null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Manon: “Phoebe stelt zich vreselijk aan bij de rondleiding”

Manon neemt de stagiaire mee naar een interview op de boerderij maar dat loopt anders dan gehoopt.

Redactie

Maandag

Phoebe ziet eruit alsof ze een dansvoorstelling gaat geven: ultrastrakke broek, croptop met zicht op haar navel, haar blonde haar in een hoge staart en make-up die ook voor de achterste rijen goed zichtbaar is. “Misschien kun je straks je blazer aanhouden”, zeg ik als we naar mijn auto lopen. “Bij interviews gaat het er in de eerste plaats om dat de geïnterviewde zich op zijn gemak voelt. Daarom trek ik altijd iets neutraals aan.”

Haar blik glijdt over mijn donkerblauwe overhemd en jeans. “Ik begrijp wat je bedoelt.”

Ik onderdruk een zucht en stel de navigatie in. “Het is een klein halfuurtje rijden naar de boerderij.”

“Vind je het goed als ik dan even ga slapen? Ik heb zo’n heftig weekend gehad.” Ze vouwt haar armen over elkaar en legt haar hoofd tegen het portier. We zijn de stad nog niet uit of ik hoor aan haar ademhaling dat ze slaapt. Naar hoeveel feestjes is ze afgelopen weekend geweest? Zou ze ook drugs hebben gebruikt?

Ik parkeer de auto op het erf en maak haar wakker. Terwijl ze in haar ogen wrijft, zeg ik: “Een interview is eigenlijk niet meer dan een gesprek. Van tevoren heb ik wel wat vragen op papier gezet, maar die gebruik ik alleen om aan het eind te checken of ik ze allemaal heb gehad.”

“Mag ik ook wat zeggen?”

“Natuurlijk.”

“Wat stinkt het hier.”

We gaan een boerin interviewen, die een paar jaar geleden biologisch is gaan werken. Een vrouw van een jaar of veertig met een vriendelijk gezicht doet de deur open. Onmiddellijk komt een grote herdershond naar buiten, die snuffelend zijn neus in het kruis van Phoebe duwt. “Haal dat beest weg!” gilt ze. “Ik ben bang voor honden!”

“Hij vindt je lekker ruiken”, zegt de boerin. Ze pakt het dier bij zijn halsband en trekt hem weg. In de keuken wijst ze hem zijn plaats en gaat hij liggen. Ondertussen houdt hij zacht piepend Phoebe in de gaten. “Eerst de rondleiding of eerst het interview”, vraagt ze.

“Eerst het interview”, antwoord ik. “Anders moet je straks allemaal dingen dubbel vertellen.”

Dat is maar goed ook, want Phoebe stelt zich vreselijk aan bij de rondleiding. Ze vindt de koeien eng, de stallen stinken, en ze loopt heel gek omdat ze bang is dat haar witte sneakers vuil worden. Als de boerin haar een glas rauwe melk aanbiedt, begint ze te kokhalzen.

De boerin loopt mee naar de auto. “Het wordt een mooi verhaal hoor”, probeer ik haar gerust te stellen.

“Als zij het maar niet schrijft”, zegt de boerin met een knik naar Phoebe.

Woensdag

Titia is al naar bed. Zo kunnen Boy, Wils en ik eens rustig met zijn drietjes eten. Jammer alleen dat ik daardoor zo’n scheurende honger kreeg, dat ik een halve zak chips heb leeggegeten. “Phoebe heeft nog steeds dat interview niet uitgetikt”, zeg ik. “Als het morgen niet af is, doe ik het zelf wel, anders haal ik de deadline niet.”

Boy schept zijn bord vol met een vegetarische curry die Wils heeft gemaakt. “Dat moet je natuurlijk niet doen, dan leert ze het nooit.”

“Misschien moet ze op typcursus. Die geven ze ook bij mij op school”, zegt Wils.

“Is dat niet wat voor jou?” vraag ik.

“Ik word later zeker geen journalist. Het verdient slecht en niemand leest meer.”

Oké, diep ademhalen, deze rotopmerking laten passeren. “Maar het is ook handig als je goed kunt tikken als je op de universiteit of hogeschool zit. Het is toch mooi als je het nu goed leert.”

Ze haalt haar schouders op. “Ik heb er gewoon niet zo’n zin in.”

Ach, mijn arme meisje, sinds ze weer naar school gaat, heeft ze nergens zin in. De klas valt tegen en Lotte heeft ze nog maar weinig gezien. Kon ik maar iets voor haar doen.

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haar vriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden