null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Manon: “Heeft ze dan toch haar klauwen in mijn vent gezet?”

Manon en Willeke bezoeken samen een tentoonstelling, waarna ze samen met Robbert uit eten gaan. De wijn vloeit rijkelijk...

Manon

Vrijdag

“Het lijkt wel of we naar een begrafenis gaan”, zeg ik lachend tegen Wil. We zijn allebei in het zwart, omdat we naar de tentoonstelling van de eerstejaars op de kunstacademie gaan kijken. Ik heb een zwart jurkje aan, Wil draagt een zwarte jeans met Dr. Martens en een verwassen zwart T-shirt met een logo van The Rolling Stones. Ze ziet er fantastisch uit. Nadat ik de auto in de parkeergarage heb gezet, nemen we de tram naar de kunstacademie. Ineens voel ik me behoorlijk nerveus. Eigenlijk heb ik dat altijd als een van mijn kinderen optreedt. Tijdens Wils musical stond het klamme zweet me ook de hele avond in de handen, terwijl het perfect ging. Wat was ik trots op haar!

In het schoolgebouw worden we ontvangen door twee meisjes in grijze overalls en helmen op. Ze leggen uit waar we de jassen kunnen ophangen, geven ons twee consumptiemuntjes en wijzen de zaal aan waar de tentoonstelling is. Als we de zaal in lopen, schrik ik in eerste instantie. Alle schilderijen, objecten en installaties stralen iets ongelooflijk sombers uit en er klinkt ijzingwekkende elektronische muziek. Alsof we in een fabriek zijn waar een oorlog is uitgevochten. Ik zie koffers met aandenkens die je niet kunt meenemen als je op de vlucht bent: een flesje met de geur van je huis, een laatje van een nachtkastje, zaadjes van bloemen uit je tuin, een foto van een uitzicht op een straat. Ertegenover hangt een portret van een schreeuwende vrouw. We lopen langs een stapel ledematen van paspoppen, verminkt en bespat met roodbruine vlekken. Er staat bij dat het werk ‘Mikado’ heet en dat Robbert het heeft gemaakt.

“Wist jij dat hij hiermee bezig was?”, vraag ik Wil. Ze schudt haar hoofd. “Ik vind het wel heel vet.”

Op dat moment stapt een leraar een klein podium op. Hij heet ons welkom en kondigt een act aan. Als drie meisjes folkloristische liedjes zingen in een taal die ik niet ken, fluister ik tegen Willeke: “Heb je Robbert al gezien?” Ze knikt naar achteren en dan zie ik hem staan. Hoe heb ik hem over het hoofd kunnen zien? Hij draagt een wit kostuum waarin hij wel een fotomodel lijkt. Naast hem staat Nelson, gehuld in een donkerblauw, pyjama-achtig pak. Even krijg ik geen lucht meer. Geen idee waarom en ik krijg de tijd niet om erover na te denken, omdat ze naar ons toe komen. Van beiden krijg ik een enorme knuffel. “Dit is een ontzettend getalenteerd jaar”, zegt Nelson. “Maar Robbert is toch wel de beste.”

“Tuurlijk niet”, zeg Robbert, ook al zie ik aan zijn gezicht dat hij geniet van het compliment.

“Om zijn grote succes te vieren, wil ik jullie graag mee uit eten nemen!”

Ik sputter nog wat tegen, maar twee uur later zitten we met z’n vieren in een restaurant.

“Jij drinkt toch ook wijn?”, vraagt hij Wil. Voordat ze kan antwoorden heeft hij haar glas al volgeschonken. Voor deze keer zie ik het maar door de vingers. Het restaurant heeft geen menukaart. Je kunt alleen kiezen uit een menu met vlees of vegetarisch. Op Nelson na gaan we allemaal voor vegetarisch. We krijgen het ene na het andere verrukkelijke hapje voorgeschoteld. Nelson vertelt anekdotes over de kunstscene en wil me steeds wijn bijschenken. “Maar ik moet zo nog naar huis rijden!”, zeg ik.

“Dan blijven jullie toch bij mij logeren”, antwoordt hij. “Ruimte genoeg.”

“Even vragen”, zeg ik, en ik tik een berichtje naar Boy, die thuis is met Titia. Hij reageert niet meteen. Pas als de koffie en friandises worden geserveerd, antwoordt hij: ‘Prima. Ben zelf ook aan het stappen, Titia is bij mijn moeder.’

Wat?! Waarom heeft hij dat niet gezegd? Onmiddellijk denk ik aan Shannon, met haar lange nagels. Heeft ze dan toch haar klauwen in mijn vent gezet?

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haar vriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden