed?”

“Prima. En hoe was het bij jou?” Dat had ik beter niet kunnen vragen. Hij barst los. Een cliënt heeft op een heel vervelende manier laten weten dat hij met de trainingen stopt. Daarbij was Arie weggelopen toen hij haar uitliet, en ze kwam pas terug nadat hij twintig minuten had lopen zoeken. Titia was weer eens onmogelijk. Ze wilde niet eten, niet in bad, niet naar bed. “En toen ze er eindelijk in lag, bleek ze gepoept te hebben. Kon ik weer opnieuw beginnen.”

“Vervelend, zeg.” Ik weet dat ik meelevender moet zijn, maar ik kan het niet opbrengen. Ik drink mijn glas leeg, geef hem een kus en ga douchen. De warme stralen maken mijn stramme schouders losser, ik voel me langzaam ontspannen.

Als ik in bed stap, slaapt Boy nog niet. Ik kruip tegen hem aan en sla mijn armen om hem heen. “Sorry, van net. Ik had beter naar je moeten luisteren, maar ik ben gewoon zo moe.”

Hij pakt mijn hand vast en knijpt er even in. “Weet ik toch, schatje.” Een minuut later slaap ik al.

Zondag

Shanti ziet eruit als rijp fruit. Haar wangen blozen en haar buikje en borsten zijn prachtig rond. De baby groeit als kool. Ik geef haar de tas met kleertjes waar Titia is uitgegroeid, en ze bedankt me uitvoerig. “Dat heb ik gekregen van een collega”, zeg ik, als ze een wit pakje in een ieniemieniemaatje eruit haalt. “Onderaan zit een klep, zodat je de baby makkelijk kunt verschonen.”

“Deze is helemaal schattig.” Ze houdt een bruin pluche pakje omhoog, met roze oortjes aan de capuchon. Ik knik, dat vond ik ook altijd zo’n leuk pakje. Als Titia dat aanhad, zag ze eruit als een beertje. Zo lief.

Dan komt Boy met Titia onder zijn arm aangelopen. Geërgerd zegt hij: “Kun jij nu even op haar letten? Ze haalt steeds van alles uit de keukenkastjes. Ik heb al dertig keer gezegd dat het niet mag, ze luistert voor geen meter.”

Ik pak onze terrible two aan. Ja, de tijd dat Titia een schattige baby was, ligt echt ver achter ons.

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haar vriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden