L08 Beeld L08
L08Beeld L08

PREMIUM

Dagboek van Manon: “Floris en Wils zitten met kwade koppen in hun taart te prikken”

Manon

Manons zoon Robbert komt langs. Ze mist hem stiekem heel erg sinds hij niet meer thuis woont.

Woensdag

“Hi Robbert”, zeg ik. “Hoe gaat het?” De afgelopen dagen heb ik hem wel tien keer geprobeerd te bellen. Waar is die jongen toch mee bezig?

“Goed hoor”, antwoordt hij. “Druk.”

“Waarmee dan?”

“Nou, gewoon. School, de galerie, dat soort dingen.”

Ik laat een stilte vallen, een oude interviewtruc. De meeste mensen voelen zich daar zo ongemakkelijk bij dat ze beginnen te praten, maar Robbert niet. “Waarom bel je?”

Het liefst zeg ik: ‘ik mis je, wanneer kom je naar huis, eet je wel goed?’ Maar dat mag niet, omdat ik mijn kind moet lossslaten. Daarom vertel ik dat het slecht gaat met oom Jaap. “Anja wil per se niet dat hij naar een hospice gaat. Nu staat er een bed in de huiskamer, zodat hij gemakkelijker kan worden verzorgd. Het is een kwestie van weken, misschien zelfs dagen. Dus als je hem nog wil zien, moet je niet te lang wachten.”

Nu laat hij een stilte vallen en begin ik te ratelen. “Het hoeft niet, ik begrijp best dat je het eng vindt. Maar Willeke en ik zijn een paar dagen geleden geweest en eigenlijk was het gewoon gezellig. Jaap is natuurlijk ook een enorme lieverd, en zo wijs ook...” Dan zwijg ik, omdat ik tranen moet wegslikken.

“Ik moet even aan Nelson vragen of het kan, maar ik denk dat ik komend weekend dan langs ga.”

“Blijf je hier dan eten en slapen? We kunnen gezellig kaasfonduën, of even de stad in. Heb je nog kleding of iets anders nodig?” Ik klink veel te gretig, ik weet het.

“Ik kijk nog wel even. Mam, ik moet nu echt verder!” Nog voor ik hem gedag heb kunnen zeggen, heeft hij opgehangen. Met een diepe zucht leg ik mijn telefoon weg.

“Mama!” zegt Titia. Ze steekt haar armpjes omhoog – een teken dat ze wil worden opgetild. Ik neem haar in mijn armen en we maken een dansje door de woonkamer. Wat heerlijk dat ik nog een kleintje heb.

Zaterdag

In keuken hangt de zoete geur van kaneel en warme appels, op tafel staat mijn appeltaart te pronken. “Lekker mam”, zegt Robbert. “Doe mij maar een groot stuk.”

“Mij ook”, zegt Floris.

Als ik de taart aansnijd, komt Boy binnen. “Van wie is die dikke sportwagen die de garage blokkeert?” Hij geeft Robbert een highfive en gaat tussen Wils en Titia zitten.

“O, van Nelson. Hij vindt het oké als ik hem af en toe gebruik.”

“Mazzelpik”, zegt Floris. “Ik mag die van mijn vader niet lenen. Weet je dat zo’n auto ongeveer evenveel kost als een appartementje?”

Onmiddellijk tuimelen rampgedachten over elkaar heen in mijn hoofd. Stel dat Robbert een ongeluk krijgt met die auto, is hij dan wel verzekerd? Dadelijk heeft hij een schuld van tienduizenden euro’s of zit hij voorgoed aan die Nelson vast. Ik adem langzaam uit, probeer me te concentreren op mijn voeten. Aarden, noemt praktijkbegeleider Tom dat. Volgens hem helpt het tegen paniek.

Opeens begint Titia te krijsen. Ze heeft haar mondje zo wijd open dat je haar huigje ziet trillen.

“Tiets, Tietje? Wat is er met je?” vraagt Wils. Dikke tranen spatten uit haar ogen, terwijl ze haar mollige armpjes uitsteekt.

“Ik denk dat ze ook taart wil”, zegt Boy en houdt haar een hapje voor.

“Da.” Tevreden snavelt ze het naar binnen.

Floris schudt zijn hoofd. “Kon ik maar keihard krijsen als ik mijn zin niet kreeg.”

“Jij dramt”, zegt Wils. “Gewoon net zo lang zieken en zeuren tot die ander wel móet toegeven.”

Waar gaat dit over? Ze zitten allebei met kwade koppen in hun taart te prikken. Ik heb al een tijd het gevoel dat het niet goed gaat tussen Wils en Floris, maar ze wil er met mij niet over praten.

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haar vriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden