Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Joke (49) kreeg een beroerte: "Zo stom dat we niet direct 112 belden"

Het is vandaag Wereldberoertedag. Veel mensen die een beroerte hebben gehad, gaan pas uren later naar het ziekenhuis omdat de signalen niet tijdig worden herkend, blijkt uit onderzoek van de Hartstichting. Ook Joke wist niet meteen wat er met haar aan de hand was.

In de rubriek De Dag Nadat vertelt ze haar verhaal.

Advertentie

Joke (49): “Ik zit op de rand van een bed en kijk om me heen. Het kamertje heeft de grootte van een cel en de enige afleiding die ik heb, is het uitzicht op de binnenplaats van het ziekenhuis. Het lijkt eeuwen te duren voordat er iemand van het personeel naar mijn kamer komt. Ik zeg tegen een verzorgster dat ik wil douchen. Ze vraagt of ik hulp nodig heb. Nee, zeg ik automatisch. Ik zeg altijd nee als iemand hulp aanbiedt. Moeizaam strompel ik naar de douche. De linkerzijde van mijn lichaam voelt verlamd. Mijn arm en been doen niet meer wat ik wil. Het kost me de grootst mogelijke moeite om mezelf te wassen en aan te kleden. Als ik eindelijk klaar ben, ga ik weer op de rand van het bed zitten. Ik weiger met een pyjama aan onder de deken te gaan liggen. Ik ben niet ziek. Ik ben nooit ziek. Terwijl ik daar zit, probeer ik te bevatten wat er gisteren is gebeurd.”

Beroerte

“Het was zondagochtend en ik zat met een kopje thee aan tafel. Opeens begon mijn hele lichaam te bibberen, van mijn kruin tot aan mijn tenen, alsof ik een tekort aan suiker had. Het leek alsof het leven zo uit me wegvloeide. Het lukte me nog net om mijn zus te bellen die vlakbij woont. Het enige wat ik dacht, was: ik ga toch niet dood? Dat kan ik mijn 2 zoons niet aandoen. Dan hebben ze geen ouders meer! Binnen 2 minuten stond mijn zus op haar sokken in huis. Zo stom dat we niet direct 112 belden. We gingen op eigen gelegenheid naar de huisartsenpost in het ziekenhuis. Nadat ik over een lijn had gelopen, werd ik door de arts weer naar huis gestuurd. Niks aan de hand. Mijn bloeddruk werd niet eens opgenomen. Maar ’s middags voelde ik me zo slecht dat ik terugging, dit keer samen met mijn jongste zoon. Mijn linkerarm en been deden het niet goed en op de eerste hulp werd besloten een hersenscan te maken. Op de scan was duidelijk te zien dat ik die ochtend een herseninfarct had. Ik moest blijven. Mijn zoon ging naar huis om kleding te halen.”

Eenzaam

“Ik zit nog steeds op de rand van het bed terwijl ik doodmoe ben. Ik kan niet meer, maar ik ben niet ziek. Ik blijf rechtop zitten. Vannacht werd ik om het uur gecontroleerd. Slapen deed ik toch niet. Mijn kamertje grenst aan de balie en de hele nacht was het een herrie van jewelste. Alsof het personeel tikkertje op de gang deed. Ik voel me eenzaam en aan mijn lot overgelaten. Als er eindelijk een verpleegkundige verschijnt, zeg ik tegen haar dat ik niet op deze afdeling hoor. ‘Ik heb een beroerte gehad en ik hoor op neurologie te liggen’, zeg ik. ‘Niet hier.’ Ze reageert beledigd en gaat weer weg. Aan het einde van de ochtend komen mijn jongens op bezoek. Ze zijn geëmotioneerd en verschrikkelijk geschrokken. 4 jaar geleden is hun vader overleden. Ik ben nu even oud als hij toen hij overleed. Ik stel ze gerust, zeg dat het allemaal goed komt. Ik blijf krampachtig op de rand van het bed zitten. Zodra ik ga lopen, zullen ze de verlamming in mijn arm en been zien en dat wil ik niet.”

Boos op de arts

“Na het bezoekuur staat er opeens een arts voor mijn neus. Het enige wat hij zegt is: ‘Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws. U heeft geen MS maar het is wel 100% zeker dat u een herseninfarct hebt gehad.’ En weg is hij. Binnen een minuut. Verbijsterd blijf ik in m’n eentje achter. Hoezo geen MS? Was dat dan een optie? Dat van dat infarct wist ik al. Boos druk ik op het knopje. Even later staat een verpleegkundige naast mijn bed. Ik vertel wat er zojuist is gebeurd. Dat het belachelijk is om iemand op deze wijze te informeren. Dat ik wil dat hij terugkomt en alles normaal uitlegt als mijn familie erbij is.”

Domme pech

“’s Middags komen mijn zoons, zus en de rest van mijn familie. De arts heeft de boodschap begrepen en vertelt rustig wat een infarct precies inhoudt en hoe het revalidatietraject zal verlopen. Ik kan 3 maanden intern revalideren of 3 keer in de week naar het centrum komen. Op de vraag waarom ik op zo’n jonge leeftijd een beroerte heb gekregen terwijl ik gezond leef, kan hij geen antwoord geven. Ik heb gewoon pech gehad. Als iedereen weer vertrokken is, ben ik doodmoe. Maar ik blijf op de rand van mijn bed. Ik ben niet ziek, zeg ik tegen mezelf. Het kan niet zo zijn dat mij dit is overkomen.’

De laatste nieuwtjes, tips en trend in je mailbox? Meld je aan voor de gezelligste nieuwsbrief van Nederland!

Interview: Anne-Gine Goemans. Beeld: iStock.
Dit interview stond eerder in Libelle.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: "Ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!"

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden. Deze week schrijft ze over haar ‘gezellige’ nieuwe overbuurman.

Het grappige is dat mensen een heel exotisch beeld hebben bij mijn leven in Lissabon. En ja, als ik de deuren van mijn Franse balkonnetje open, zie ik inderdaad Portugese tegeltjes en een waslijntje aan de overkant. Maar tegenwoordig ook het hoogblonde hoofd van de Nederlandse overbuurman.

Advertentie

Dierlijke passie

“Nog eentje?” vroeg zoon T. Ik zuchtte. Ja, nog eentje. Ik had inmiddels al geaccepteerd dat tegenover me op de begane grond een Hollandse man woont, die me ’s ochtends begroet met “Hallo buurvrouw!” in een plat Amsterdams accent. Op zich niet de vibe waar ik voor ben geëmigreerd, maar prima.

Alles beter dan die ruziemakende en seksende Spanjaarden naast me, met wie ik niet on speaking terms ben. Zij voelen zich niet vrij in hun eigen huis, omdat ik bij geluidsoverlast klaag. Ik vind dat ik het recht heb om niet indirect betrokken te willen zijn bij hun dierlijke, passionele momenten.

Nick en Simon

Bovendien is de Nederlandse benedenbuurman – geen idee hoe hij heet, maar laten we hem Willem noemen – vrolijk en sociaal. Hij houdt regelmatig borrels op het stoepje, samen met zijn Portugese vrienden terwijl Fado-muziek door de boxen schalt. Kijk, daar hou ik van. Dat is Portugal.

Maar vorige week ging het helemaal mis. Terwijl ik me probeerde te concentreren op een artikel over luxe kamerplanten, hoorde ik opeens een bekend deuntje. T. kwam zijn kamer uitgesneld. “Dit is toch niet…” Jawel. Nick en Simon. In stereo. Wat blijkt, in het appartement boven Willem is een andere Nederlander komen wonen. De horror! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben er meestal trots op om Nederlands te zijn. Maar ik wilde juist een andere omgeving. En echt integreren. Niet de hoofdprijs betalen voor een appartement – “want typisch Portugees in de binnenstad” – en dan alleen maar Nederlands om me heen horen.

Geïntimideerd

Nick en Simon zou ik op zich nog wel trekken, ruimdenkend als ik ben, als De Nieuwe Buurman niet luidkeels mee zou zingen. Hetzelfde nummer, op repeat. Om je een idee te geven; mijn straatje is smal. En aangezien De Nieuwe Buurman en ik op dezelfde hoogte wonen, kijken we bij elkaar naar binnen. Nou ja, hij vooral bij mij. Als ik per ongeluk zijn kant op kijk, staart hij me strak in mijn ogen. En dan doe ik lafjes de gordijnen dicht. Ja, ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!

Zoon T. weigert de straat over te steken voor een goed gesprek. Dat snap ik. We weten niet precies wat er scheelt, maar de Nederlandse buurman heeft issues. Als in: minutenlang keihard schelden in het Nederlands. Tegen zichzelf, terwijl hij wild met zijn armen zwaait en door de kamer beent. Is het Tourette? Daar heb ik uiteraard begrip voor. Maar stel dat hij gewoon anger management issues heeft. Dan moeten we een burenruzie natuurlijk zien te voorkomen. Maar ik moet iets… Maar wat?

Beeld: Privé

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: "Ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!"

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden. Deze week schrijft ze over haar ‘gezellige’ nieuwe overbuurman.

Het grappige is dat mensen een heel exotisch beeld hebben bij mijn leven in Lissabon. En ja, als ik de deuren van mijn Franse balkonnetje open, zie ik inderdaad Portugese tegeltjes en een waslijntje aan de overkant. Maar tegenwoordig ook het hoogblonde hoofd van de Nederlandse overbuurman.

Advertentie

Dierlijke passie

“Nog eentje?” vroeg zoon T. Ik zuchtte. Ja, nog eentje. Ik had inmiddels al geaccepteerd dat tegenover me op de begane grond een Hollandse man woont, die me ’s ochtends begroet met “Hallo buurvrouw!” in een plat Amsterdams accent. Op zich niet de vibe waar ik voor ben geëmigreerd, maar prima.

Alles beter dan die ruziemakende en seksende Spanjaarden naast me, met wie ik niet on speaking terms ben. Zij voelen zich niet vrij in hun eigen huis, omdat ik bij geluidsoverlast klaag. Ik vind dat ik het recht heb om niet indirect betrokken te willen zijn bij hun dierlijke, passionele momenten.

Nick en Simon

Bovendien is de Nederlandse benedenbuurman – geen idee hoe hij heet, maar laten we hem Willem noemen – vrolijk en sociaal. Hij houdt regelmatig borrels op het stoepje, samen met zijn Portugese vrienden terwijl Fado-muziek door de boxen schalt. Kijk, daar hou ik van. Dat is Portugal.

Maar vorige week ging het helemaal mis. Terwijl ik me probeerde te concentreren op een artikel over luxe kamerplanten, hoorde ik opeens een bekend deuntje. T. kwam zijn kamer uitgesneld. “Dit is toch niet…” Jawel. Nick en Simon. In stereo. Wat blijkt, in het appartement boven Willem is een andere Nederlander komen wonen. De horror! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben er meestal trots op om Nederlands te zijn. Maar ik wilde juist een andere omgeving. En echt integreren. Niet de hoofdprijs betalen voor een appartement – “want typisch Portugees in de binnenstad” – en dan alleen maar Nederlands om me heen horen.

Geïntimideerd

Nick en Simon zou ik op zich nog wel trekken, ruimdenkend als ik ben, als De Nieuwe Buurman niet luidkeels mee zou zingen. Hetzelfde nummer, op repeat. Om je een idee te geven; mijn straatje is smal. En aangezien De Nieuwe Buurman en ik op dezelfde hoogte wonen, kijken we bij elkaar naar binnen. Nou ja, hij vooral bij mij. Als ik per ongeluk zijn kant op kijk, staart hij me strak in mijn ogen. En dan doe ik lafjes de gordijnen dicht. Ja, ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!

Zoon T. weigert de straat over te steken voor een goed gesprek. Dat snap ik. We weten niet precies wat er scheelt, maar de Nederlandse buurman heeft issues. Als in: minutenlang keihard schelden in het Nederlands. Tegen zichzelf, terwijl hij wild met zijn armen zwaait en door de kamer beent. Is het Tourette? Daar heb ik uiteraard begrip voor. Maar stel dat hij gewoon anger management issues heeft. Dan moeten we een burenruzie natuurlijk zien te voorkomen. Maar ik moet iets… Maar wat?

Beeld: Privé

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gras vervangen door tegels? Dan staat je woning wellicht op dít Twitteraccount

Een mooie tuin met gras en bloemen ziet er prachtig uit, maar het onderhouden ervan kost wel veel werk. Daardoor kiezen sommige mensen voor tegels in plaats van groen. En dat ontging Twitteraar Piet niet, wat voor hem als inspiratie diende. Het resultaat? Zijn hilarische account @onderhoudsarmoe.

Als je zopas voor een tuin vol tegels bent gegaan, kan je huis er zomaar tussenstaan. Mét grappig en ietwat confronterend bijschrift.

Advertentie

Tegeltuinen

Veel Nederlandse tuinen zijn voorzien van tegels en grint. Ieder zijn eigen smaak natuurlijk, maar de oprichter van het Twitteraccount @onderhoudsmoe vindt dat zulke tuinen geen schoonheidsprijs verdienen. En vele Nederlanders blijken deze mening te delen, want zijn account telt inmiddels al ruim 15 duizend volgers.

Humor

De oprichter van het account wil anoniem blijven, maar staat RTL Nieuws wel te woord. Hij vertelt: “Ik denk dat humor goed werkt. Als mensen zien dat anderen om een onderhoudsarme tuin lachen of het belachelijk maken, zorgt dat er misschien voor dat ze het zelf niet gaan doen.”

Grappige trend

Hij zocht in het begin op Google Maps vaak zelf naar transformaties van tuinen, waarbij al het groen zonder pardon vervangen werd door tegels.

Met de groei van zijn account kwamen er steeds meer tips binnen. “Ik vond het grappig en ging op GoogleMaps kijken of ik nog meer van zulke tuinen kon vinden. Je kunt daar ook snapshots uit het verleden zien en ik ging kijken hoe die tuinen er eerst uitzagen. En verrek, vroeger waren ze gewoon groen, lag er gras en stonden er bomen”, vertelt hij.

Zorgelijk

Het levert hilarische berichten, maar ergens zit er wel een boodschap achter. Piet vindt het namelijk zorgelijk dat er steeds meer groen verdwijnt, “gezien de uitdagingen waar we op onze planeet voor staan”. Goed voor het klimaat zijn al die tegels namelijk niet.

Maar bovenal vindt hij het gewoon erg lelijk, benadrukt hij grappend. “Het doet bijna letterlijk pijn aan je ogen.”

Handig! Zó kom je gemakkelijk van onkruid in je tuin af:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gras vervangen door tegels? Dan staat je woning wellicht op dít Twitteraccount

Een mooie tuin met gras en bloemen ziet er prachtig uit, maar het onderhouden ervan kost wel veel werk. Daardoor kiezen sommige mensen voor tegels in plaats van groen. En dat ontging Twitteraar Piet niet, wat voor hem als inspiratie diende. Het resultaat? Zijn hilarische account @onderhoudsarmoe.

Als je zopas voor een tuin vol tegels bent gegaan, kan je huis er zomaar tussenstaan. Mét grappig en ietwat confronterend bijschrift.

Advertentie

Tegeltuinen

Veel Nederlandse tuinen zijn voorzien van tegels en grint. Ieder zijn eigen smaak natuurlijk, maar de oprichter van het Twitteraccount @onderhoudsmoe vindt dat zulke tuinen geen schoonheidsprijs verdienen. En vele Nederlanders blijken deze mening te delen, want zijn account telt inmiddels al ruim 15 duizend volgers.

Humor

De oprichter van het account wil anoniem blijven, maar staat RTL Nieuws wel te woord. Hij vertelt: “Ik denk dat humor goed werkt. Als mensen zien dat anderen om een onderhoudsarme tuin lachen of het belachelijk maken, zorgt dat er misschien voor dat ze het zelf niet gaan doen.”

Grappige trend

Hij zocht in het begin op Google Maps vaak zelf naar transformaties van tuinen, waarbij al het groen zonder pardon vervangen werd door tegels.

Met de groei van zijn account kwamen er steeds meer tips binnen. “Ik vond het grappig en ging op GoogleMaps kijken of ik nog meer van zulke tuinen kon vinden. Je kunt daar ook snapshots uit het verleden zien en ik ging kijken hoe die tuinen er eerst uitzagen. En verrek, vroeger waren ze gewoon groen, lag er gras en stonden er bomen”, vertelt hij.

Zorgelijk

Het levert hilarische berichten, maar ergens zit er wel een boodschap achter. Piet vindt het namelijk zorgelijk dat er steeds meer groen verdwijnt, “gezien de uitdagingen waar we op onze planeet voor staan”. Goed voor het klimaat zijn al die tegels namelijk niet.

Maar bovenal vindt hij het gewoon erg lelijk, benadrukt hij grappend. “Het doet bijna letterlijk pijn aan je ogen.”

Handig! Zó kom je gemakkelijk van onkruid in je tuin af:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien