Anastasia nu met € 10,- voordeel naar de voorpremières!

Zoek binnen:

Heleen van Royen: "Ik denk dat ik het gen voor schaamte mis”

Heleen van Royen (52) wordt bejubeld vanwege de film Het doet zo zeer, die ze maakte over haar dementerende moeder (zie video). Heel anders dan de reacties op haar expliciete uitspraken en foto’s of haar relatie met de 20 jaar jongere Bart. 

Interview: José Rozenbroek. 

Advertentie

Je fotografeerde jezelf terwijl je een bebloede tampon verwijdert. Dat werd een publiek relletje. Wat vond je moeder daarvan?
Peinzend: “Of ze die tampon heeft gezien, ik vraag het me af. Ze zit niet op internet, hè? Maar ik denk dat als ik het haar had uitgelegd, ze dat niet gek had gevonden. Kijk, ze zou het zelf niet doen…”

Hoe zou je het aan haar uitleggen?
“Alles wat ik maak, gaat over vergankelijkheid, over liefde, over sex. Mijn eigen vergankelijkheid leg ik vast in alles wat ik maak. Een tampon is een voorwerp dat op een gegeven moment uit je leven verdwijnt. Ik zat toen in een fase dat ik me afvroeg: hoeveel tampons komen er nog?” Lachend: “Elke tampon kan je laatste zijn.”

En dat betreurde je.
“Het is meer een soort weemoed, zo van: weer een fase voorbij. Op zich niet vreselijk triest, het is wel een mijlpaal. Net als de eerste stapjes van je kind. Ik zie niet zo veel verschil tussen die eerste stapjes en je laatste tampon. Maar de meeste mensen wel. Die staan bij die stapjes te klappen en te juichen, maar een tampon vinden ze vies. Ik snap dat niet.” Ze zucht. “Alles met sex en vrouwen is raar. Dat zag je ook weer met dat sexfilmpje van Patricia Paay. Ik vond het zó jammer dat ze zich zo vernederd voelde. Ik snap dat je heel boos bent als iemand zoiets naar buiten brengt, dat is echt afschuwelijk. Maar verder… Ze had zich toch niet hoeven schamen? Sterker: ze is zevenenzestig, ze heeft gewoon nog sex, ze heeft er duidelijk schik in. Fijn toch? Ik was echt niet binnen gaan zitten met de gordijnen dicht. Ik had nóg tien video’s het internet opgeslingerd.” Ze snuit haar neus nog eens en zucht opnieuw. “Sex en vrouwen: het blijft altijd taboe.”

Aan Jeroen Pauw vertelde ze in het programma Vijf jaar later dat je een sexdagboek bijhoudt. Hoe gaat het daarmee?
Ze lacht: “Met alle drukte rondom de film stond zowel de sex als het schrijven even op een wat lager pitje. Maar het gaat er vast en zeker komen. Het moet een soort logboek worden: wanneer heb ik sex, hoe was de aanloop ernaartoe, wat hebben we gedaan, álle handelingen. Ik wil dat een tijdje heel goed bijhouden. Niet erotisch opgeschreven, maar matter of fact-achtig, zoals je ook in je dagboek zou opschrijven wat je die dag hebt gegeten. Tussendoor wil ik schrijven over de vrouwelijke seksualiteit: hoe beleven wij lust? Eisen we wel of niet een orgasme op? Hebben vrouwen werkelijk minder zin hebben dan mannen? Alle theorieën en al mijn eigen ideeën hierover: die wil ik eens grondig onderzoeken, erover nadenken, opschrijven. Dat boek moet er gewoon komen, dat is er nog niet.’

Waarom zou zo’n boek er moeten komen?
“Ik denk dat het heel goed is om je te kunnen spiegelen. Wat weet je nu van het sexleven van een ander? Ook voor jonge vrouwen lijkt het me heel interessant dat ze kunnen lezen hoe een vrouw van tweeënvijftig in het leven staat qua sex. Dan zien ze ook nog dat je na je vijftigste een springlevend seksleven kunt hebben. Al mijn denkbeelden over vrouwelijke seksualiteit en lust moeten in dat boek. Dat je het écht leuk mag maken. Dat het mag. Dat het kan.”

En wat vindt Bart ervan?
“Nou, in het begin vond hij het niet zo’n goed plan. Maar langzaam wende hij aan het idee en nu plaagt hij me ermee. Zegt: straks leest iedereen wat voor goede minnaar ik ben, en dan willen ze me allemaal. We hebben elkaar leren kennen via Twitter. Daar zei hij iets tegen me, en zo kwamen we met elkaar in contact. Hij vond het wel grappig, die BN’er die blootfoto’s van zichzelf postte. Verder had hij geen idee wie ik was, hij had nog nooit een boek van me gelezen. Toen we net een relatie hadden, zeiden zijn ouders tegen hem: ‘Als je met Heleen wilt zijn, krijg je dat deel van haar erbij. Dan moet je later niet gaan zeuren.’ Supertof vond ik dat. Met Bart heb ik vanaf het allereerste moment gedacht: alles wat ik wil in bed, gooi ik er vanaf het begin in. Ik wilde meteen een goede start. Als je voorzichtig begint, kom je in een patroon. Dan ga je niet opeens al je fantasieën openbaren. Dat voelt dan heel geforceerd en raar aan.”

En wat heb je er vanaf dag één gegooid?
Grijns. “Dat ga je allemaal in het boek lezen. Echt, ik ga het allemaal heel eerlijk opschrijven. Dat vind ik heel spannend, en ook heel eng. Dan moet je echt met de billen bloot. Bart ook.”

Wat vinden je kinderen van dit nieuwe boek?
“Natuurlijk zeggen ze: ‘Moet dat nou?’ Die gaan dat boek echt niet lezen, hoor. Maar ze zien dat wat ik maak iets teweegbrengt, dat mensen het gaaf vinden en dat ik aan de weg timmer. Ze zien mijn gedrevenheid en het succes en dat ik niet met onzin bezig ben die niemand iets interesseert. Want weet wel: het is altijd serieus wat ik maak, of het nu een boek of een tentoonstelling of een film is. Het is niet zomaar een lolletje. Ik werk hard, ik sta op eigen benen, mijn kinderen hebben een goed leven, mijn ex heeft een goed leven. Ik schaam me nergens voor. Zij zijn immens trots op hun moeder.’

MEER HELEEN?
Je leest het hele interview met Heleen van Royen in Libelle 16, vrijdag 5 april in de winkel.

De laatste nieuwtjes, tips en trends in je mailbox? Meld je aan voor de gezelligste nieuwsbrief van Nederland! 

LEES OOK:

Beeld: Chantal Ariëns. 

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien