null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Manon: “Ik zie dat een moeder die een bedje verderop ligt al Boys bewegingen volgt”

Manon gaat met het gezin op vakantie naar Nice, waar zoon Robbert ook is.

Manon

Dinsdag

Over twaalf uur zitten we in onze luxe chalet aan de Zuid-Franse kust! Maar dan moeten we wel opschieten. Willeke rent nog steeds van boven naar beneden om dingen bij elkaar te zoeken die absoluut noodzakelijk zijn. “Heb jij mijn bovenstukje misschien gezien?” vraagt ze. En even later: “Weet jij waar mijn oortjes zijn?” Ik kijk voor de laatste keer of alle ramen echt afgesloten zijn en loop dan met Titia naar de auto, die Boy aan het inpakken is.

“Ik heb het er net ingekregen”, zegt hij. “Maar dan moet er niet…”

Wils komt naar buiten gerend met een grote rugzak. “Deze moet er nog bij.”

Boy schudt zijn hoofd. “Dat gaat echt niet meer. Ik ben blij dat de klep überhaupt dichtgaat.”

“Die luiers hoeven toch niet mee”, zegt ze kwaad. “Of die beautycase van mama met die föhn. Het is daar sowieso veel te warm om je haar te föhnen.”

Hij slaat zijn armen over elkaar. “Ik haal er niets meer uit.”

“Misschien kun je de tas onder je voeten kwijt?” vraag ik sussend.

“En dan twaalf uur lang met mijn knieën tegen mijn borst zitten? Mooi niet.”

Boy trekt de tas uit haar handen, duikt de auto in en wurmt ’m voor het zitje van Titia. “Zo heeft niemand er last van!”

Ik kijk op mijn telefoon. “We moeten nu echt gaan, anders raken we achter op het schema.”

Ik zet Titia vast in haar stoeltje, Wils en Lotte gaan allebei naast haar zitten, en dan rijden we de straat uit. Eindelijk op weg. Met een beetje geluk zijn we voor negenen daar, zodat we nog wat op de camping kunnen eten. We zijn de stad net uit als Wils zegt: “Het stinkt hier.” Ze buigt zich naar Titia, en snuift. “Ja hoor, ze heeft gepoept.”

“Titia poepie doen!” kraait mijn peuter blij.

“Zet het raam maar even open”, zegt Boy. “We zijn net onderweg, ik ga niet nu al een stop maken.”

“Tuurlijk wel”, zeg ik kwaad. “Je kunt dat kind toch niet in haar eigen drek laten zitten? Straks heeft ze weer ontstoken billen.”

En dus rijden we naar het eerste het beste pompstation, waar iedereen weer uitstapt. “Geeft niks”, zegt Boy quasi-opgewekt. “We hebben bijna tien kilometer afgelegd, nog 913 kilometer te gaan.”

Donderdag

Zo langzamerhand begint het echt als vakantie te voelen. De stacaravan staat onder een boom waardoor het niet gruwelijk heet wordt en hij is behoorlijk luxe: Boy en ik hebben een groot tweepersoonsbed, en er zit zelfs een vaatwasser in. Daar ben ik blij om, want als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel om steeds met een teiltje naar het washok te lopen. De meiden hebben hun tentje opgeslagen op het trekkersveldje, waar ze tussen veel jongeren staan. Eigenlijk zie ik ze alleen als ze honger hebben. Het maakt me niet uit, ik vind het fijn dat ze het zo naar hun zin hebben. Boy zwemt elke ochtend 25 baantjes, omdat het te warm is om hard te lopen. Titia heeft het zwembad ook ontdekt. Met haar gieter en emmertje speelt ze in het babybadje. Fluorescerend roze bandjes om haar mollige bovenarmpjes en een geel gebloemd hoedje op haar hoofdje. Vanaf een ligbed kijk ik toe. Ik had gehoopt een boek te lezen, maar dat kan natuurlijk niet: ik durf haar geen moment uit het oog te verliezen, uit angst dat ze valt.

Boy komt het zwembad uit, schudt het water uit zijn dreads en komt op het bedje naast me liggen. “Als we nou straks eens een hapje gaan eten in Nice? De oude stad schijnt echt de moeite waard te zijn. Misschien hebben de meiden ook wel zin om mee te gaan.” Hij pakt een fles zonnebrand en begint zich in te smeren. Ik zie dat de moeder die een bedje verderop ligt al zijn bewegingen volgt. Ik moet er een beetje om lachen. Ineens ben ik zo zeker van onze liefde, dat al mijn jaloezie is verdwenen.

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haarvriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden