Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Column Hans - Stressbestendig

hans330x300

Ik maak al decennia lang een stoïcijnse, afstandelijke indruk

Advertentie

Ergens in april van dit jaar werd ik op een ochtend wakker en voelde ik me heel vreemd. Mijn handen en benen trilden, mijn lichaam voelde ijskoud. Ik dacht en hoopte nog even: dit is raar, maar het is zo weer voorbij. Dat was niet zo. Zelfs toen ik een minuut of tien onder een warme douche had gestaan, bleef ik trillen. Geheel tegen mijn gewoonte in besloot ik meteen naar de huisarts te fietsen. Daar werd vastgesteld dat mijn bloeddruk tot 185 was gestegen, wat mij niks zei, maar de huisarts wel: “Dit is wel, uh, gevaarlijk hoog.”
Die middag was ik in het ziekenhuis, waar bloed, hart en nieren en weet ik wat al niet werden nagekeken, en ik begreep inmiddels dat er met zo’n bloeddruk een gerede kans was dat ik ergens ter plekke dood zou neervallen. Ze konden niet direct een aanleiding vinden, ik kreeg dozen medicijnen mee en ik moest me een week later weer melden. Voordat ik weer vertrok, werd me gezegd: ‘Doet u alstublieft rustig aan. Maak u om zo min mogelijk zaken druk.’
‘Doe ik’, zei ik, om me meteen af te vragen: rustig? Ik? Hoe dan? Ik maak namelijk al decennia lang een stoïcijnse, afstandelijke indruk. Ik hoor mensen weleens zeggen: ‘Ik wou dat ik zo rustig en stressbestendig was als jij.’ Helaas is dat mijn buitenkant. Vanbinnen maak ik me over haast alles druk. Bijvoorbeeld of er nu geen lezers zijn die denken: zeg jongen, stop eens met dat gezeur. Ik schrijf columns, verhalen, maak bladen, en bij alles spookt dag in dag uit door mijn hoofd wat er allemaal mis kan gaan. Sinds die dag in april moet ik me nu zo min mogelijk zorgen maken en maak ik me – het zat erin – vooral zorgen dat ik me toch weer te veel zorgen maak.
Het gaat ietsje beter nu. Maar o zo vaak gaat het weer mis. Libelle mailde vanochtend of ik voor dit nummer een persoonlijke column kon schrijven. Ik schoot meteen weer in de stress. Hoezo? Waren die eerdere 412 columns dan niet persoonlijk? En daar komen jullie nu ineens mee? Willen jullie van me af of zo? Of misschien krijg ik nog wel een mailtje straks: “Een column over hoge bloeddruk, Hans, wat vind je zelf? Zo tijdens de feestdagen, hè?’ Of…
Ik vond dit persoonlijk wel een vermoeiend jaar.

Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team. Lees ook zijn column over dat hij beter zijn mond kan houden, of lees een van de andere columns.

 

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

James Worthy: "Ik stuur Edo een hartje en zeg dat we misschien over 2 jaar bellen"

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over de zoektocht naar een eventuele geschikte nieuwe man voor zijn moeder.

Ik zit sinds kort op een datingsite voor zestigplussers. Niet omdat ik mijn vrouw wil verlaten voor een man in een mosgroene bodywarmer, maar gewoon omdat ik wil kijken of er nog een beetje leuke mannen voor mijn moeder zijn. Voor als de tijd rijp is natuurlijk. En als de tijd nooit rijp wordt, is dat ook prima. Geluk is een lange trein en liefde zit maar in één wagon. Liefde is veel, maar het is zeker niet alles. Als je in een andere wagon zit, kun je ook gelukkig worden. En toch ben ik een beetje research aan het doen naar mannen van boven de zestig.

Advertentie

Kaasfondue

Ik kijk naar de profielfoto van Edo. Edo is 66 jaar oud en in de eerste zin van zijn tekst staat dat je hem wakker kunt maken voor kaasfondue. Ik vind dat lichtelijk verontrustende informatie, maar ik waardeer het ook. Als ik een tekst zou moeten schrijven voor op een datingsite, zou ik de meest verleidelijke zinnen schrijven. Mannen van boven de zestig doen dit dus overduidelijk niet. Mannen van boven de zestig zijn gewoon eerlijk. Take it or leave it. Je kunt Edo wakker maken voor kaasfondue en hij is dol op het renoveren van oude caravans. Dat is alles.

IJzersterk

Op zijn profielfoto staat Edo op Schiphol. Hij zwaait naar iemand die op reis gaat. Edo gaat niet weg en toch staat hij op Schiphol. Alleen sterke mensen kunnen dat. Edo is ijzersterk. Hij is alleen naar Schiphol gekomen om iemand uit te zwaaien. Als je op de foto klikt, verschijnt er een tekst. “Ik hoef niet per se mee op reis, maar ik kom je sowieso uitzwaaien”, staat er. Dat vind ik jammer. Je hebt mannen die ondoordacht lief zijn en je hebt mannen die opzettelijk en met voorbedachten rade lief zijn. Zachtaardigheid verliest veel van haar waarde als het weloverwogen is. Een engel vliegt het mooist op de momenten dat hij eventjes is vergeten dat hij vleugels heeft.

Handig

Het volgende profiel is van Wilco. Wilco is 71 jaar oud en in de eerste zin van zijn tekst staat dat hij handig is. Ik vind dat lastig, grotendeels omdat ik het niet ben. Wij hadden laatst een lekkage in ons huis en toen kwam er dus een loodgieter langs. Mijn vrouw stond naast de loodgieter die half uit een keukenkastje hing en toen zei ze dit: “Ik heb echt veel respect voor mannen die handig zijn. Waar kom je nog een handige man tegen, weet je wel? Ik kom ze nooit meer tegen.” Ik zat aan de keukentafel een essay te schrijven over de rol van dieren in de Griekse mythologie toen ik de spreekwoordelijke schroevendraaier in mijn rug kreeg gedrukt. Ik ben niet handig. In feite heb ik alleen maar vingers. Sorry, Wilco.

Lief

Kevin is 68 jaar oud en dol op diepzeeduiken. Op de foto ziet Kevin er lief uit. Hij zit met een kleindochter in de zandbak. Hij ziet er echt heel lief uit, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik Kevin een lastige naam vind. Het is gewoon geen naam voor een man van 68, net als dat Jasper geen naam is voor een grote, gespierde hond. Met frisse tegenzin ga ik terug naar het profiel van Edo. De man die je wakker mag maken als je 300 gram Gruyère en 300 gram Emmentaler in een pannetje hebt gekukeld. Edo is ook dol op wielrennen en op schaatsen. Ik heb helemaal niets met wielrennen en schaatsen. Nee, dit gaat hem niet worden.

Favoriete schrijver

De grootste hobby van Edo is ‘gezelligheid’. Zijn favoriete kleur is kreeft en zijn sterrenbeeld is lichtblauw. Lekker scherp, Edo! Zijn favoriete schrijvers zijn Tommy Wieringa, Maartje Wortel en James Worthy. Wacht eens even, die Edo heeft een uitmuntende smaak. Dit is een parel van een man. Edo woont niet in een huis, maar in een oester. Wat een leuke man is dit. En eerlijk is eerlijk, ‘gezelligheid’ is ook mijn allergrootste hobby. Ik stuur een hartje naar Edo en zeg dat er een kans bestaat dat we hem misschien, als de tijd rijp is en de sterren goed staan, over twee jaar bellen. En dat er een kans bestaat dat we hem over drie jaar wakker maken met een soeppan vol gesmolten kaas. Maar we kunnen natuurlijk niets beloven.

Vader

Ik loop naar de boekenkast toe en kijk naar de rouwkaart van mijn vader. Ik wrijf met twee vingers over zijn voorhoofd. Niemand was zo handig als mijn vader. “Over een jaar of vijftig zijn we allemaal weer samen”,  fluister ik tegen het karton. “Bouw jij maar alvast een huis voor ons, ouwe.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

James Worthy: "Ik stuur Edo een hartje en zeg dat we misschien over 2 jaar bellen"

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over de zoektocht naar een eventuele geschikte nieuwe man voor zijn moeder.

Ik zit sinds kort op een datingsite voor zestigplussers. Niet omdat ik mijn vrouw wil verlaten voor een man in een mosgroene bodywarmer, maar gewoon omdat ik wil kijken of er nog een beetje leuke mannen voor mijn moeder zijn. Voor als de tijd rijp is natuurlijk. En als de tijd nooit rijp wordt, is dat ook prima. Geluk is een lange trein en liefde zit maar in één wagon. Liefde is veel, maar het is zeker niet alles. Als je in een andere wagon zit, kun je ook gelukkig worden. En toch ben ik een beetje research aan het doen naar mannen van boven de zestig.

Advertentie

Kaasfondue

Ik kijk naar de profielfoto van Edo. Edo is 66 jaar oud en in de eerste zin van zijn tekst staat dat je hem wakker kunt maken voor kaasfondue. Ik vind dat lichtelijk verontrustende informatie, maar ik waardeer het ook. Als ik een tekst zou moeten schrijven voor op een datingsite, zou ik de meest verleidelijke zinnen schrijven. Mannen van boven de zestig doen dit dus overduidelijk niet. Mannen van boven de zestig zijn gewoon eerlijk. Take it or leave it. Je kunt Edo wakker maken voor kaasfondue en hij is dol op het renoveren van oude caravans. Dat is alles.

IJzersterk

Op zijn profielfoto staat Edo op Schiphol. Hij zwaait naar iemand die op reis gaat. Edo gaat niet weg en toch staat hij op Schiphol. Alleen sterke mensen kunnen dat. Edo is ijzersterk. Hij is alleen naar Schiphol gekomen om iemand uit te zwaaien. Als je op de foto klikt, verschijnt er een tekst. “Ik hoef niet per se mee op reis, maar ik kom je sowieso uitzwaaien”, staat er. Dat vind ik jammer. Je hebt mannen die ondoordacht lief zijn en je hebt mannen die opzettelijk en met voorbedachten rade lief zijn. Zachtaardigheid verliest veel van haar waarde als het weloverwogen is. Een engel vliegt het mooist op de momenten dat hij eventjes is vergeten dat hij vleugels heeft.

Handig

Het volgende profiel is van Wilco. Wilco is 71 jaar oud en in de eerste zin van zijn tekst staat dat hij handig is. Ik vind dat lastig, grotendeels omdat ik het niet ben. Wij hadden laatst een lekkage in ons huis en toen kwam er dus een loodgieter langs. Mijn vrouw stond naast de loodgieter die half uit een keukenkastje hing en toen zei ze dit: “Ik heb echt veel respect voor mannen die handig zijn. Waar kom je nog een handige man tegen, weet je wel? Ik kom ze nooit meer tegen.” Ik zat aan de keukentafel een essay te schrijven over de rol van dieren in de Griekse mythologie toen ik de spreekwoordelijke schroevendraaier in mijn rug kreeg gedrukt. Ik ben niet handig. In feite heb ik alleen maar vingers. Sorry, Wilco.

Lief

Kevin is 68 jaar oud en dol op diepzeeduiken. Op de foto ziet Kevin er lief uit. Hij zit met een kleindochter in de zandbak. Hij ziet er echt heel lief uit, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik Kevin een lastige naam vind. Het is gewoon geen naam voor een man van 68, net als dat Jasper geen naam is voor een grote, gespierde hond. Met frisse tegenzin ga ik terug naar het profiel van Edo. De man die je wakker mag maken als je 300 gram Gruyère en 300 gram Emmentaler in een pannetje hebt gekukeld. Edo is ook dol op wielrennen en op schaatsen. Ik heb helemaal niets met wielrennen en schaatsen. Nee, dit gaat hem niet worden.

Favoriete schrijver

De grootste hobby van Edo is ‘gezelligheid’. Zijn favoriete kleur is kreeft en zijn sterrenbeeld is lichtblauw. Lekker scherp, Edo! Zijn favoriete schrijvers zijn Tommy Wieringa, Maartje Wortel en James Worthy. Wacht eens even, die Edo heeft een uitmuntende smaak. Dit is een parel van een man. Edo woont niet in een huis, maar in een oester. Wat een leuke man is dit. En eerlijk is eerlijk, ‘gezelligheid’ is ook mijn allergrootste hobby. Ik stuur een hartje naar Edo en zeg dat er een kans bestaat dat we hem misschien, als de tijd rijp is en de sterren goed staan, over twee jaar bellen. En dat er een kans bestaat dat we hem over drie jaar wakker maken met een soeppan vol gesmolten kaas. Maar we kunnen natuurlijk niets beloven.

Vader

Ik loop naar de boekenkast toe en kijk naar de rouwkaart van mijn vader. Ik wrijf met twee vingers over zijn voorhoofd. Niemand was zo handig als mijn vader. “Over een jaar of vijftig zijn we allemaal weer samen”,  fluister ik tegen het karton. “Bouw jij maar alvast een huis voor ons, ouwe.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Zoon Connie Witteman op de ic: "Ik krijg het beeld niet van mijn netvlies"

Connie Witteman (69) leeft momenteel in een nachtmerrie: zoon Marvin, die vrijdag met corona in het ziekenhuis werd opgenomen, is overgeplaatst naar de intensive care.

Op Instagram deelt ze een foto van vroeger en een update.

Advertentie

Connie Witteman deelt update over zoon

“Gisterenavond kregen we bericht dat mijn zoon Marvin overgeplaatst is naar de ic, door het korte, zware ademen en constant moeten hoesten heeft hij meer zuurstof nodig. De gesloten COVID-afdeling waar hij lag, zat aan het maximale!”, laat Connie weten.

Ergste nachtmerrie

Ze vertelt dat ze het ontzettend zwaar vindt om haar zoon zo te zien: “Ik kan het moeilijk verwoorden hoe het voelt als je je kind zo met verschillende infusen en zuurstof aangekoppeld aan al die apparaten ziet liggen… worst nightmare ever.

Op het netvlies

Ze gaat verder: “Het is de ergste gebeurtenis die je je kan bedenken, want het gaat om je kind. Het sterkt mij enorm dat ik weet dat zoveel mensen aan ons denken, ik weet dat het ‘geen’ controle hebben en het ‘wachten’ je sloopt, dus ik probeer te slapen maar ik krijg het beeld niet van mijn netvlies. Om je kind op de ic te zien liggen met al die infusen en dat grote zuurstofapparaat waar hij nu ineens zo afhankelijk van is en waar de verpleging als ‘maanmannetjes’ druk rondloopt, waar zijn we in hemelsnaam zo totaal onverwachts in beland!”

Positief blijven

Ondanks alles probeert ze optimistisch te blijven: “We blijven positief en het komt vast goed! Ik mocht wel gelijk even op bezoek komen en dat deed ons beiden heel goed. Marvin wordt erg liefdevol opgevangen door alle artsen en verpleegkundigen. Ik ben zo dankbaar dat een ‘vreemde’ zo goed voor mijn kind wil zorgen.”

Longproblemen

Marvin werd vrijdag met de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Daar moest hij aan de beademing. Volgens Connie heeft Marvin al van jongs af aan problemen met zijn longen. Daarom volgde hij de coronamaatregelen al die tijd strikt op, maar het vervelende virus heeft hem toch te pakken gekregen.

Connie adopteerde met haar derde man Hans Breukhoven – die in 2017 overleed aan alvleesklierkanker – drie kinderen uit Costa Rica: Shanna, Marvin en Jordy. Tijdens haar tweede huwelijk adopteerde Connie uit Colombia al Constanza.

Als mama in het ziekenhuis werkt in coronatijd: “Soms mochten we geen kusjes geven”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Linda. Beeld: BrunoPress.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Zoon Connie Witteman op de ic: "Ik krijg het beeld niet van mijn netvlies"

Connie Witteman (69) leeft momenteel in een nachtmerrie: zoon Marvin, die vrijdag met corona in het ziekenhuis werd opgenomen, is overgeplaatst naar de intensive care.

Op Instagram deelt ze een foto van vroeger en een update.

Advertentie

Connie Witteman deelt update over zoon

“Gisterenavond kregen we bericht dat mijn zoon Marvin overgeplaatst is naar de ic, door het korte, zware ademen en constant moeten hoesten heeft hij meer zuurstof nodig. De gesloten COVID-afdeling waar hij lag, zat aan het maximale!”, laat Connie weten.

Ergste nachtmerrie

Ze vertelt dat ze het ontzettend zwaar vindt om haar zoon zo te zien: “Ik kan het moeilijk verwoorden hoe het voelt als je je kind zo met verschillende infusen en zuurstof aangekoppeld aan al die apparaten ziet liggen… worst nightmare ever.

Op het netvlies

Ze gaat verder: “Het is de ergste gebeurtenis die je je kan bedenken, want het gaat om je kind. Het sterkt mij enorm dat ik weet dat zoveel mensen aan ons denken, ik weet dat het ‘geen’ controle hebben en het ‘wachten’ je sloopt, dus ik probeer te slapen maar ik krijg het beeld niet van mijn netvlies. Om je kind op de ic te zien liggen met al die infusen en dat grote zuurstofapparaat waar hij nu ineens zo afhankelijk van is en waar de verpleging als ‘maanmannetjes’ druk rondloopt, waar zijn we in hemelsnaam zo totaal onverwachts in beland!”

Positief blijven

Ondanks alles probeert ze optimistisch te blijven: “We blijven positief en het komt vast goed! Ik mocht wel gelijk even op bezoek komen en dat deed ons beiden heel goed. Marvin wordt erg liefdevol opgevangen door alle artsen en verpleegkundigen. Ik ben zo dankbaar dat een ‘vreemde’ zo goed voor mijn kind wil zorgen.”

Longproblemen

Marvin werd vrijdag met de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Daar moest hij aan de beademing. Volgens Connie heeft Marvin al van jongs af aan problemen met zijn longen. Daarom volgde hij de coronamaatregelen al die tijd strikt op, maar het vervelende virus heeft hem toch te pakken gekregen.

Connie adopteerde met haar derde man Hans Breukhoven – die in 2017 overleed aan alvleesklierkanker – drie kinderen uit Costa Rica: Shanna, Marvin en Jordy. Tijdens haar tweede huwelijk adopteerde Connie uit Colombia al Constanza.

Als mama in het ziekenhuis werkt in coronatijd: “Soms mochten we geen kusjes geven”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

1

Bron: Linda. Beeld: BrunoPress.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien