null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Manon: “Ineens moet ik aan Joris denken, die ook zweerde dat hij van me hield”

Manon confronteert Boy met wat ze heeft gezien in het park.

Manon

Dinsdag

Gigantische ruzie met Boy.

Met mijn armen over elkaar geslagen stond ik hem in de keuken op te wachten toen hij thuiskwam na het ‘trainen’ van Shannon. Mijn stem was zo koud als ijs toen ik vroeg: “Waar ben je geweest?”

“Dat weet je toch, ik was naar een cliënt.”

“Je was naar die vrouw! Die Shannon! En probeer het maar niet te ontkennen, want ik heb jullie met mijn eigen ogen in het park gezien toen ik Arie uitliet!”

“O.” Hij haalde een hand door zijn krullen. “Ik was haar gewoon aan het trainen, Manon.”

Woedend duwde mijn wijsvinger tegen zijn borst. “Je liegt tegen me. Je had me toch beloofd dat je die vrouw niet meer zou zien? En wat doe je: je spreekt met haar af! Waarom zou ik dan moeten geloven dat jullie het alleen bij trainen laten? Jullie lagen nota bene in het gras te rollen.”

Met grote ogen keek hij me aan: “Hoe kom je daar nu bij?”

“Ik ben toch niet gek of zo. Ik heb dat zelf gezien! Ik kan jou gewoon niet meer vertrouwen.”

Hij pakte mijn bovenarmen vast. “Hé, Manon, ik wil niets van Shannon. Ik hou van jou.” En toen moest ik ineens aan Joris denken die me ook bezwoer dat hij van me hield en dat de vrouw die steeds naar ons huis belde gek was. Ik geloofde hem tot ze op een dinsdagochtend aanbelde en ze vertelde dat hij al maanden met haar vreemdging. Ik zie haar nog zitten met haar angstig trotse glimlach, het zenuwtrekje bij haar ogen en roodbruine haar – ik dacht altijd dat Joris alleen voor blond viel. Het voelde of ze met elk woord mijn hart iets verder uit mijn borstkas rukte. Het ene na het andere muntje viel: het bedrijfsuitje was een weekendje weg met haar geweest, de klaverjasavondjes met vrienden waren ordinaire wipdates. Dat liet ik me niet nog een keer gebeuren. Ik duwde Boy van me af en zei dat ik moest nadenken.

“Je maakt het veel te groot”, zei hij. “Het is echt niets, Manon. Helemaal niets.”

Ik wees op de tas met spullen die ik voor hem had klaargezet: “Neem mee en ga weg. Ik heb tijd voor mezelf nodig.”

“En Titia dan?”

“We spreken elkaar nog.”

Hij pakte de tas, wroette erin en keek me toen kwaad aan. “Ik heb wel wat meer nodig dan dit.”

“Dan pak je dat!” En toen rende ik de keuken uit, naar mijn kantoor. Ik legde mijn hoofd op mijn bureaublad en huilde tot ik het hek achter Boy hoorde dichtvallen.

Woensdag

Met nietsziende ogen staar ik naar mijn computerscherm. Ik moet een stuk schrijven over een bozeboerenactie bij een producent voor vegetarische producten, maar ik kan mijn gedachten er niet bij houden. Ben doodmoe van een doorwaakte nacht, waarin ik Boy steeds hoorde zeggen dat ik hem moet vertrouwen, mijn moeder hoorde zeggen dat ik een volwassen man geen verbod kan opleggen, Titia steeds “papa?” hoorde vragen en Wils met een ongerust gezicht door het huis zag sluipen. Ik weet niet wat ik voel. Het is zoveel dat ik de weg kwijt ben. “Manon?” vraagt Lesley. “Gaat het wel?”

Ja hoor, wil ik zeggen, en ik barst in tranen uit, midden op de redactie. Gelukkig zijn veel collega’s op vakantie, maar ik voel genoeg nieuwsgierige ogen in mijn rug prikken. “Kom maar even mee naar mijn kamer.”

Ze geeft me een glas water en zet een doos tissues voor mijn neus. Uit alle macht probeer ik te stoppen met huilen, maar de tranen blijven stromen en al die tijd kijkt ze me meelevend aan. Daarna vertel ik hortend en stotend mijn verhaal. Als ik uitgepraat ben, zegt ze: “Ga lekker naar huis en naar bed. Als je zo moe bent, kun je niet goed nadenken. En zodra je je beter voelt, spreek je met Boy af. En dan zeg je hem precies wat je mij net hebt verteld, en ook wat Joris je destijds heeft aangedaan.”

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, vriendinnen en werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert, die inmiddels het huis uit is en in Amsterdam studeert, en dochter Willeke, die nog thuis woont. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden