Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Vrouw bevallen van baby van zes kilo

Een Chinese vrouw is bevallen van een forse baby. .
Een Chinese vrouw is bevallen van een forse baby. Het kind weegt 6180 gram en is daarmee twee keer zo zwaar als de gemiddelde Chinese baby. Overigens blaakt het kind van gezondheid.

Volgens artsen heeft de moeder tijdens de zwangerschap veel meer gegeten dan gebruikelijk is en ook bracht ze veel tijd door in bed. Daardoor werd ze zelf snel dikker, en dat zou de reden zijn dat de embryo zo groot is geworden, meldt Heart. “Ik dronk iedere dag een glas melk en ook at ik een ei. Dat was een must sinds ik zwanger werd. Ook at ik veel groente en fruit”, zei de vrouw op de Chinese televisie.

Advertentie

Diabetes

Artsen vrezen dat de pasgeborene in de toekomst problemen krijgt met zijn gezondheid, omdat het risico op overgewicht en diabetes groter is voor mensen die te zwaar waren bij hun geboorte.

Het kind is niet de zwaarste baby die ooit is geboren. In 1879 kwam in Canada een meisje ter wereld van 10,5 kilo, maar zij overleed elf uur na haar geboorte. Het Chinese record van de zwaarste baby staat op naam van Chun Chun uit Xinxiang, hij werd in 2012 geboren en woog toen 7,04 kilo.

In de Amerikaanse staat Pennsylvania beviel afgelopen juli een vrouw van een baby van 6,2 kilo. Lees hier meer over deze baby.

Bekijk hieronder de video.

[customfield]zievideo[/customfield]

Bron: BuzzO

Eerder verschenen op VrouwOnline

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gescheiden 'MAFS'-koppel Aron en Monique: "We hebben weer intensief contact"

En dat is zes: ook Aron en Monique hebben een scheiding aangevraagd na hun Married at first sight-avontuur. “Verliefdheid kan snel verdampen”, bevestigt Aron aan De Telegraaf. Al staat de deur nog wel op een kiertje ‘voor meer’.

Dit betekent dat geen enkel koppel uit het laatste MAFS-seizoen nog getrouwd is.

Advertentie

MAFS-magie voor Monique en Aron

Het was direct dikke mik tussen Aron en Monique in Married at first sight. Al voor het altaar spatten de vonken tussen de twee er vanaf, ondanks de opmerkelijke speech die de ex van Monique gaf. Ook tijdens hun huwelijksreis in Oostenrijk leken ze elkaar helemaal gevonden te hebben. En tijdens het Koppelsweekend dat eind oktober plaatsvond, gaven zowel Monique als Aron aan die ‘magische klik en aantrekkingskracht’ nog steeds te voelen. “Zijn wij verliefd? We hebben zeker verliefde gevoelen, ja”, omschreef Monique toen.

‘Verliefdheidsgevoel was er soms wel, soms niet’

Maar helaas, ook aan hun liefdessprookje kwam een eind. Na een tweede huwelijksreis naar Gran Canaria bleef de liefde helaas toch uit. “Toen hebben we besloten de scheiding aan te vragen”, vertelt Aron aan De Telegraaf. “De wetenschap kan wel bepalen of je een match bent, maar niet hoe je gevoel daarna is.” Ze waren én zijn een heel goede match, benadrukt Monique wel. “We hebben echt ons best gedaan uit te zoeken wat er was tussen ons. We hadden het heel leuk, maar het verliefdheidsgevoel dat je eigenlijk wilt krijgen, was er soms wel en soms niet. Nadat het weken op en af ging, dachten we: wat nu?”

Weer intensief contact

Ze zetten dus een punt achter hun huwelijk en zagen en spraken elkaar een tijdje niet. “We hebben ons huwelijk omgezet in vriendschap”, vertelt Aron over hun huidige situatie. Maar de deur staat nog wel op een kiertje voor méér, geeft Monique aan. “Toen de uitzendingen op tv begonnen, zagen we hoe mooi het allemaal was. Nu hebben we weer heel intensief contact. We voelen toch weer die connectie als toen bij het altaar. Ik heb ook tegen Aron gezegd dat ik die deur nog niet helemaal dichtgooi.”

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Aron (@aronvthul)

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Een bericht gedeeld door Monique van Zessen (@moonv6)

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: De Telegraaf. Beeld: NT Visuals.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Horeca gooit uit protest de terrassen open, en doet dat op déze datum

Verschillende horecagelegenheden zijn van plan de terrassen op 2 maart weer te openen. Tegen de regels van de huidige lockdown in: het is een protest vanuit caféhouders en restauranteigenaren, die het verbod hierop niet langer trekken.

Een actiegroep die lid is van de Koninklijke Horeca Nederland (KHN), roept alle horeca in Nederland om op 2 maart klanten op hun terrassen te verwelkomen. “Er móet iets gebeuren.”

Advertentie

De maat is vol voor horeca

Onder de actiegroep vallen 65 rebellerende afdelingen van de KHN. Deze horecavereniging pleit al maanden met een routekaart voor een verantwoorde heropening van cafés en restaurants. Tot nu toe dus zonder groen licht van de overheid. De maat is vol, de KHN sleept de Staat voor de rechter. En sommige leden gaan dus nog een stapje verder door de terrassen open te gooien. Vooral veel Brabantse horecabazen doen mee. “Wij weten zeker dat we veilig en verantwoord onze zaak kunnen openen. Om te beginnen buiten met de terrassen”, zo laat actiewoordvoerder Johan de Vos weten aan Omroep Brabant.

‘Winkels open is horeca open’

Dat winkels vanaf 3 maart wél flinke versoepelingen krijgen, schiet horeca in het verkeerde keelgat. “Bij ons kwamen mensen al op afspraak, zijn er al looproutes en is er triage vooraf”, vertelt De Vos. “Er is dus geen enkele gegronde reden dat de winkels wel weer ruimte krijgen en de horeca niet. Winkels open is horeca open en hiermee nemen we zelf de eerste stap.”

Boete riskeren

Hoeveel horecazaken precies meedoen aan de actie, is nog niet bekend. Maar met 65 afdelingen van de KHN die meedoen, zullen dit er wellicht aardig wat zijn. Ook is nog niet duidelijk hoe er wordt opgetreden tegen cafés en restaurants die op 2 maart de terrassen opengooien – en klanten die op de terrassen neerstrijken. Er hangt zaken die tegen de coronamaatregelen ingaan in elk geval wel een boete boven het hoofd.

‘Ondernemers gaan geestelijk kapot’

De Vos benadrukt ook de psychologische impact van de lange sluiting op ondernemers. “Ook door de beelden van massa’s Nederlanders samen op het ijs en van overvolle parken. De terrassen hadden vol kunnen zitten, maar de horeca mag geen mensen ontvangen. Dat maakt ondernemers geestelijk kapot.”

Iedere dag de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Omroep Brabant, Koninklijke Horeca Nederland. Beeld: Getty Images.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

José Rozenbroek: "Mensen zijn niet gemaakt voor het isolement"

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt. “Als ik naar mijn jongste kijk die dapper voortploetert, breekt mijn hart.”

In de laatste dagen van februari in het jaar 2020 was ik in Parijs. Ik schoof aan in drukke lunchrestaurants, liep tussen hordes mensen in musea, trof vrienden bij Café Charlot in de Marais waar je altijd moet vechten om een tafeltje. We maakten een foto voor Instagram, onze lachende hoofden dichtbij elkaar. Ik weet nog dat mijn vriendin Liddie vertelde dat ze voordat ze in de trein was gestapt een paar flesjes handgel had ingeslagen – want tja, dat virus uit China hè, je wist het maar nooit. Ik keek haar verbaasd aan; was ze echt bezorgd?

Advertentie

Op mijn laatste dag liep ik langs het Louvre waar net toeristen naar buiten werden gedreven; iemand vertelde dat de deuren werden gesloten omdat het personeel bang was vanwege datzelfde virus. Tikje hysterisch, dacht ik, typisch iets voor die Fransen. Toen ik thuiskwam bleek de eerste Nederlander besmet, zes dagen later viel bij ons de eerste dode en nog een week later was niet alleen het Louvre, maar de hele wereld stevig op slot gedraaid.

Sociale en psychologische malaise

In het afgelopen jaar raakten wereldwijd 112 miljoen mensen besmet door COVID-19 en gingen er 2,5 miljoen mensen aan dood. Economisch gezien zorgde het rondrazende virus voor een ravage, om maar niet te spreken van de enorme sociale en psychologische malaise. In die economie kunnen we miljarden pompen, maar wat gaan we doen met al die grote en kleine mensen die langzaam wegkwijnen als plantjes die te weinig zonlicht krijgen? Wat doen we met de kinderen die meer en meer achteropraken op school, of die thuis het slachtoffer worden van hoogoplopende spanningen?

Met de pubers die niet meer met elkaar mogen chillen en elke dag verder wegzinken in een moeras van depressie en lethargie? Met studenten en jongeren die eenzaam achter hun laptop zitten of lamlendig in hun bed blijven liggen? Zoals mijn vriendin met drie kinderen tussen de 16 en 11 appt: ‘Ik heb er een knoop van in mijn maag. Hele dagen staren ze naar hun telefoons. Niks in het vooruitzicht.’ Als ik naar mijn jongste kijk die net aan een nieuwe baan is begonnen en in d’r eentje thuis dapper voortploetert, dan breekt mijn hart.

Solidariteit tussen generaties

En zo ontaardt die hele pandemie in een pijnlijk sociologisch experiment met een ondubbelzinnige conclusie: wij mensen zijn niet gemaakt voor het isolement. We hebben elkaar nodig, en nee, dat gaat niet op anderhalve meter afstand.

Eigenlijk is er maar één antwoord mogelijk, zegt mijn boerenverstand. Gooi de boel open, in ieder geval voor de dertigminners. De deuren en de ramen, de scholen en de universiteiten, de sportvelden en de terrassen. Kunnen we niet weer een beroep doen op ‘solidariteit tussen generaties’? Zoals we ook het afgelopen jaar deden, toen ter bescherming van ouderen en ‘kwetsbaren’ (wat haat ik inmiddels dat woord) de maatschappij werd lamgelegd? Nu is de tijd rijp om de zaken om te draaien. Zodat op z’n minst kinderen, pubers, studenten, jongeren weer kunnen léven. En dan bedoel ik leven zoals het leven bedoeld is. Met elkaar, naast elkaar, door elkaar, op elkaar, voor elkaar.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

1
Tekst: José Rozenbroek. Beeld: Tamar Ottink.
Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Columnist Peter Heerschop: "En dáárom overdrijven wij mannen dus"

Peter Heerschop (60) is acteur, cabaretier en schrijver. Maar sinds de eerste lockdown is hij – tot zijn eigen verbazing – ook nog iets anders: een ‘Libelle-man’! En dat maakt van hem een zeer geschikte columnist voor Libelle online. “Mannen geven alles altijd veel groter aan. Maar dat doen ze dus met een goede reden.”

“Dat doen dus de hersenen vanzelf.” Dat is de uitkomst van een troostend onderzoek. Troostend, vooral voor mannen. Dat onderzoek wijst uit dat mensen niet bewust overdrijven. Nee, ons brein overdrijft “uit zichzelf” om gebeurtenissen beter te onthouden. Dus bijvoorbeeld alle afmetingen van gevangen vissen of van welk deel van het lichaam dan ook. Je geeft – nogmaals: vooral als man – alles altijd veel groter aan. Maar dat doe je alleen om het beter te onthouden.

Advertentie

Beer

Je kent allemaal de manier waarop stellen hun vakantieverhalen vertellen*. Ik geef een voorbeeld:

Man: We liepen daar dus, en dan moet je nagaan. Het was zeker 40 graden.

Vrouw: Nou, het was wel warm, maar geen 40 graden. Ik denk iets van 30.

Man: Veel warmer. Het was bloedheet. Maar goed. En we hadden al uren niks meer gedronken.

Vrouw: Anderhalf uur.

Man: En ik zei ervoor nog, we hadden veel meer water mee moeten nemen.

Vrouw: Dat zei ik.

Man: En opeens horen we iets uit de struiken. Nog geen flauw idee wat het is.

Vrouw: Het was een beer.

Man: Wij dachten eerst, misschien een eekhoorn. Of een hertje. Maar wat staat er opeens?

Vrouw: Een beer.

Man: Een beer! Kolossaal beest. 2,5 meter hoog.

Vrouw: Hij was iets kleiner dan ik.

Man: Een monster. Die enorme klauwen Die tanden. Er gaat van alles door je heen.

Vrouw: Die beer schrok net zoveel van ons.

Man: Dus ik ga gelijk voor Annemiek staan. Ik dacht gelijk: als haar maar niks overkomt.

Vrouw: Beer was toen allang weg.

Man: Goed om te weten dat ik in zo’n situatie onbewust dus gelijk mensen ga beschermen.

Vrouw: Ja, 20 meter achter me.

Niet om te overdrijven

Snap je? Dat doet een man dus niet om te overdrijven, maar juist om de situatie beter te onthouden. Net als mannen van 40 die een doelpunt beschrijven dat zij per ongeluk met hun scheenbeen hebben gemaakt. Dan hebben ze het over een onwaarschijnlijke knal van zeker 30 meter afstand.

Zo ook bij mannen die uitleggen hoe hoog hun pijngrens ligt (maar heel bang zijn voor de tandarts), dat ze 44 graden graden koorts hadden (38,2), welke vrouwen hebben gesmeekt om voor hen te kiezen (hun moeder) en dat ze bepaalde dingen in bed eens zeven keer achter elkaar hebben gedaan (bijna twee keer). Of welke tijd ze hebben gedaan over 5 kilometer (heel langzaam), dat ‘de juf van wiskunde’ vaak aan hen heeft gevraagd om het aan de klas uit te leggen omdat zij het niet meer begreep (de tafel van 6), hoeveel frikandellen speciaal ze een keer achter elkaar hebben gegeten (drie en daarna heel misselijk), dat zij een keer vanuit een boom van 12 meter naar beneden zijn gesprongen (niet gesprongen, maar gevallen, van 2 meter hoogte) en dat ze 30 meter onder het ijs hebben gezwommen om een verdwaalde eend te redden (door het ijs gezakt vlak naast een paar ‘lachende’ eenden).

Meer hersenen

Dat doen ze dus niet om te overdrijven. Dat doen hun hersenen om de situaties beter te onthouden. Waarom mannen dit veel meer doen dan vrouwen komt volgens veel mannen omdat ze dus meer hersenen hebben.

Tenminste… volgens het onderzoek.

*Uit de tijd waarin we nog gewoon op vakantie mochten.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Tekst: Peter Heerschop. Foto: Robert Alexander.

 

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien