Dagboek van Manon: “Ik denk aan Robbert, in zijn eentje op dat krappe kamertje” Beeld Libelle
Dagboek van Manon: “Ik denk aan Robbert, in zijn eentje op dat krappe kamertje”Beeld Libelle

PREMIUMDagboek van Manon

Dagboek van Manon: “Ik denk aan Robbert, in zijn eentje op dat krappe kamertje”

Robbert gaat verhuizen naar een wel erg klein kamertje, maar Manon blijft positief.

Maartje FleurLibelle

Zaterdag

Elke keer als ik met de auto door de binnenstad van Amsterdam rijd, staat het zweet me op de rug. Fietsers denken dat het recht van de gekste geldt, en slaan vlak voor mijn auto af, geven geen richting aan of rijden met z’n drieën of vieren naast elkaar. En dan heb ik het nog niet eens over de toeristen, die geloven dat de stad een openluchtmuseum is, en op alles letten behálve het verkeer. Robbert heeft voor het atelier een parkeerplaats voor me vrijgehouden, met twee stoelen en een rood-wit gestreept lint ertussen. Met bibberende benen stap ik uit en loop de galerie in. Een knappe jongen in een lichtblauw overhemd en een seventiesbril op zijn neus kijkt op van zijn laptop. “Ik kom voor Robbert”, zeg ik.

“Die is boven.”

“Dank je.” Op de trap denk ik: zou deze jongen mijn zoon behalve in de galerie ook in Nelsons bed vervangen? Ik vraag het Robbert maar niet, omdat ik zelf al verdrietig word van het idee.

“Ah, daar ben je.” Hij geeft me een knuffel en wijst dan naar een stapel dozen. “Ik hoop dat jij deze mee naar huis kunt nemen. Die tas en doos gaan naar mijn nieuwe kamer. Denk je dat alles in je auto past?”

“Tuurlijk.” We brengen alle spullen naar de auto. Als ik de achterbank neerklap, kan alles er makkelijk in. De jongen kijkt geen enkele keer op van zijn laptop als we langslopen.

Als we klaar zijn, vraag ik: “Moet je nog iemand gedag zeggen?”

“Nelson bedoel je? Nee hoor, hij weet dat ik vandaag vertrek.” Hij geeft de sleutel aan de jongen en dan rijden we naar West. In een straat met belwinkels, kruideniers, kappers, wasserettes, bakkerijen, en luid klingelende trams kan hij tijdelijk in de kamer van een jongen die stage loopt in het buitenland.

Robbert maakt de voordeur open, met de tas en doos lopen we drie trappen op. “Ik heb de kamer meteen rechts”, zegt hij. “De keuken en de badkamer deel ik met twee anderen. De een studeert econometrie en de ander medicijnen. Ze schijnen er niet vaak te zijn.”

Als we samen in zijn kamer staan, is die zo goed als vol. Er staat een bed en een bureau met uitzicht op de binnentuin. “Lekker dat je naar het groen kunt kijken.” Ik vind het knap van mezelf dat ik iets positiefs weet te verzinnen over dit hok. “Wat betaal je hier nou voor?”

“Zeshonderd, mam. Ex gas en licht. Dat is voor Amsterdamse begrippen heel redelijk.”

“Heb je alweer een baantje?”

“Ik kan niet alles tegelijk, hè”, antwoordt hij geërgerd. “Ik heb zo weer werk. Voor nu heb ik wat extra geleend.’

Lenen... daar word ik niet vrolijk van. Dus zeg ik op mijn aller-opgewektst: “Laten we het een beetje gezellig maken.” We leggen zijn dekbed en kussen op het bed, geven zijn boeken en laptop een plekje, doen wat spulletjes van de afwezige bewoner in een doos en zetten die van Robbert neer. Daarna koop ik bij een Turkse bakker heerlijke baklava en dat eten we op in de gemeenschappelijke keuken. Op het gasfornuis staan vieze pannen, op het aanrecht ligt een doekje op sterven, en in de koelkast kweken ze schimmel. Ik zeg er niets van en ga ook niet schoonmaken, al kost me dat enorm veel zelfbeheersing.

Een uurtje later rijd ik met zijn dozen naar huis, en ik denk aan Robbert, in zijn eentje op dat krappe kamertje. Ik hoop dat hij heel snel iets anders vindt. Of dat ik de loterij win en voor hem een appartement kan kopen.

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haar vriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden