Hoe sterk is jullie relatie? Doe hier de test>

Zoek binnen:

Column Femke ontdekt dat ze een stadsmens is

column Tijdens de treinreizen die ik sinds mijn achttiende maak tussen woonplaats Amsterdam en geboorteplaats Harderwijk, kijk ik standaard één uur en zeventien minuten uit het raam. Na Amersfoort houdt het stadse op. Ook al ben ik nooit een natuurmens geweest, toch zijn de zondagse wandelingen door het bos, het fietsen langs het Veluwemeer, de koeien in de weilanden en de geur van mest die in de lucht hangt, onlosmakelijk met mij verbonden. Omdat ik niet in een grote stad ben opgegroeid, vragen mensen me altijd of ik niet gek word van de drukte. Of ik niet naar een veilige, rustige plek wil, nu we een kind hebben. Of ik geen behoefte heb aan ruimte. Hoewel ik op al deze vragen altijd hardgrondig ‘nee’ antwoord, was er wel een stemmetje in mijn achterhoofd dat zei dat ik uiteindelijk toch weer terug naar een iets dorpser gebied zou gaan. Met een vader die in zijn vrije tijd niets liever doet dan op klompen lopen, zal ik diep vanbinnen ook niet ver van een boerin af staan. Dacht ik. En daarom zei ik ook vaak tegen Reinier, als we door een lieflijk boerendorp  reden: “Ach, kijk nou eens, wat een schattig huisje. En zie je die enorme tuin?  Zullen we hier gaan wonen? Wat een rust!” Dat me op die momenten steevast een ongemakkelijk gevoel bekroop, kon ik niet helemaal plaatsen en dat drukte ik maar weg. Groen is toch goed? Iedereen wil toch ruimte en frisse lucht? De kentering kwam gisteren. Ik moest iemand interviewen in een klein dorpje onder de rook van Amsterdam. Twee straten telde het gehucht. Het idyllische landelijke huis waar ik aanbelde, keek uit op een vaart en weilanden. Het waaide, je hoorde het riet langs de oevers ritselen en verder was het stil. De ongemakkelijkheid viel als een blok op me. Ik vroeg aan de Libelle-fotograaf, die naast me stond en hetzelfde landschap in zich opnam: “Wat voel jij als je hier bent?” De Haagse keek me aan en zei huiverend: “Oef, ik vind dit niks hoor. Ik ben echt een stadsmens.” En toen besefte ik dus voor het eerst wat er aan de hand was: ik ook. Op de een of andere manier heb ik het altijd willen ontkennen. Of dacht ik dat ik het niet kon maken. Maar het kan niet anders. Dus ik zeg het maar even hardop: ik ben Femke en ik ben een stadsmens.

Femke Sterken (32) is reportageredacteur bij Libelle. Ze is getrouwd met Reinier en moeder van baby Max. Femke woont in Amsterdam. Lees ook haar column over haar achternaam of een van de andere columns.

Advertentie

Zó hou je je brein fit naar mate je ouder wordt: “Nieuwe dingen proberen is een must voor het oudere brein”

brein

Dat je hersenen net als de rest van het lichaam ouder worden, is niet per se slecht nieuws, in sommige opzichten werkt het oudere brein zelfs beter dan dat van een dertiger. Wel is het van belang om de hersenen fit en lenig te houden: “Kantklossen, sambadansen, sudoku’s: nieuwe dingen proberen is een must!”

Eh, hoe heette die acteur ook alweer? En wat was de titel van dat mooie boek dat ik laatst las? Het zal veel 50-plussers bekend voorkomen. Als de jaren gaan tellen laat het geheugen ons nu eenmaal wat vaker in de stee

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien