Ontdek Drenthe! Boek nu met 40% korting>

Zoek binnen:

Column: De magische leeftijd

Achttien jaar leek me als kind de ideale leeftijd. Jong, maar volwassen genoeg om mijn eigen beslissingen te nemen. Toen ik dertig werd, schoot weer door mijn hoofd: ach, was ik nog maar achttien! Volwassen, maar met duizend mogelijkheden.

De wereld doet ons geloven dat we rond ons twintigste levensjaar pieken. Als je naar modellen in bladen kijkt of naar populaire Amerikaanse acteurs op tv dan zie je in een oogopslag dat ze veelal onder de dertig zijn. Mijn geloof in de schoonheid van de jongvolwassenheid was daardoor zo hardnekkig dat ik de achttien zonder enige euforie passeerde, maar twaalf jaar later toch nog steeds verlangde naar die zogenaamd magische leeftijd.

Advertentie

De mythe van de jeugd is een illusie. Vooral in deze tijd waarin er zo veel kan dat jongeren depressief worden van de keuzemogelijkheden. Als achttienjarige maakte ik het uit met het ene na het andere vriendje omdat ik liefde met de grote L zocht (huilen). Als achttienjarige dwong ik mezelf naar de grote stad te gaan, terwijl ik eigenlijk niet durfde (huilen). Als achttienjarige zat ik nog onder de jeugdpuistjes, had ik geen borsten en ook geen idee hoe ik me moest kleden (huilen). Als achttienjarige kwam de wereld enorm bedreigend en groot op me over en piekerde ik elke dag over de zin van het leven (huilen).

Vandaag besefte ik dat ik eindelijk blij ben met de leeftijd die ik nu heb. Ik werk waar ik wilde werken, ik woon waar ik wilde wonen, ik zie eruit zoals ik eruit wil zien, ik ben omringd met de mensen die ik in mijn nabijheid wil. Het geluk, de rust en de tevredenheid (verwar dit niet met sleur!) verwachtte ik rond mijn achttiende, maar kwam pas vijftien jaar later. Ik zie het ook bij vrienden en collega’s in dezelfde leeftijdsfase. De haast om met het knapste vriendje in de duurste broek op het hipste feestje te staan, is weg. De druk om op te boksen tegen verwachtingen die anderen je opleggen, is verdwenen. Pas nu worden keuzes heel bewust gemaakt.

Tegelijkertijd hebben we de onzekerheid afgelegd, zijn gesprekken inhoudelijker en blijken vrouwen rond de dertig een stuk knapper zijn dan een decennium eerder (tenminste, dat vind ik). Drieëndertig ben ik en uit de grond van mijn hart zeg ik: “Op naar de veertig! Ik zal elk jaar omarmen!”

Lees ook Femke haar column waarin ze vertelt over haar zwangerschapsverlof, of lees een van de andere columns.

Hans bekent: hij heeft een obsessie voor de kleding van nieuwslezeressen

Hans-libelle

Hans Verstraaten is journalist en schrijft elke week over de kleine én grote dingen in het leven. Deze week: de kleding van nieuwslezeressen. 

Ik zal je een geheim vertellen, in de hoop en verwachting dat het onder ons blijft, want ik schaam me er wel een beetje voor. Afgesproken? Ik kijk dus praktisch elke avond naar het NOS Journaal. Inderdaad, niks om je voor te schamen. Maar daarbij ontgaat me vaak het nieuws omdat – ik schaam me nu eigenlijk best diep – ik altijd geheel en al gefocust ben op de kleding van de nieuwslezeressen.

Gisteravond: nieuwslezeres Am

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien