Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Exclusief interview met Astrid Holleeder: "Ik voel dat ik mijn broer nog steeds wil beschermen”

Donderdag werd Willem Holleeder na een lange rechtszaak veroordeeld tot levenslang voor ten minste 5 moorden. Wij spraken zijn zus Astrid Holleeder enkele weken geleden over deze uitspraak – “Levenslang… Dat is toch een soort van onmenselijk, vind je niet?”- en haar boek Familiegeheimen, dat vanaf 5 juli in de winkels ligt.

Als Astrid Holleeder (53) zelfhulpboeken las – en die las ze met stápels tegelijk – en zo’n hoofdstuk tegenkwam waarin stond dat ze het kleine meisje dat haar tegemoet liep moest omhelzen, dacht ze kribbig: wát een flauwekul. En dan bladerde ze snel weer door. Maar na jaren van therapie en duizenden uren nadenken over zichzelf en over het gezin waaruit ze komt, snapt ze eindelijk wat daarmee wordt bedoeld. “Je moet jezelf geven wat je nodig hebt. Dat kun je niet van een ander verwachten. Je moet je eigen vader en moeder zijn.” Doordringend: “Heb je ’m?”

Advertentie

Of ze hoopt op levenslang? “Wij hebben gedaan wat we moesten doen. We hebben ons bevrijd uit zijn greep. Hij is ontmaskerd en dat is voor mij genoeg. Levenslang… Dat is toch een soort van onmenselijk, vind je niet? En het zal niet uitmaken voor ons. Hij is gekrenkt. We hebben hem verraden. Hij zal zich willen wreken. Ik sta nog steeds nummer één op z’n lijstje. Maar ik heb besloten: ik ga me niet langer verstoppen. Ik wil weer léven.”

Familiegeheimen schreef ze in de periode dat het proces tegen Holleeder liep, vanaf februari 2018. Ze wilde na het wegvallen van haar broer weer grip krijgen op de verschuivende rollen binnen het gezin, op haar eigen gevoelens en haar eigen ontwikkeling. De gesprekken met haar therapeut Iris spelen in het boek een grote rol. Daarin wordt de psychologie van het disfunctionele gezin Holleeder geduid, de wurgende rolverdeling tussen de verschillende gezinsleden: de gewelddadige vader, de onmachtige moeder en de 4 kinderen – Willem, Sonja, Gerard en Astrid – die ieder op hun eigen manier de angst voor de vader te lijf gaan.

Dit boek, zegt ze, was misschien wel het pittigst om te schrijven. “Er was geen tijd om afstand te nemen. Ik moest het schrijven vanuit de rauwe pijn. Tijdens zo’n rechtsgang wordt er zo veel over je gezegd, maar als getuige mag je alleen maar antwoord geven op vragen. Je mag nooit iets uit jezelf vertellen. Je komt in een juridisch steekspel terecht waarin alles draait om welles-nietes. Dat heeft weinig meer te maken met de waarheid of werkelijkheid. De verdachte zit ondertussen in een enorme machtspositie. Die kan liegen. Die kan zwijgen. Je hoeft namelijk niet mee te werken aan je eigen veroordeling.”

Je bent advocaat, je weet hoe het werkt in de rechtszaal. Toch verloor je als getuige verschillende keren je zelfbeheersing.”“Van de 9 keer dat ik er als getuige zat, ben ik wel 8 keer uit de bocht gevlogen.”

Door wat werd je getriggerd? Wanneer ging je weer schreeuwen als die straatmeid van vroeger? “Eén simpel zinnetje en ik zag weer de hele geschiedenis. Een voorbeeld: we hadden een bepaalde manier van communiceren. Als we elkaar belden, deden we luchtig: ‘Hallo, koffie doen?’ Door de telefoon klonk het onschuldig. Maar de onderliggende verhoudingen lagen totaal anders. Hoe heftig is het dan als iemand in de rechtszaal zegt: het klinkt altijd zo gezellig op de tapes tussen jou en je broer.” Verheft haar stem. “Ja, het klinkt leuk omdat het leuk moest klinken! Dat is onderdeel van de terreur! Snap je!”

Haar stem daalt. “Je kunt niet zonder emoties vertellen over iemand die zegt: ‘Ik ga mijn zusje laten doodschieten’. Dat kan niet! Dan zou je toch een monster zijn?” Ze snijdt een stukje taart af. Het blijft de rest van het gesprek onaangeroerd liggen op haar bord. “En dan zit je daar tegenover rechters met wie je 20 jaar hebt gewerkt… Moet je je voorstellen dat jij tegenover collega’s die andere, intieme kant van jezelf moet laten zien! Zo gênant. Het is alsof je in je blote kont staat.

Door advocaat te worden, had ik me op een bepaalde manier ontworsteld aan dat gezin. Ik had me in een wereld begeven met beschaafde mensen die afgewogen beslissingen nemen. Zo wilde ik gekend worden. En dan moet je daar… Je voelt je ineens op een heel andere manier bekeken. En het is een spiegel, hè. Je voelt je medeverantwoordelijk. Als je afstand neemt, zie je dat je de situatie mede in stand hebt gehouden.”

Dat zeg je ook in je boek. Je wist van de overvallen die je broer had gepleegd, je hebt gewerkt in het seks-imperium dat hij opbouwde met het geld van de Heinekenontvoering. Hoe kon je dat toen rijmen met je geweten? “Sinds de ontvoering was het wij tegenover de rest van de wereld.” Fel: “En ik zal je zeggen: als hij niet de familie had opgegeven, dan had ik er misschien nog net zo in gestaan. Het is maar net wanneer de storm de takken in je gezicht zwiept en je wakker wordt. Ik was 17 toen ik uit mijn bed werd getrokken door mannen met bivakmutsen en machinegeweren. Vanaf dat moment weet je: ik hoor bij deze familie. En je hoort nergens anders bij, want vanaf dat moment ben je een paria. Dat maakt dat je elkaar gaat steunen, ook in de verkeerde dingen. Je dekt alles af uit liefde. Daardoor vergroei je met elkaar. Het is zo moeilijk om dat te doorbreken.” Zacht: “En het was moeilijk om in de rechtszaal niet wéér met hem te vergroeien. Eigenlijk wilde ik hem weer mee naar huis nemen. Jemig jongen, kunnen we niet gewoon…”

Zal hij nou nooit in bed liggen en denken: wat heb ik gedáán. Beslist. “Nee, dat zit er niet in. Mijn broer heeft nergens spijt van. Als hij dat gevoel toelaat, dan stort hij in, dan wordt hij weer dat kleine bange jongetje van toen. Hij heeft misschien wel het meest te verduren gehad van mijn vader. Mijn vader kon je vermorzelen, mentaal en fysiek. Dat angstige kind – dat wil hij nooit meer zijn. Dat kan hij zichzelf niet toestaan. Dat heeft Iris me doen inzien: mijn broer splitst de wereld in vrienden en vijanden. Dat is overzichtelijk. En er hoeft maar dít te gebeuren en je wordt zijn vijand. Het is bij hem zwart of wit. Hij doet niet aan zelfreflectie. Dat vond ik ook zo dramatisch aan zijn laatste woorden. Hij zei tegen de rechter: ‘Assie is wappie, Assie spoort niet. Want ze is al heel jong begonnen met therapie.’ Moet je nagaan, toen hij in de Santé zat, de Franse gevangenis, stuurde ik hem al psychologieboeken, want ik wilde dat hij onze vader ging verwerken. Want natuurlijk was het niet normaal dat hij zoiets agressiefs had gedaan, mensen had ontvoerd. Dat was in 1983. Ik ben dus al meer 25 jaar bezig met zijn gekte… In die zittingszaal voelde ik hoe ik met huid en haar aan hem vastzit. Nog steeds.” Ze rilt.

Volgens mij ben je nu weer helemaal terug in de zittingen. Wat hoor je, wat voel je? “Ik zie hem niet, maar ik hoor hem zijn keel schrapen en dan weet ik hoe hij zich voelt.” Haar stem breekt. “Ik voel dat hij zenuwachtig is. Er is een energetisch veld om ons heen dat ons verbindt. Wij zijn één. Ik voel dat ik hem nog steeds wil beschermen. We waren altijd met z’n vieren in die angst voor onze vader. Samen in de dreiging. Dat is ook wat die band zo heeft gesmeed. Maar ik moet zeggen wat ik wil zeggen. Ik heb die band verbroken en ik laat hem achter bij mijn vader, onbeschermd. Hij is alleen.”

Vind je hem kwetsbaar? Ze huilt. “Ik vind hem zo kwetsbaar. Dat je uit onvermogen zo veel leed aanricht. Dat is zo’n enorme tragiek.”

 

MEER ASTRID 
Libelle 30 

Je leest het hele interview met Astrid in Libelle 30, nu in de winkel: “Vergis je niet, ik heb echt rock bottom gezeten. En ook weleens gedacht: ik stap eruit, want dan is Mil veilig.” 

Nieuwsgierig naar Astrid haar nieuwe boek ‘Familiegeheimen’? Je koopt het hier:

Interview: José Rozenbroek

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Willem-Alexander en Máxima steken Songfestival-deelnemers hart onder de riem

Naar aanloop van de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival, dinsdagavond in Ahoy Rotterdam, steken koning Willem-Alexander en koningin Máxima de deelnemers een hart onder de riem. 

Ook complimenteren ze de organisatie van het evenement én de stad Rotterdam.

Advertentie

Willem-Alexander en Máxima

Dit doet het koningspaar op Twitter. Ze schrijven: “Alle deelnemers aan het Eurovisie Songfestival wensen wij succes en vooral heel veel plezier toe! Er is geweldig werk verzet door iedereen die bij de organisatie betrokken is. Eén winnaar staat al vast: Rotterdam!”. Hetzelfde bericht delen zij ook in het Engels.

Onaangekondigd bezoek

Koning Willem-Alexander toonde al eerder zijn betrokkenheid richting het Songfestival. In april verraste hij de organisatie met een onaangekondigd bezoek. Hij liet zich rondleiden door Ahoy en bekeek, inclusief bouwhelm en mondkap, hoe de opbouw eraan toe ging.

Eerste halve finale

Dinsdagavond is het dan eindelijk zover: de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival vindt plaats in ons eigen Rotterdam. Chantal Janzen, Jan Smit, Edsilia Rombley en Nikkie de Jager zullen het spektakel presenteren. Zij onthulden maandag al hun eerste Songfestival-looks. Naar schatting zullen er dinsdagavond zo’n 200 miljoen mensen kijken naar de live-uitzending. Donderdagavond vindt de tweede halve finale plaats en zaterdagavond is de spannende finale, waar ook onze Jeangu Macrooy aan meedoet.

Máxima vindt dat deze dochter het meest op haar lijkt

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: AD. Beeld: BrunoPress.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Willem-Alexander en Máxima steken Songfestival-deelnemers hart onder de riem

Naar aanloop van de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival, dinsdagavond in Ahoy Rotterdam, steken koning Willem-Alexander en koningin Máxima de deelnemers een hart onder de riem. 

Ook complimenteren ze de organisatie van het evenement én de stad Rotterdam.

Advertentie

Willem-Alexander en Máxima

Dit doet het koningspaar op Twitter. Ze schrijven: “Alle deelnemers aan het Eurovisie Songfestival wensen wij succes en vooral heel veel plezier toe! Er is geweldig werk verzet door iedereen die bij de organisatie betrokken is. Eén winnaar staat al vast: Rotterdam!”. Hetzelfde bericht delen zij ook in het Engels.

Onaangekondigd bezoek

Koning Willem-Alexander toonde al eerder zijn betrokkenheid richting het Songfestival. In april verraste hij de organisatie met een onaangekondigd bezoek. Hij liet zich rondleiden door Ahoy en bekeek, inclusief bouwhelm en mondkap, hoe de opbouw eraan toe ging.

Eerste halve finale

Dinsdagavond is het dan eindelijk zover: de eerste halve finale van het Eurovisie Songfestival vindt plaats in ons eigen Rotterdam. Chantal Janzen, Jan Smit, Edsilia Rombley en Nikkie de Jager zullen het spektakel presenteren. Zij onthulden maandag al hun eerste Songfestival-looks. Naar schatting zullen er dinsdagavond zo’n 200 miljoen mensen kijken naar de live-uitzending. Donderdagavond vindt de tweede halve finale plaats en zaterdagavond is de spannende finale, waar ook onze Jeangu Macrooy aan meedoet.

Máxima vindt dat deze dochter het meest op haar lijkt

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: AD. Beeld: BrunoPress.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hannahs dochters zijn helemaal dol op hun stiefmoeder: “Niets is haar te dol, er zijn amper regels”

Na de scheiding, vier jaar geleden, had de man van Hannah (43) al snel een nieuwe, jongere vriendin. Met lede ogen moet Hannah aanzien hoe dol dochters Roos (13) en June (11) zijn op hun stiefmoeder. “Ze vinden iemand van 27 jaar zonder regels natuurlijk veel toffer.”

“Op vrijdagochtend word ik altijd met een knagend gevoel wakker. Alsof ik voor een wortelkanaalbehandeling naar de tandarts moet. De hele dag sleep ik me naar vijf uur, het tijdstip waarop mijn ex onze meiden op komt halen. Van gekkigheid staan ze al een halfuur van tevoren met hun jassen aan ongeduldig uit het keukenraam te kijken of ze de auto van hun vader zien. Zo veel zin hebben ze in weer een weekendje bij papa en Jitske. Ik probeer mee te gaan in hun enthousiasme en veins blijheid, maar zodra ze de straat uit zijn, ben ik in tranen. Deze geschiedenis herhaalt zich op zondag. Reikhalzend kijk ik uit naar half acht, het moment waarop mijn ex onze kinderen weer thuis aflevert. Al weet ik dat ook dat een pijnlijk verhaal is. De meiden zijn door het dolle van alle leuke dingen die ze hebben gedaan met papa’s vriendin en willen me alles tegelijk vertellen. Het kost me veel moeite om geen sarcastische of negatieve opmerkingen te maken over die ge-wel-di-ge Jitske.”

Advertentie

Over de schreef

“Begrijp me goed: ik ben niet jaloers dat mijn ex een nieuwe partner heeft. Dat ik Marco terug zou willen is absoluut niet aan de orde, ik ben blij dat ik van hem af ben. Ons huwelijk was een mislukking. In de twaalf jaar dat we samen zijn geweest, ging Marco stelselmatig vreemd. Hij begon ermee toen ik net bevallen was van de eerste. Tenminste, destijds ontdekte ik een pakje condooms in zijn broekzak en vermoedde ik dat hij een ander had. Iets wat hij later ook toegaf: hij was over de schreef gegaan, omdat hij al negen maanden ‘droog’ stond. Hij wilde namelijk geen sex hebben met een zwangere vrouw. Ook daarna ging hij door met zijn slippertjes. Dan ontdekte ik een vunzig appje in zijn telefoon of werd er wel heel vaak anoniem gebeld. Soms stond zo’n vrouw ineens op de stoep. Alle keren toonde Marco berouw. ‘Het is me overkomen’, ‘Het was slechts een kus op een bedrijfsfeest’ of ‘Een collega stalkte me, waardoor ik overstag ging’. Altijd maar excuses. Verantwoordelijkheid voor zijn gedrag nam hij niet. Omwille van ons gezin, de kinderen en het feit dat ik zelf kind ben van gescheiden ouders, vergaf ik hem iedere misstap. Al brokkelde mijn liefde voor hem af. Ook omdat hij steeds meer zijn eigen plan trok. Hij toonde weinig betrokkenheid bij de opvoeding. Naar tienminutengesprekken ging ik alleen, net als naar sportwedstrijden en trainingen. Dus toen Marco vier jaar geleden aankondigde dat hij niet verder wilde omdat zijn liefde voor mij was verdwenen, kwam die klap niet eens hard aan. Ik was al redelijk aan het alleen zijn gewend.”

Jongere minnares

“De scheiding werd gelukkig geen vechtscheiding. We konden alles via een mediatorregelen en maakten een fatsoenlijk ouderschapsplan. Marco bleef in de woning en kocht mij uit, maar hielp me bij de inrichting van mijn huurhuis. In principe gaf hij me alles wat ik wilde, inclusief de door mij gewenste omgangsregeling: de kinderen zouden twee weekends per maand bij hem zijn. Hij kreeg nog een extra optie voor de woensdagmiddag, maar dat was niet te combineren met zijn werk, vond hij. Het eerste half jaar verliep alles in harmonie, Marco hield zich aan zijn afspraken. Soms gingen de meiden met tegenzin naar hun vader, maar ik stimuleerde dat ze zouden gaan. Ook omdat ik dan een weekendje kon bijtanken. Even geen verplichtingen, niet honderd keer ‘mama’ op een dag en onbezorgd met vriendinnen naar de film of uit eten. Toen mijn ex-man een vriendin kreeg veranderde alles. Jitske was geen losse flodder, zoals hij die net na de scheiding had, maar een serieuze relatie, beweerde hij. Ik lachte hem uit vanwege haar leeftijd: ik zag een bijna twintig jaar jongere minnares als een typische actie van een man met een midlifecrisis. Maar Jitske was anders, zei Marco. Hij kreeg gelijk, ze is er ruim drie jaar later nog steeds en hij lijkt verliefder dan ooit.”

Elk weekend feest met hun stiefmoeder

“Mijn dochters lopen weg met Jitske. Ze is hun beste vriendin geworden, ze is leuk, grappig, lief en jong. Sinds zij er is, zijn de bezoekjes aan hun vader minifeestjes. Jitske rijdt paard en heeft een eigen pony en de meiden mogen helpen met de verzorging. En als Roos en June bij hun vader zijn, organiseert Jitske discoavonden waarbij ze gek met elkaar door de woonkamer dansen. Bovendien houdt Jitske wél van spelletjes en kan ze hele middagen met de meiden Kolonisten van Catan of Monopoly spelen. Niets is haar te dol, er zijn amper regels. Aan vaste bedtijden doen Jitske en mijn ex niet, de meiden mogen zelf bepalen hoe laat ze willen gaan slapen. En gezond eten is weer ‘voor bij mama’, wordt er gezegd. Jitske kookt alleen op verzoek, en dan iets van de door hen zo geliefde p’s (pizza, patat, pasta, poffertjes). Of ze gaan uit eten naar all-you-can-eatrestaurants. Soms appt ze woensdag ineens dat ze ’s avonds pannenkoeken gaat bakken en een versierwedstrijd houdt, of de meiden komen. Sowieso appt ze regelmatig met Roos en June, die steevast hard om haar berichten moeten lachen. Mijn dochters zijn gewoon stapelgek op hun stiefmoeder en dat wringt. Het gaat hier in huis geregeld over Jitske en al haar kwaliteiten.

Van mij zou die verering best minder mogen. Soms zou ik zelfs willen dat ze, zoals in het begin, weer eens zouden mopperen als ze naar hun vader moeten, in plaats van ongeduldig op vrijdag al om vier uur met hun jas aan te staan. Ik besef dat het gemeen klinkt. Zou ik als moeder niet dolblij moeten zijn met een lieve vrouw in het leven van mijn kinderen? Iemand naar wie zij toe kunnen gaan met hun meidenprobleempjes? Jitske helpt Roos met haar huiswerk, dat is toch alleen maar fijn? Rationeel kan ik dat allemaal best beamen, maar gevoelsmatig word ik gehinderd door afgunst en vind ik het moeilijk te verteren dat mijn ex nu schijnbaar de juiste vrouw heeft getroffen. Met haar doet hij alles wat hij bij mij niet deed. Marco wilde vorig jaar per se samen met Jitske een middelbare school uitzoeken voor Roos. Hij staat op zondag langs de lijn bij hockey en verschijnt ineens onaangekondigd bij een balletles. Iets wat hij nog nooit heeft gedaan. Hij lijkt zelfs monogaam nu. Volgens hem komt dat door Jitskes grenzeloze en niet-aflatende liefde voor hem.”

Luxe reis

“Het ergst vind ik dat het bij Marco thuis een walhalla is met onbeperkte bed- en schermtijd en geen enkele maaltijd volgens de schijf van vijf. Iedere zondagavond krijg ik twee doodvermoeide meisjes terug die zich de volgende dag verslapen omdat ze in het weekend zo veel slaap tekort zijn gekomen. Tot nu toe wist ik gezamenlijke vakanties in het buitenland af te houden. Daar moet ik namelijk toestemming voor geven, zo hebben we dat afgesproken in het ouderschapsplan. Al meteen het eerste jaar wilden Marco en Jitske met de meiden naar Turkije. Ik vond ze destijds te jong om zo lang zonder hun moeder te zijn. Wat als er iets met hen gebeurde? Of met mij? Vorig jaar zijn ze naar een vakantiepark net over de grens geweest, drie uur rijden. Deze zomer kon ik het niet meer tegenhouden, ook omdat Roos en June zelf begonnen te zeuren: ‘Doe niet zo moeilijk mam, we willen zo graag weer eens echt naar het buitenland op vakantie.’ Dat snap ik en ik gun het ze ook. Zelf heb ik het geld niet voor luxe reizen. Schoorvoetend heb ik ja gezegd, daarbij uitgaand van een bestemming als Turkije of Spanje. Maar nu hoorde ik dat ze naar Thailand willen. Thailand! Hoe kóm je erbij om zo’n land uit te kiezen met jonge kinderen? Natuurlijk vinden de meiden het te gek. Het wordt ze als een vette worst voorgehouden, met de leukste excursies in het vooruitzicht. Ik heb er niets van gezegd, anders ben ik weer de boeman, maar het vreet me op vanbinnen. Ik merk nu al dat de meiden zich tegen mij afzetten zodra ik me ook maar een beetje negatief uitlaat over wat er bij hun vader thuis gebeurt. Sowieso gaan ze nu richting puberteit, dan is je moeder de eerste tegen wie je aan schopt. Mijn dochters vinden iemand van zevenentwintig zonder regels al snel veel toffer. In mijn ogen is het heel oneerlijk. Als ik Roos en June totaal vrij zou laten, zouden ze mij ook de allerliefste moeder vinden. Maar er moet ook opgevoed worden en een gezonde levensstijl aangeleerd. Ooit waren dat de normen en waarden van Marco en mij, ooit was hij net zo fel op rust, reinheid en regelmaat. Sinds Jitske laat hij alles los.”

Interview: Joan Makenbach

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Hannahs dochters zijn helemaal dol op hun stiefmoeder: “Niets is haar te dol, er zijn amper regels”

Na de scheiding, vier jaar geleden, had de man van Hannah (43) al snel een nieuwe, jongere vriendin. Met lede ogen moet Hannah aanzien hoe dol dochters Roos (13) en June (11) zijn op hun stiefmoeder. “Ze vinden iemand van 27 jaar zonder regels natuurlijk veel toffer.”

“Op vrijdagochtend word ik altijd met een knagend gevoel wakker. Alsof ik voor een wortelkanaalbehandeling naar de tandarts moet. De hele dag sleep ik me naar vijf uur, het tijdstip waarop mijn ex onze meiden op komt halen. Van gekkigheid staan ze al een halfuur van tevoren met hun jassen aan ongeduldig uit het keukenraam te kijken of ze de auto van hun vader zien. Zo veel zin hebben ze in weer een weekendje bij papa en Jitske. Ik probeer mee te gaan in hun enthousiasme en veins blijheid, maar zodra ze de straat uit zijn, ben ik in tranen. Deze geschiedenis herhaalt zich op zondag. Reikhalzend kijk ik uit naar half acht, het moment waarop mijn ex onze kinderen weer thuis aflevert. Al weet ik dat ook dat een pijnlijk verhaal is. De meiden zijn door het dolle van alle leuke dingen die ze hebben gedaan met papa’s vriendin en willen me alles tegelijk vertellen. Het kost me veel moeite om geen sarcastische of negatieve opmerkingen te maken over die ge-wel-di-ge Jitske.”

Advertentie

Over de schreef

“Begrijp me goed: ik ben niet jaloers dat mijn ex een nieuwe partner heeft. Dat ik Marco terug zou willen is absoluut niet aan de orde, ik ben blij dat ik van hem af ben. Ons huwelijk was een mislukking. In de twaalf jaar dat we samen zijn geweest, ging Marco stelselmatig vreemd. Hij begon ermee toen ik net bevallen was van de eerste. Tenminste, destijds ontdekte ik een pakje condooms in zijn broekzak en vermoedde ik dat hij een ander had. Iets wat hij later ook toegaf: hij was over de schreef gegaan, omdat hij al negen maanden ‘droog’ stond. Hij wilde namelijk geen sex hebben met een zwangere vrouw. Ook daarna ging hij door met zijn slippertjes. Dan ontdekte ik een vunzig appje in zijn telefoon of werd er wel heel vaak anoniem gebeld. Soms stond zo’n vrouw ineens op de stoep. Alle keren toonde Marco berouw. ‘Het is me overkomen’, ‘Het was slechts een kus op een bedrijfsfeest’ of ‘Een collega stalkte me, waardoor ik overstag ging’. Altijd maar excuses. Verantwoordelijkheid voor zijn gedrag nam hij niet. Omwille van ons gezin, de kinderen en het feit dat ik zelf kind ben van gescheiden ouders, vergaf ik hem iedere misstap. Al brokkelde mijn liefde voor hem af. Ook omdat hij steeds meer zijn eigen plan trok. Hij toonde weinig betrokkenheid bij de opvoeding. Naar tienminutengesprekken ging ik alleen, net als naar sportwedstrijden en trainingen. Dus toen Marco vier jaar geleden aankondigde dat hij niet verder wilde omdat zijn liefde voor mij was verdwenen, kwam die klap niet eens hard aan. Ik was al redelijk aan het alleen zijn gewend.”

Jongere minnares

“De scheiding werd gelukkig geen vechtscheiding. We konden alles via een mediatorregelen en maakten een fatsoenlijk ouderschapsplan. Marco bleef in de woning en kocht mij uit, maar hielp me bij de inrichting van mijn huurhuis. In principe gaf hij me alles wat ik wilde, inclusief de door mij gewenste omgangsregeling: de kinderen zouden twee weekends per maand bij hem zijn. Hij kreeg nog een extra optie voor de woensdagmiddag, maar dat was niet te combineren met zijn werk, vond hij. Het eerste half jaar verliep alles in harmonie, Marco hield zich aan zijn afspraken. Soms gingen de meiden met tegenzin naar hun vader, maar ik stimuleerde dat ze zouden gaan. Ook omdat ik dan een weekendje kon bijtanken. Even geen verplichtingen, niet honderd keer ‘mama’ op een dag en onbezorgd met vriendinnen naar de film of uit eten. Toen mijn ex-man een vriendin kreeg veranderde alles. Jitske was geen losse flodder, zoals hij die net na de scheiding had, maar een serieuze relatie, beweerde hij. Ik lachte hem uit vanwege haar leeftijd: ik zag een bijna twintig jaar jongere minnares als een typische actie van een man met een midlifecrisis. Maar Jitske was anders, zei Marco. Hij kreeg gelijk, ze is er ruim drie jaar later nog steeds en hij lijkt verliefder dan ooit.”

Elk weekend feest met hun stiefmoeder

“Mijn dochters lopen weg met Jitske. Ze is hun beste vriendin geworden, ze is leuk, grappig, lief en jong. Sinds zij er is, zijn de bezoekjes aan hun vader minifeestjes. Jitske rijdt paard en heeft een eigen pony en de meiden mogen helpen met de verzorging. En als Roos en June bij hun vader zijn, organiseert Jitske discoavonden waarbij ze gek met elkaar door de woonkamer dansen. Bovendien houdt Jitske wél van spelletjes en kan ze hele middagen met de meiden Kolonisten van Catan of Monopoly spelen. Niets is haar te dol, er zijn amper regels. Aan vaste bedtijden doen Jitske en mijn ex niet, de meiden mogen zelf bepalen hoe laat ze willen gaan slapen. En gezond eten is weer ‘voor bij mama’, wordt er gezegd. Jitske kookt alleen op verzoek, en dan iets van de door hen zo geliefde p’s (pizza, patat, pasta, poffertjes). Of ze gaan uit eten naar all-you-can-eatrestaurants. Soms appt ze woensdag ineens dat ze ’s avonds pannenkoeken gaat bakken en een versierwedstrijd houdt, of de meiden komen. Sowieso appt ze regelmatig met Roos en June, die steevast hard om haar berichten moeten lachen. Mijn dochters zijn gewoon stapelgek op hun stiefmoeder en dat wringt. Het gaat hier in huis geregeld over Jitske en al haar kwaliteiten.

Van mij zou die verering best minder mogen. Soms zou ik zelfs willen dat ze, zoals in het begin, weer eens zouden mopperen als ze naar hun vader moeten, in plaats van ongeduldig op vrijdag al om vier uur met hun jas aan te staan. Ik besef dat het gemeen klinkt. Zou ik als moeder niet dolblij moeten zijn met een lieve vrouw in het leven van mijn kinderen? Iemand naar wie zij toe kunnen gaan met hun meidenprobleempjes? Jitske helpt Roos met haar huiswerk, dat is toch alleen maar fijn? Rationeel kan ik dat allemaal best beamen, maar gevoelsmatig word ik gehinderd door afgunst en vind ik het moeilijk te verteren dat mijn ex nu schijnbaar de juiste vrouw heeft getroffen. Met haar doet hij alles wat hij bij mij niet deed. Marco wilde vorig jaar per se samen met Jitske een middelbare school uitzoeken voor Roos. Hij staat op zondag langs de lijn bij hockey en verschijnt ineens onaangekondigd bij een balletles. Iets wat hij nog nooit heeft gedaan. Hij lijkt zelfs monogaam nu. Volgens hem komt dat door Jitskes grenzeloze en niet-aflatende liefde voor hem.”

Luxe reis

“Het ergst vind ik dat het bij Marco thuis een walhalla is met onbeperkte bed- en schermtijd en geen enkele maaltijd volgens de schijf van vijf. Iedere zondagavond krijg ik twee doodvermoeide meisjes terug die zich de volgende dag verslapen omdat ze in het weekend zo veel slaap tekort zijn gekomen. Tot nu toe wist ik gezamenlijke vakanties in het buitenland af te houden. Daar moet ik namelijk toestemming voor geven, zo hebben we dat afgesproken in het ouderschapsplan. Al meteen het eerste jaar wilden Marco en Jitske met de meiden naar Turkije. Ik vond ze destijds te jong om zo lang zonder hun moeder te zijn. Wat als er iets met hen gebeurde? Of met mij? Vorig jaar zijn ze naar een vakantiepark net over de grens geweest, drie uur rijden. Deze zomer kon ik het niet meer tegenhouden, ook omdat Roos en June zelf begonnen te zeuren: ‘Doe niet zo moeilijk mam, we willen zo graag weer eens echt naar het buitenland op vakantie.’ Dat snap ik en ik gun het ze ook. Zelf heb ik het geld niet voor luxe reizen. Schoorvoetend heb ik ja gezegd, daarbij uitgaand van een bestemming als Turkije of Spanje. Maar nu hoorde ik dat ze naar Thailand willen. Thailand! Hoe kóm je erbij om zo’n land uit te kiezen met jonge kinderen? Natuurlijk vinden de meiden het te gek. Het wordt ze als een vette worst voorgehouden, met de leukste excursies in het vooruitzicht. Ik heb er niets van gezegd, anders ben ik weer de boeman, maar het vreet me op vanbinnen. Ik merk nu al dat de meiden zich tegen mij afzetten zodra ik me ook maar een beetje negatief uitlaat over wat er bij hun vader thuis gebeurt. Sowieso gaan ze nu richting puberteit, dan is je moeder de eerste tegen wie je aan schopt. Mijn dochters vinden iemand van zevenentwintig zonder regels al snel veel toffer. In mijn ogen is het heel oneerlijk. Als ik Roos en June totaal vrij zou laten, zouden ze mij ook de allerliefste moeder vinden. Maar er moet ook opgevoed worden en een gezonde levensstijl aangeleerd. Ooit waren dat de normen en waarden van Marco en mij, ooit was hij net zo fel op rust, reinheid en regelmaat. Sinds Jitske laat hij alles los.”

Interview: Joan Makenbach

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien