Hoera! Libelle is genomineerd. Stem nu >

Zoek binnen:

Blog: Margje over zware groepstherapie en vervallen in oude patronen

Margje is in therapie gegaan om haar eetverslaving aan te pakken. Voor Libelle houdt ze om de week haar ervaringen bij. 

Natuurlijk is het niet allemaal grappig (zoals in mijn vorige blogpost). Het is ook confronterend, vermoeiend, intensief, moeilijk, vervelend soms zelfs. Want hoe handig het ook is om er achter te komen waarom ik soms meer snack en snaai dan goed voor me is, makkelijk is het niet. Het is namelijk honderd keer makkelijker een zak chips op te eten of een chocoladereep wegsnoepen dan na te denken over je emoties en aan de slag te gaan met je gedachten en gevoelens.

Advertentie

Het klinkt zo simpel, iets niet doen. Niet die aangeboden bitterballen op de feestje eten, niet nog eens een extra bord lasagne op te scheppen, niet te vallen voor de verleiding van die pralinéchocolade paaseitjes, niet ’s avonds op zoek gaan naar wat lekkers. Gewoon NIETS in je mond stoppen, easy toch? Maar het is voor mij net zo moeilijk als het voor jou misschien is om niet die sigaret aan te steken, niet een glaasje wijn in te schenken, niet elk half uur op Facebook of Twitter te kijken, of niet een dropje uit de snoeppot op kantoor te pakken. Van al die zaken heb ik dan weer geen last (gelukkig maar, een dubbele verslaving zou ik helemaal even niet kunnen handelen nu), maar snacks en chocolade zijn (pardon; waren!) zeg maar my choice of drugs.

Ik leer veel op mijn groepstherapiedagen. Ik vind er inzichten en motivatie. Maar het kost me ook veel energie en het is soms erg emotioneel. Als het niet door mijn eigen verdriet is, dan wel door de verhalen en emoties van anders. Want vrouwen toch, wat maken we veel mee en wat maken we het onszelf soms toch moeilijk. Ik kan er soms niet van slapen, of word er juist extra moe van. Zo moe dat ik niet altijd even gezellig of attent voor of naar anderen ben.

Soms wil ik er even niets mee. Wou ik dat ik er niet aan begonnen was. Maar je kunt al je ervaringen niet on-ervaren. Ik moet er wat mee, of ik wil of niet.

Zo nu en dan lukt dat niet. Verval ik in oude, verkeerde patronen. Gaat het een dag, of twee of drie, minder goed dan ik zou willen zeggen dat het gaat. Maar altijd herpak ik me weer. Soms na een uur, soms na een paar dagen. Het is een beetje als verdriet, zo leer ik, het is een beetje als rouwen. Ik moet er doorheen, moet afscheid nemen van de gemakkelijke manier waarop ik dingen oploste en wennen aan mijn nieuwe en gezondere gedachtes en oplossingen. En ik moet af van het schuldgevoel dat ik al jaren met me meesleep. Mijn schuldgevoel over het feit ik mezelf ongezond dik heb gegeten tot ik een BMI met de beschrijving ‘morbide obees’ had bereikt. Want je elke dag ergens schuldig over voelen, dat is pas echt dodelijk vermoeiend en ongezond!

margje 3_libelle Na 7 ‘vette jaren’ is het tijd om af te vallen. Onze eigen ‘Bridget Jones’ Margje deelt hier elke maandag haar ervaringen. Meer weten? Margje zit ook op Facebook en heeft een eigen site.

Anne-Wil: “Het voelt gek om die anderhalve meter aan te houden bij je eigen kind”

Anne-Wil

Anne-Wil heeft twee kinderen, vijf kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in exclusieve boetiek. De vakantie gaat niet door, omdat Han voorrang geeft aan zijn werk.

Zondag

Eigenlijk zouden we nu op Schiermonnikoog moeten zitten, maar Han kan niet weg. Te veel werk. Bedrijven proberen de achterstand in te halen die ze hebben opgelopen door de coronacrisis. Ook die waar Han adviseur is. Hij zei dat het hem speet, maar naar mijn smaak niet genoeg. Aan zijn gezicht zag ik dat hij het eigenlijk helemaal niet zo erg vindt, want hij houdt van het werk en heeft het de

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien