null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Manon: “Wat kan Wils goed spreken voor een groep. Dat is míjn dochter!”

Willeke heeft de benefietavond georganiseerd en Manon gaat er samen met Boy naartoe. Het belooft een mooie, sprookjesachtige avond te worden.

Manon

Zaterdag

“Ik ben best een beetje zenuwachtig”, zeg ik tegen Boy. We rijden naar de zorgboerderij waar Wils, Joris, Myrthe en een aantal leden van de toneelgroep een benefietdiner voor Oekraïense vluchtelingen hebben georganiseerd. Wils gaat samen met Myrthe koken, de toneelgroep heeft de decoratie en de uitnodigingen op zich genomen, Robbert en Joris helpen met de bediening. Aan school heeft Willeke de afgelopen tijd niets gedaan, maar dat maakt me niet uit, hier leert ze veel meer van. Als alles nu maar goed gaat. Boy legt zijn hand op de mijne en zegt: “Het wordt hoe dan ook een topavond.”

Met pijlen is aangegeven waar we de auto kunnen parkeren. Vervolgens lopen we naar de stal via een pad dat wordt verlicht met kleine lampjes, die in de grond zijn geprikt. Als we binnenkomen, sla ik mijn handen voor mijn mond: het lijkt wel of we in een sprookje zijn beland. In het midden staan twee rijen met schragentafels, erboven hangen zelfgemaakte lampen van boerderijgereedschap met lichtslingers. Op de staldeur hangt een laken, beschilderd met witte vliegende duiven tegen een hemelsblauwe lucht. In gele letters staat eronder: Oekraïne, friends forever. De tafels zijn gedekt met blauwgeel geruite kleden en er staan kannen water en glazen op. “Mag ik uw jas aannemen?” vraagt Robbert.

Meteen vlieg ik hem in de armen. “Wat ziet het er hier geweldig uit!”

Boy geeft hem een boks. “Vet, man.”

“Zal ik jullie naar jullie plaatsen brengen?”

Even later zitten Boy en ik met een glas witte wijn naar de binnendruppelende gasten te kijken. Aad, de vader van Floris, komt naast me zitten. In het begin is dat even ongemakkelijk, maar al snel zijn we gezellig aan het kletsen. Aad vertelt dat hij overweegt deze zomer met zijn jacht naar Zweden te varen. “Het schijnt daar ook heel mooi te zijn en de Middellandse zee ken ik inmiddels als mijn broekzak. Ik heb zin om nieuw horizonten te ontdekken.”

Ik vertel dat wij nog geen plannen hebben. “Het liefst zou ik met de hele familie een huis in Frankrijk huren, maar het kan ook zomaar zijn dat Boy en ik een paar dagen naar Texel gaan. Lekker fietsen met Titia in een zitje. Zo heerlijk, weer een kind voorop.”

“O, ja, hoe is het met je laatste-kans-kind?”

Is dat een rotopmerking? Het zal wel niet, hij kijkt er zo vriendelijk bij. Als ik vertel dat Titia al aardig kan lopen, komen Willeke en Myrthe de stal in. Het wordt stil en Myrthe neemt het woord: “Zo’n twee weken geleden opperde Willeke het plan voor dit diner. Om eerlijk te zijn had ik nooit verwacht dat ze dat in zo’n korte tijd zou kunnen realiseren, maar het is haar gelukt. Ik ben ontzettend trots op haar!”

Iedereen applaudisseert. Dan neemt Wils het woord. Met knalrode wangen vertelt ze dat ze het natuurlijk niet alleen heeft gedaan en wat ieders bijdrage is geweest. Ik kan mijn ogen niet van haar afhouden: wat kan ze goed voor een groep spreken. Dat is míjn dochter! Vorig jaar reed ze nog rond op haar driewieler. Nou ja, wel wat langer geleden, maar zo voelt het. Nog meer applaus en Willeke vervolgt droogjes: “Fijn, dat jullie nu al zo enthousiast zijn, maar jullie hebben nog niets geproefd. Het voorafje is een venkelsalade met sinaasappeldressing.”

De salade heeft een verfijnde anijsachtige smaak, de vegetarische lasagne is heerlijk romig, en iedereen wil het recept van de worteltaart weten. Het diner is een doorslaand succes.

Wanneer het laatste rondje koffie wordt geserveerd, staat Aad op. “Ik ben ontzettend trots dat deze jongeren zo veel hebben gedaan voor de Oekraïense vluchtelingen. Daarom wil ik graag het bedrag dat ze hiermee hebben verdiend uit eigen zak verdubbelen.”

Iedereen begint te klappen, maar achter me hoor ik Joris zeggen: “Wat is die vent toch een narcist.”

Meer lezen van Manon? Dat kan hier!

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, haar vriendinnen en haar werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden