Libelle Vrijheid: verhalen om nooit te vergeten >

Zoek binnen:

De magische leeftijd

Achttien jaar leek me als kind de ideale leeftijd. Jong, maar volwassen genoeg om mijn eigen beslissingen te nemen. Toen ik dertig werd, schoot weer door mijn hoofd: ach, was ik nog maar achttien! Volwassen, maar met duizend mogelijkheden.

De wereld doet ons geloven dat we rond ons twintigste levensjaar pieken. Als je naar modellen in bladen kijkt of naar populaire Amerikaanse acteurs op tv dan zie je in een oogopslag dat ze veelal onder de dertig zijn. Mijn geloof in de schoonheid van de jongvolwassenheid was daardoor zo hardnekkig dat ik de achttien zonder enige euforie passeerde, maar twaalf jaar later toch nog steeds verlangde naar die zogenaamd magische leeftijd.

Advertentie

De mythe van de jeugd is een illusie. Vooral in deze tijd waarin er zo veel kan dat jongeren depressief worden van de keuzemogelijkheden. Als achttienjarige maakte ik het uit met het ene na het andere vriendje omdat ik liefde met de grote L zocht (huilen). Als achttienjarige dwong ik mezelf naar de grote stad te gaan, terwijl ik eigenlijk niet durfde (huilen). Als achttienjarige zat ik nog onder de jeugdpuistjes, had ik geen borsten en ook geen idee hoe ik me moest kleden (huilen). Als achttienjarige kwam de wereld enorm bedreigend en groot op me over en piekerde ik elke dag over de zin van het leven (huilen).

Vandaag besefte ik dat ik eindelijk blij ben met de leeftijd die ik nu heb. Ik werk waar ik wilde werken, ik woon waar ik wilde wonen, ik zie eruit zoals ik eruit wil zien, ik ben omringd met de mensen die ik in mijn nabijheid wil. Het geluk, de rust en de tevredenheid (verwar dit niet met sleur!) verwachtte ik rond mijn achttiende, maar kwam pas vijftien jaar later. Ik zie het ook bij vrienden en collega’s in dezelfde leeftijdsfase. De haast om met het knapste vriendje in de duurste broek op het hipste feestje te staan, is weg. De druk om op te boksen tegen verwachtingen die anderen je opleggen, is verdwenen. Pas nu worden keuzes heel bewust gemaakt.

Tegelijkertijd hebben we de onzekerheid afgelegd, zijn gesprekken inhoudelijker en blijken vrouwen rond de dertig een stuk knapper zijn dan een decennium eerder (tenminste, dat vind ik). Drieëndertig ben ik en uit de grond van mijn hart zeg ik: “Op naar de veertig! Ik zal elk jaar omarmen!”

Lees ook Femke haar column waarin ze vertelt over haar zwangerschapsverlof, of lees een van de andere columns.

Tessel Tindert: “Mijn bewondering voor mensen in de zorg groeit met de minuut”

Tessel Tindert

Premium

De ene keer dat ik met Marijke bel, klinkt ze somber, de andere keer wat opgewekter. Dan vertelt ze dat ze een goede nacht heeft gehad en dat het met Maarten wat beter gaat.

Hij ligt nog steeds aan het zuurstof in het ziekenhuis, maar hij hoeft niet naar de IC. Elke dag doe ik wat boodschappen die ik voor de deur leg. Als ik op de 4e dag met mijn boodschappentas uit de lift stap, staat haar voordeur open. In de donkere gang staat Marijke. Broos, mager en ver

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien