null Beeld

Dagboek van Manon: “Mijn zoon gaat bij me weg. Voorgoed”

Manon schrijft in haar dagboek over haar moeder, gezin, vriendinnen en werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Donderdag

Maandenlang hadden Robbert en ik het erover om samen Amsterdam te verkennen, de stad waar hij gaat studeren, maar het lukte steeds maar niet. Hij heeft bijna elke dag gewerkt op het terras, zelf ben ik weer bij de krant begonnen en Titia is er ook nog. Maar vandaag is het eindelijk zover. Hij zit naast me in de auto en kletst gezellig over een collega, die geen bestelling goed weet op te nemen, over zijn studie, en dat hij zo snel mogelijk op kamers wil. “Maar dan zul je daar ook een baan moeten vinden”, zeg ik, “Je komt er niet alleen met studiefinanciering.”

“Studielening, mam”, verbetert hij me. “Ik moet alles terugbetalen. Ik denk dat ik zo werk heb. Ik heb superveel ervaring en in de horeca vragen ze overal personeel.” Hij klinkt blij en vol zelfvertrouwen en ik hoop voor hem dat het inderdaad allemaal zo makkelijk zal gaan. Aan de andere kant hoeft hij wat mij betreft nog lang het huis niet uit.

Ik parkeer bij het Olympisch Stadion en we lopen naar het Rietveldgebouw: een kil en streng gebouw waar studenten in- en uitlopen. Vervolgens pakken we de tram naar het centrum en wandelen naar het Stedelijk Museum. Robbert wil de tentoonstelling van Bruce Nauman zien, een Amerikaanse kunstenaar die hij erg bewondert. Energiek loopt hij van de ene naar de andere zaal. Hij lijkt alles te absorberen, stuitert tussen de kunstwerken. Sommige werken kende ik al, bijvoorbeeld de carrousel met dode dieren en het neonwerk met vrijende mensen, maar de meeste werken zie ik voor het eerst. Als we weer buiten staan, is hij ineens stil, hij lijkt zelfs wat somber. “Wat is er?”, vraag ik.

“Ik heb het idee dat alles al is gemaakt, dat ik daar niets aan toe te voegen heb.”

“Het gaat erom wat jíj te zeggen hebt. Nu, over deze tijd.” Ik lach. “En je moet nog met je opleiding beginnen, dus maak je geen zorgen. Het komt echt wel goed.”

Als we langs de winkeltjes in de Spiegelstraat lopen, is hij alweer een stuk vrolijker. “Allemaal toeristenmeuk”, zegt hij arrogant. “Maar… ho eens!” Hij pakt mijn arm vast en sleurt me een galerie binnen. “Dit móet je zien! Dit zijn schilderijen van Femke Hiemstra. Ik vind haar een fantastische kunstenaar!” Op de schilderijen staan vreemde sprookjesachtige dieren: een kat in een Fabergé-ei, een smeltende sneeuwpop die rookt, een spin van juwelen die druppels ophangt. “Ik vind het heel mooi”, zeg ik, “maar tegelijk ook griezelig. Alsof ze uit sprookjes komen, die allemaal slecht aflopen.”

Robbert knikt en komt dan met een theorie over het werk waarnaar ik met open mond luister. De galeriehouder, een kale man van een jaar of vijftig, helemaal in het zwart gekleed, luistert driftig knikkend mee. “Heel goed geformuleerd”, zegt hij, als Robbert is uitgesproken. Ze raken in gesprek over kunst, de Gerrit Rietveld Academie en Bruce Nauman.

Ondertussen stuurt Boy me een foto van Titia, waar ik erg om moet lachen, en daarna appen we, tot Robbert zegt: “Mam, ga je mee?”

Zodra we buiten zijn, laat hij me een kaartje zien. “Heeft Nelson me gegeven.”

“Nelson?” vraag ik.

“Ja, de galeriehouder. Hij heeft gevraagd of ik bij hem kom werken.”

“Dat meen je niet! Heel toevallig had hij juist nu iemand nodig? Daar zit natuurlijk iets achter. Waarschijnlijk vindt hij jou een mooie jongen en probeert hij op deze manier met je aan te pappen.”

Geërgerd kijkt hij me aan. “Mam, we hadden een goede klik. Verder niks. Doe niet zo achterdochtig. Trouwens, en wat dan nog? Ik kan prima voor mezelf zorgen.”

Plotseling prikken de tranen in mijn ogen, omdat ik besef dat hij gelijk heeft. Robbert gaat zijn eigen leven leiden in Amsterdam, en ik heb daar niets meer over te zeggen.

Mijn zoon gaat bij me weg. Voorgoed.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden