null Beeld

Dagboek van Manon: “Inwendig grinnik ik, mams is net een verongelijkt kind”

Manon schrijft in haar dagboek over haar moeder, gezin, vriendinnen en werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Donderdag 12 augustus

Tijdens de redactievergadering stel ik een nieuwe rubriek voor, Het klimaat en ik. Onmiddellijk zie ik de gezichten van mijn collega’s betrekken: ze vinden het een deprimerend onderwerp. “Na al die bosbranden en overstromingen van de afgelopen maanden blijkt wel dat er geen tijd te verliezen is”, zeg ik. “En ik wil in deze artikelenreeks laten zien wat gewone mensen eraan kunnen doen. Kleine dingen, zoals een insectenhotel ophangen of de tegels uit je achtertuin halen. Iedereen voelt zich zo hulpeloos, maar we kunnen allemaal bijdragen. Alle kleine beetjes zorgen uiteindelijk voor een grote verandering.” Ik zie Leslie nee schudden, tot ik zeg: “Onze kinderen moeten ook een toekomst hebben, daar gaat deze rubriek over.”

Het woord ‘kinderen’ doet het ’m bij Leslie. “Oké dan”, zegt ze. “Maar maak er geen zeurderige verhalen van, het moet fun zijn om te lezen” Fun en klimaat, dat klinkt als lastig te verenigen, maar ik ben blij dat mijn voorstel is aangenomen.

Als de vergadering is afgelopen, zet Leslie een grote taart op tafel. Dit is haar laatste dag, morgen gaat ze met zwangerschapsverlof. Iedereen heeft een cadeautje voor de baby meegenomen, en ze pakt van alles uit, waaronder drie rompers, een babytuinbroek, twee beertjes, een truitje en een kinderbestekje. Gek, dat ik net een rubriek heb bepleit over wat we kunnen doen voor het milieu, en nu geven we mijn baas allemaal spullen cadeau waarvan er al veel te veel zijn en waaraan ze maar heel kort wat heeft. Thuis heb ik nog een doos vol babykleertjes waar Titia is uitgegroeid en die nog prima zijn! Mijn gedachten dwalen af naar mijn eigen klimaatactivist, Willeke. Ze appt me de ene na de andere foto van het jacht, ritjes op de jetski en diners in Cannes en Nice. Dat geeft maar weer aan hoe moeilijk het is om principieel te zijn als dat betekent dat je er zelf pleziertjes voor moet opgeven.

Leslie komt naast me zitten en we praten over de laatste lootjes. “Ik ben zo benieuwd naar mijn kindje”, zegt ze. “Ik kan niet wachten tot de bevalling. Ik heb mijn moeder, zus, schoonmoeder en beste vriendin gevraagd erbij te zijn, zodat het een echt feestje wordt.” Ze heeft duidelijk geen idee wat haar te wachten staat. Ze pakt haar tas met cadeautjes, we geven haar allemaal een knuffel en roepen: “Tot over een paar maanden!” Volgende week begint haar vervanger, ben benieuwd wat voor type dat is.

Zondag

Mams is ontslagen. Alweer. De kledingketen waarvoor ze werkte, is zo hard geraakt door de coronacrisis dat het bedrijf het niet heeft gered. Vrijdag belde ze me erover. Ze klonk zo aangeslagen dat ik even langs ga. Ik parkeer mijn fiets voor het huis. Ik verwacht haar zoals meestal met de tuinhandschoenen aan in de tuin, maar Han komt me tegemoet lopen. “Fijn dat je er bent”, zegt hij. “Ze is een beetje sombertjes.”

Ik tref aan haar aan met haar benen omhoog in haar diepe fauteuil. Lusteloos bladerend door een tijdschrift. “Wat rot voor je, mam.” Ik geef haar een dikke knuffel. “Gaat het een beetje?”

“Niet geweldig. Ik weet dat ik er niets aan kan doen, maar het voelt toch alsof ík heb gefaald. Gek, hè?”

“Dit is zo jouw schuld niet. Je hebt alleen maar positieve functioneringsgesprekken gehad. Je bent zelfs gevraagd om in deze winkel te komen werken. Ik denk echt dat je zo weer een andere baan hebt.”

“Maar is het daar dan net zo gezellig? En hebben ze mooie spullen? Ik vind het moeilijk om kleding te verkopen die ik zelf nooit zou dragen.”

Inwendig grinnik ik een beetje, mams is net een verongelijkt kind. “Je kunt ook vrijwilligerswerk gaan doen? Voor het geld hoef je het niet doen, Han verdient genoeg.”

Verontwaardigd kijkt ze me aan, blijkbaar heb ik helemaal het verkeerde gezegd. Ander onderwerp. Ik pak mijn mobiel en laat een foto zien van Wils, die van het jacht af duikt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden