null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Manon: “De ober kijkt alsof ik om een magnetronpizza heb gevraagd”

Het etentje met Robbert en Nelson is geslaagd en het is tijd om naar huis te gaan. Maar daar is niet iedereen klaar voor.

Redactie

Donderdag

Ik dacht dat Nelson ons voor een etentje had uitgenodigd in een gezellig familierestaurant, maar het blijkt een restaurant met een Michelin-ster. De ober die ons naar de tafel brengt, werpt een afkeurende blik op Boys korte broek en de fladderjurkjes van de meiden. Met mijn hand probeer ik Titia’s spuugvlek op mijn iets te strakke bloesje te bedekken. Nooit aan gedacht dat ik een restaurantwaardige outfit in mijn koffer had moeten stoppen. Nelson en Robbert zijn er al. “Hebben jullie ook een kinderstoel?”, vraag ik de ober. Hij kijkt me aan of ik om een magnetronpizza heb gevraagd. De stoel moet blijkbaar uit de kelder of bij een naburige restaurant vandaan komen, want het duurt erg lang. Ondertussen zit Titia bij mij op schoot naar het servet en bestek te graaien. Ik hoop echt dat ze zich zal gedragen in deze chique gelegenheid. Als de ober de menukaarten komt brengen, maakt Nelson een wegwappergebaar. “Als jullie het goed vinden, bestel ik. Ik weet precies wat ze hier het beste kunnen bereiden.”

“Maar we eten geen dieren!”, roept Willeke.

“Komt in orde.” Vervolgens begint hij in rap Frans met de ober te praten. Even later worden er twee ijsemmers op tafel gezet met heerlijke wijn die naar bloemen ruikt, en naar citrusvruchten en iets kruidigs smaakt. Als Titia dan eindelijk in haar kinderstoel zit en tevreden op een stukje stokbrood kauwt, begin ik te ontspannen. Mams vertelt Boy over het Matisse-museum waar ze vandaag zijn geweest, de meiden praten met Robbert over een of andere jongen die ze op de camping hebben leren kennen, en Nelson legt Han het verschil uit tussen prosecco en champagne. “Boot!”, roept Titia blij, en ze wijst met haar garnalenvingertje naar de enorme witte jachten, die voor anker liggen in de azuurblauwe zee.

De eerste gang komt op tafel: een groot plateau met fruits de mer. Het ziet er zo mooi uit dat ik de neiging moet bedwingen om in mijn handen te klappen. Voor de meiden zijn er kunstig opgemaakt bordjes met iets dat eruitziet als zeewier, voor Titia een luchtige zalmmousse.

“Jij geen oester, mam?”, vraagt Robbert.

“Ik hou er niet zo van.”

“Maar dan heb je deze nog niet geproefd. Je moet er wat van die saus bij doen en in een keer in je mond laten glijden. Dat heeft Nelson me geleerd.” Hij bereidt een oester en geeft me die aan. Het smaakt fris, zout en zuur tegelijk en tintelt op mijn tong. Tevreden kijkt hij toe. “En nu een slok wijn nemen.”

Dat doe ik en het lijkt of de wijn nog intenser smaakt. “Goddelijk”, zeg ik.

Hij knikt. “O, mam, door Nelson heb ik pas echt leren eten.” Blijkbaar ziet hij mijn gezicht betrekken, want hij voegt er snel aan toe. “Bijzondere dingen. Niemand kan zulke lekkere andijviestamppot maken als jij.” Daar moet ik erg om lachen.

Later – na de tweede of derde gang – valt Titia bij Boy op schoot in slaap. Ze zien er samen zo schattig uit dat ik een foto van ze maak. Daarna maak ik van alle lieve mensen om me heen kiekjes en hef ik mijn glas: “Op Nelson, die deze fantastische avond mogelijk heeft gemaakt.” Hij knikt me wat hautain toe, naast hem zit Robbert te stralen.

Zaterdag

Om tien uur moeten we de camping hebben verlaten. Het is nu bijna negen uur en ik heb de meiden nog niet eens gezien. “Ga ze halen dan”, zegt Boy. “Ik pak de auto wel verder in.” Met Titia op mijn heup loop ik naar het trekkersveldje, terwijl ik allerlei boze dingen denk. We hebben gisteren toch duidelijk gezegd hoe laat we weg moeten. Waar blijven ze nou? Tot mijn verbazing zijn ze niet bij de tent. Waarom staat dat ding er überhaupt nog? Ik kijk naar binnen en zie dat er een slappe poging is gedaan om in te pakken. Aan de lijn hangt nog was, overal ligt zooi. Waar zijn die meiden dan? Driftig toets ik Willekes nummer in, maar ik krijg direct haar voicemail.

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haar vriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden