Dagboek van Manon: “Mam lacht niet eens als ik vertel dat Titia een olifant een grotefant noemt ” Beeld Libelle
Dagboek van Manon: “Mam lacht niet eens als ik vertel dat Titia een olifant een grotefant noemt ”Beeld Libelle

PREMIUMDagboek van Manon

Dagboek van Manon: “Mam lacht niet eens als ik vertel dat Titia een olifant een grotefant noemt”

Manon merkt dat haar moeder niet lekker in haar vel zit en in haar eigen hoofd raast de chaos ook.

Maartje FleurLibelle

Zondag

Het is zo’n typische januaridag: grijs, winderig en door de regen van de afgelopen dagen zijn de bospaden blubberig. Opgewekt rent Arie voor mams en mij uit. “Ze moet straks in bad”, zeg ik. “Misschien wil Willeke het wel doen, die vindt het leuk om haar daarna tot een enorme pluizenbol te föhnen.”

Mams huivert in haar jas. “Ik zou ook wel in bad willen.”

“Dan doe je dat toch?”

Ze kijkt me aan of ik gek ben geworden. “Han en ik gaan echt niet meer in bad, hoor. Weet je wat we afgelopen maand aan gas moesten betalen?”

Ander onderwerp dan maar. Ik vertel dat ik Robbert heb helpen verhuizen naar een piepkleine kamer in Amsterdam, en dat ik Nelson niet meer heb gesproken. En dat dat toch een beetje vreemd voelde, omdat we tijdens de vakantie in Zuid-Frankrijk zo veel met elkaar hebben opgetrokken. Mam reageert nauwelijks. Als ik vertel dat Titia een olifant steevast een grotefant noemt, lacht ze niet eens. Ik geef haar een arm. “Is er iets met je?”

“Begin jij nu ook al?”, zegt ze geërgerd. “Han is ook steeds aan het zeuren. Vraagt steeds wat er met me is, wat ik wil met mijn leven. Nou, daar bedoelt hij maar één ding mee: hij vindt dat ik moet stoppen bij de broodjeszaak. Hij vindt dat werk te min voor mij. Dat ik inmiddels veel meer doe dan broodjes smeren, lijkt hem te ontgaan.”

“Het is dus niet je werk”, sus ik. “Toch zit je volgens mij niet lekker in je vel. Is er iets anders?”

De zucht lijkt uit haar tenen te komen. “Ik weet het niet. Ik voel me dik, oud en moe, en heb nergens zin in. Van de week barstte ik zelfs zomaar in tranen uit, omdat ik een vaas uit mijn handen liet vallen.”

“Natuurlijk ben je niet dik en oud. Misschien heb je last van een januaridip. Die gaat vanzelf weer over als het voorjaar wordt.”

Ze lacht flauwtjes. “Dat hoop ik dan maar.”

Dinsdag

Omdat ik iets aan sport wil gaan doen, heb ik me weer aangemeld bij een yogaklas van Edith. Vorig jaar kwam daar de klad in toen ik een paar keer niet kon, en daarna heb ik geen tienlessenkaart meer gekocht.

Als ik de zaal inloop, geeft Edith me een dikke knipoog. “Leuk je weer te zien, Manon. En nu maar hopen dat je je goede voornemens wat langer volhoudt.” Ik was vergeten hoe direct Edith kan zijn. Ik ga op een matje in kleermakerszit zitten en kijk om me heen. Veel nieuwe gezichten, waaronder een man met dreads, twee vrouwen van mijn leeftijd en een meisje in zo’n strak pakje dat ik haar ribben kan tellen.

We beginnen met een meditatieoefening en onmiddellijk word ik me bewust van de chaos in mijn hoofd. Mijn gedachten fladderen van een artikel dat ik moet afmaken, via de dip van mams naar waarom Wils zo schichtig reageert als ik naar de schoolkrant vraag. Daarna pieker ik een tijdje over Boy en dat we niet vaak genoeg seks hebben, en net als ik merk dat het iets rustiger wordt, is de meditatie afgelopen en nemen we verschillende yogahoudingen aan. Wat ben ik stijf! En wat goed dat ik weer ben begonnen!

Aan het eind van de les deelt Edith altijd een levenswijsheid, maar dit keer houdt ze een schrift omhoog. “Dit is een positivity journal, waarin je elke dag opschrijft wat je vreugde geeft of waarvoor je dankbaar bent. Ik kan het iedereen die last heeft van januariblues aanraden.” Terwijl ze uitlegt hoe het werkt, denk ik: zo’n schrift ga ik voor mams kopen!

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haarvriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden