null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Manon: “Waarom voel ik me steeds zo ongemakkelijk bij Nelson en Robbert?”

Manon is nog steeds met haar gezin op vakantie en ze gaan eten bij Robbert en Nelson, maar echt op haar gemak voelt ze zich niet.

Manon

Woensdag

Bij de barbecue staan de mannen te kletsen. Het is een merkwaardig groepje bij elkaar: Boy in zijn favoriete shirt met Make Love Not War-opdruk, Han in een gestreept bloesje en rode bermuda, Nelson in een zwart linnen pak met strooien panamahoed en Robbert in een wit linnen overhemd.

Even later kijk ik wat verbaasd toe hoe Nelson met zijn dure witte tanden een stukje vlees van een spies trekt. Zo’n doodnormale barbecue lijkt niet exquise genoeg voor deze dandy. Dinsdag hebben we bij hem en Robbert gegeten, in een buitenwijk van Nice, waar de huizen zijn verborgen achter hoge heggen en muren. Op het terras van een groot, okergeel huis met groene luiken serveerden ze samen heerlijke gerechten. We keken uit op een zwembad en tuin vol bloeiende planten. Ik dacht aan mijn eigen vergeelde gras en uitgedroogde geraniums en vroeg: “Hoe blijven die planten hier zo mooi groen?” Nelson lachte. “Dat doe ik niet, hoor. Er is een bewateringssysteem en elke week komt de tuinman langs.”

“En elke vrijdag komt er een poolman”, voegde Robbert toe. Hij keek Nelson aan en ze begonnen allebei te lachen. Geen idee wat er zo grappig was, maar het gaf me een ongemakkelijk gevoel. Na het eten wilden Wils en Lotte graag zwemmen, maar we hadden geen badkleding mee. Dat was geen probleem, zei Nelson. Hij liep met de meiden naar een huisje achter in de tuin, en even later doken ze in beeldige bikini’s het water in. “Tiet ook!” riep Titia, en ze probeerde zich van mijn schoot te wurmen. Er was geen kindergedeelte in het zwembad en daarom mocht het niet. Titia heeft inmiddels de leeftijd dat ze geen nee accepteert. Ik probeerde haar af te leiden met een hapje van mijn dessert - een verrukkelijk luchtige chocolademousse - maar verontwaardigd duwde ze de lepel weg. Vervolgens begon ze zo hard te huilen dat Boy met haar een rondje door de tuin ging lopen. “En daarom wil ik geen kinderen”, zei Robbert.

“Je weet nooit hoe het loopt”, zei Nelson. “Twee vrienden van me hebben een baby met een lesbisch stel.” Daar praatten we over tot Boy vroeg of ik Titia wilde overnemen.

Wat ik ook probeerde, ze was niet te troosten. “We moeten naar huis”, zei ik na een poosje. “Tiets is hartstikke moe, ik denk dat ze daarom zo overstuur is.” Willeke was boos omdat we al zo vroeg weggingen, en toen we eindelijk allemaal in de auto zaten, viel Titia meteen in slaap. Het was een leuk etentje geweest, gezellig ook, en toch… het ongemak dat ik steeds voel, dat had ik tijdens deze barbecue weer.

’s Nachts, als iedereen weg is en Boy en ik in de caravan liggen, vraag ik: “Wat vind jij nu eigenlijk van Nelson?”

“Prima vent.”

“Je weet toch dat hij veel ouder is dan Robbert? Hij is zelfs ouder dan ik!”

Hij lacht. “Dat is stokoud, ja.”

“Ik bedoel: Robbert had gemakkelijk zijn zoon kunnen zijn.”

“Op wie je verliefd wordt, kun je nu eenmaal niet plannen.”

“Ja maar, stel nou dat Robbert een meisje was geweest: hoe zou je het dan vinden als ze met zo’n oude kerel thuiskwam? Dan zet je daar toch ook je vraagtekens bij? Dan denk je toch ook: waarom laat zo’n mooie zelfstandige meid zich onderhouden door zo’n oude kerel?”

“Ho ho! Ten eerste weet je niet of Robbert zich laat onderhouden, en ten tweede moet iedereen in zijn leven fouten maken om erachter te komen wat-ie echt wil.”

“Dus jij ziet Nelson als een jeugdzonde.”

Hij zucht diep. “Laat het los, Manon. Het is Robberts leven. Het enige wat je kunt doen, is er voor hem zijn als hij je nodig heeft. Op dit moment is die jongen volgens mij hartstikke gelukkig.” Hij geeft me een kus, draait op zijn zij en in no time valt hij in slaap.

Ik staar nog heel lang in het donker.

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haarvriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden