Hoe sterk is jullie relatie? Doe hier de test>

Zoek binnen:

Als je kind van je wordt afgenomen: "Ik kan haar niet loslaten"

De Maastrichtse kinderen van 7 en 8 jaar die in oktober 2014 waren verdwenen, zijn terecht. Maar of dat goed nieuws is? Hun moeder had ze meegenomen naar Syrië. Hoe traumatisch is zulk nieuws voor de achtergebleven ouder? Miranda van den Berg heeft wel een idee. Na drie jaar procederen besloot de rechter dat haar dochter terug moest naar haar vader in Italië. “Ze is een vreemde voor me geworden en dat breekt mijn hart.”

“Sinds Noa bij haar vader in Italië woont, leef ik van bezoek naar bezoek. Mijn dochter is intussen een vreemde voor me geworden. Van een spontaan vrolijk meisje is ze veranderd in een boos, afstandelijk kind. Het breekt mijn hart om haar zo te zien.”

Advertentie

Bezitterig
“Voordat ik mijn ex Francesco tegenkwam was ik een vrije, onafhankelijke vrouw. Ik had een baan gevonden in een restaurant op de Canarische eilanden waar hij ook werkte. Francesco was charmant, had een vlotte babbel en gaf me het gevoel dat ik de ware voor hem was. Ik liet me compleet door hem betoveren en samen vertrokken we naar Sicilië. Ik raakte vrij snel zwanger en vanaf dat moment sloeg de twijfel over onze relatie toe. Zijn bezitterige gedrag dat mij voor die tijd een gevoel van geborgenheid had gegeven, begon me steeds meer tegen te staan. Hij reageerde compleet paranoïde als ik met een andere man praatte. Op een dag botvierde hij zijn woede en frustratie op mij en trok een hele bos haren uit mijn hoofd. Ik was verlamd van angst.”

Kinderontvoerder
“Dat was voor mij het keerpunt; ik laat me door geen enkele man slaan. Ik pakte wat spullen en ging er vandoor. In het Italiaanse blijf-van-mijn-lijfhuis wist hij mij en Noa, die toen drie jaar oud was, helaas al snel te vinden. Op aanraden van mijn toenmalige Nederlandse advocaat ben ik samen met Noa terug naar Nederland gegaan om daar het ouderlijk gezag aan te vragen. Ik had geen idee dat ik als kinderontvoerder te boek zou komen staan.”

“Een jaar lang heb ik met Noa ondergedoken gezeten, zo bang was ik dat ze van me zou worden afgenomen”

Ondergedoken
“Vrijwel direct na aankomst lag er een brief van het Ministerie van Justitie op de mat. Volgens het Haags kinderontvoeringsverdrag was ik strafbaar omdat ik mijn kind mee naar Nederland had genomen. Een jaar lang heb ik met Noa ondergedoken gezeten, zo bang was ik dat ze van me zou worden afgenomen. In de drie jaren die volgden heeft Francesco verschillende rechtszaken tegen me aangespannen om het ouderlijk gezag op te eisen. Zelf hield ik de hoop dat we samen tot een omgangsregeling zouden kunnen komen. Maar hij bleef tegen me razen, dreigen en schelden per telefoon, mail en sms.”

Rechtszaak
“Naar zijn dochter vroeg hij vrijwel nooit. Ondertussen won ik elke rechtszaak die Francesco tegen me aanspande. Steeds was de eindconclusie dat Noa gezien de voorgeschiedenis bij mij moest blijven. Totdat de zaak bij het hof in Den Haag voorkwam. Het enige wat hier telde, was het Haags Kinderontvoeringsverdrag. Noa was in Italië geboren en dus hoorde ze daar thuis volgens de rechter. Ik kreeg zeven dagen de tijd om Noa aan haar vader over te dragen.”

Klemgereden
“Mijn advocaat heeft meteen cassatie aangevraagd en ik heb haar meegenomen naar een onderduikadres.  Toch heeft de politie me weten te traceren. Ik was met mijn moeder en dochter op weg naar de bakker, toen ik werd klemgereden. Drie agenten in burger verzochten me om uit de auto te stappen. Toen ik weigerde, werd ik uit de auto werd gesleurd, terwijl Noa gilde vanaf de achterbank. Mijn moeder wilde haar kalmeren, maar ook zij werd door de agenten vastgehouden. In die toestand heb ik Noa moeten achterlaten, want ik werd afgevoerd naar het politiebureau.”

Ingestort
“Toen het tot me doordrong dat ik Noa niet meer te zien kreeg, ging er een steek van pijn door mijn buik heen. Na heel veel aandringen, heb ik haar acht maanden later in Italië mogen opzoeken, onder toezicht van een maatschappelijk werker. Ze sprak geen woord Nederlands meer en durfde me niet aan te kijken. Voor haar heb ik me groot gehouden, maar na afloop van het bezoekuur ben ik ingestort en heb ik heel hard gehuild.”

“Ik werd uit de auto gesleurd, terwijl Noa vanaf de achterbank gilde. In die toestand heb ik haar moeten achterlaten”

Blijven hopen
“Wat het allermoeilijkste blijft, is dat mijn band met Noa helemaal weg is. Ik heb nu hulp gezocht bij een kinderpsycholoog, want ik weet gewoon niet hoe ik het best met haar kan omgaan en waar ik goed aan doe. Eens in de drie maanden mag ik haar bezoeken en dan doe ik leuke meidendingen met haar. We knutselen, tekenen of maken elkaar op. Pas na de derde dag komt ze los en zie ik weer een klein beetje het meisje dat ze was. Maar dat is juist op het moment dat ik haar weer moet verlaten. In de strijd om gehoord te worden als moeder, voel ik me helemaal alleen staan. Toch kan ik de zaak niet laten rusten. Het gaat om mijn dochter, ik kan haar gewoon niet loslaten en zal altijd blijven hopen dat ze op een dag aan mij wordt toegewezen.”

 Interview: Laura van der Meer. Beeld: Bernice van Wissen

Johanna ter Steege: “Ik ben er best trots op dat ik een doorzetter ben”

Johanna

Actrice Johanna ter Steege (59) staat momenteel in de theaters met de monoloog Ik heet Lucy Barton. Ze woont samen met haar vriend in Rotterdam en heeft een dochter, Hanna (22).

Waarom moeten wij naar Ik heet Lucy Barton?
“Omdat het over ons allemaal kan gaan. Veel mensen zullen zich erin herkennen. Het is een intiem portret over hoe je je ontwikkelt in het leven en loskomt van familie.”

Wat is voor jou de grootste uitdaging in je rol van Lucy?
“Dat het waarachtig is wat ik doe. Het is een monoloog waarbij je la

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien