Italiaans leren tassen van € 329,- voor € 79,95

Zoek binnen:

Femke – kanker

Er staat ‘slecht nieuws’ boven de mail, maar ik ben niet direct gealarmeerd. Ik denk aan het verlies van een baan of een dubbele hypotheek of aan een vreemdgaande partner. Niet aan een bericht dat draait om leven en dood. Maar daar draait het dus wel om. Het is een onheilstijding via hotmail. Eén van de ergste soort.

Tweeëndertig, ben ik. Getrouwd, huiseigenaar, prima baan, fijne vrienden. Het leven waar ik van droomde is tot nu toe precies geworden zoals ik het had bedacht.

Advertentie

Voor mijn gevoel gaat het allemaal te snel. Ik zie leeftijdgenoten hun tweede, grotere, huis kopen, hun eerste en soms al tweede kind krijgen, een betere baan aannemen, terwijl ik me niet veel ouder voel dan tweeëntwintig. Alsof ik samen met Reinier speel dat we man en vrouw zijn en heel volwassen beslissingen maken over belastingzaken, verzekeringen en de reparatie van de kozijnen.

Bijna dagelijks besef ik dat mijn moeder op mijn leeftijd al een kind van zes had en dat ik nog steeds min of meer de student uithang. Om drie uur ’s nachts met een wijntje te veel de kroeg uit kom rollen. Me iedere week voorneem ritme en regelmaat in te voeren en daar telkens weer niet in slaag. Terwijl ik alle ingecalculeerde veranderingen aanschouw en verwerk, is er een andere werkelijkheid mijn wereld binnengeslopen. Eentje die me veel meer verontrust, omdat hij zomaar is komen opduiken.

Kanker.

Het afgelopen jaar hebben vier dertigers in mijn omgeving kanker gekregen. Een werkelijkheid die zo onwerkelijk is dat ik elke ochtend weer heel bewust tegen mezelf moet zeggen dat het echt zo is. Dat ik me een vocabulaire moet aanmeten waarin woorden als chemo, palliatieve zorg en experimentele behandeling voorkomen. Een twintiger of dertiger met kanker, dat gebeurt zelden. Daar ben ik altijd van uitgegaan. 

Langzamerhand begin ik te beseffen dat de veiligheid waarin ik dacht te leven een schijnveiligheid is. Dat we nergens op kunnen rekenen en vooral niet te veel moeten plannen. Dat we moeten accepteren wat het leven ons toebedeelt. Mee moeten buigen. En vooral niet klagen over belastingzaken, verzekeringen en de reparatie van de kozijnen.
Tweeëndertig, ben ik. En gezond.

Speel hier de woordzoeker van maandag 17 februari

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien