Lekker lezen: Libelle bookazines voor € 3,35

Zoek binnen:

Blog: Margje over zware groepstherapie en vervallen in oude patronen

Margje is in therapie gegaan om haar eetverslaving aan te pakken. Voor Libelle houdt ze om de week haar ervaringen bij. 

Natuurlijk is het niet allemaal grappig (zoals in mijn vorige blogpost). Het is ook confronterend, vermoeiend, intensief, moeilijk, vervelend soms zelfs. Want hoe handig het ook is om er achter te komen waarom ik soms meer snack en snaai dan goed voor me is, makkelijk is het niet. Het is namelijk honderd keer makkelijker een zak chips op te eten of een chocoladereep wegsnoepen dan na te denken over je emoties en aan de slag te gaan met je gedachten en gevoelens.

Advertentie

Het klinkt zo simpel, iets niet doen. Niet die aangeboden bitterballen op de feestje eten, niet nog eens een extra bord lasagne op te scheppen, niet te vallen voor de verleiding van die pralinéchocolade paaseitjes, niet ’s avonds op zoek gaan naar wat lekkers. Gewoon NIETS in je mond stoppen, easy toch? Maar het is voor mij net zo moeilijk als het voor jou misschien is om niet die sigaret aan te steken, niet een glaasje wijn in te schenken, niet elk half uur op Facebook of Twitter te kijken, of niet een dropje uit de snoeppot op kantoor te pakken. Van al die zaken heb ik dan weer geen last (gelukkig maar, een dubbele verslaving zou ik helemaal even niet kunnen handelen nu), maar snacks en chocolade zijn (pardon; waren!) zeg maar my choice of drugs.

Ik leer veel op mijn groepstherapiedagen. Ik vind er inzichten en motivatie. Maar het kost me ook veel energie en het is soms erg emotioneel. Als het niet door mijn eigen verdriet is, dan wel door de verhalen en emoties van anders. Want vrouwen toch, wat maken we veel mee en wat maken we het onszelf soms toch moeilijk. Ik kan er soms niet van slapen, of word er juist extra moe van. Zo moe dat ik niet altijd even gezellig of attent voor of naar anderen ben.

Soms wil ik er even niets mee. Wou ik dat ik er niet aan begonnen was. Maar je kunt al je ervaringen niet on-ervaren. Ik moet er wat mee, of ik wil of niet.

Zo nu en dan lukt dat niet. Verval ik in oude, verkeerde patronen. Gaat het een dag, of twee of drie, minder goed dan ik zou willen zeggen dat het gaat. Maar altijd herpak ik me weer. Soms na een uur, soms na een paar dagen. Het is een beetje als verdriet, zo leer ik, het is een beetje als rouwen. Ik moet er doorheen, moet afscheid nemen van de gemakkelijke manier waarop ik dingen oploste en wennen aan mijn nieuwe en gezondere gedachtes en oplossingen. En ik moet af van het schuldgevoel dat ik al jaren met me meesleep. Mijn schuldgevoel over het feit ik mezelf ongezond dik heb gegeten tot ik een BMI met de beschrijving ‘morbide obees’ had bereikt. Want je elke dag ergens schuldig over voelen, dat is pas echt dodelijk vermoeiend en ongezond!

margje 3_libelle Na 7 ‘vette jaren’ is het tijd om af te vallen. Onze eigen ‘Bridget Jones’ Margje deelt hier elke maandag haar ervaringen. Meer weten? Margje zit ook op Facebook en heeft een eigen site.

Tessel Tindert: “Ik app hem terug dat ik alleen maar kan huilen. Ik voel me zo belazerd”

In de dagen na mijn ontmaskering van David/Taco zakt mijn adrenaline en word ik vooral boos. Boos op die man die mij 4 maanden lang heeft doen geloven dat hij een ander was.

Die me mooie beloftes deed. Ik hoor nog zijn stem terwijl hij in de keuken achter me stond en zachtjes in mijn oorlelletje beet: ’We gaan samen een mooi leven krijgen, Tessel. We gaan een mooie grootse liefde beleven. Jij en ik - wij gaan samen oud worden.’
Ik ben zo boos op mezelf dat ik bijna stik. Dat ik niet trouw ben gebleven aan mijn eerste indruk van hem - hoe stom kun je zijn? Ik moet aan V

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien