Center Parcs: samen uitwaaien aan de Zeeuwse kust

Zoek binnen:

René (52) kreeg borstkanker: “Omdat ik een man ben, was het plekje bij mijn tepel niet alarmerend”

René was 47 toen het pukkeltje naast zijn tepel borstkanker bleek te zijn. Borstkanker bij mannen? Ja, echt. Zo’n 130 mannen per jaar overkomt dit. René was met stomheid geslagen en ging een genezingstraject in.

“Het was half 4 op een maandagmiddag in 2014 toen ik bij de arts zat voor de uitslag. Ik was eerder weggegaan van mijn werk. Mijn collega riep me nog na: “Succes met de uitslag hè!”. Ik wuifde het weg. Het was gewoon een pukkeltje, dacht ik nog. “Het is borstkanker”, hielp de arts me uit te droom. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Ik liep er al tijden mee rond maar niemand had hieraan gedacht. Ik ben een man, kan dat überhaupt? En wat nu?

Advertentie

Ingegroeide haar
Het begon een paar maanden eerder. Mijn vrouw en ik wandelen graag en dat doen wij altijd met een rugzak op de rug. Het hengsel van de rugzak schoof tijdens het bewegen over mijn linkerborst en steeds meer kreeg ik last van een klein plekje naast mijn tepel. Ik dacht steeds dat het een pukkeltje was maar ging toch naar de huisarts. Ik deed een poging om er vanaf te komen, ik wilde gewoon ongestoord mijn hobby uitoefenen! Het zou een ingegroeide haar zijn en met een zalfje ging ik weer op huis aan. Maar het had geen effect. Het bultje bleef zitten en uiteindelijk vroeg ik zelf om een doorverwijzing naar het ziekenhuis. Niet omdat ik onheil rook. Ik vond het gewoon een vervelend plekje, niet meer en niet minder. Het werd operatief verwijderd en zoals gewoonlijk opgestuurd naar het lab.

Scans en onderzoeken
En daar zat ik dus, twee weken later, op die maandagmiddag in 2014 om half 4, tegenover een arts die me vertelde dat ik borstkanker had. “Morgenochtend heb ik je ingepland voor scans en andere onderzoeken. Je moet er zijn om 9 uur, 10 uur, 11 uur en 12 uur.” Gek genoeg dacht ik niet aan praktisch zaken. Mijn werk, waar ik meer dan 60 uur per week doorbracht en waar ik voor leefde, leek ineens niet meer te bestaan. Ik dacht even alleen aan mezelf.

Lamgeslagen
Direct heb ik alles gecanceld en ben ik het nodige traject ingestapt. Sterk maar wel aan het wankelen gebracht. Ik was altijd onsterfelijk, werkte hard, was fit en nu ineens had ik kanker. Ik was lamgeslagen en onderging alles. Scans, puncties, mammografie, foto’s. Het oppervlakkige weefsel was natuurlijk al weggehaald, maar in mijn linkerborst zat de kanker nog. Het was een vreemde tijd. “Hé, jij ook nog wakker?” klonk het wel eens midden in de nacht tussen mij en mijn vrouw. We zijn allebei vrij nuchter maar de slaap konden we niet altijd vatten. Wat als het écht mis is? Wat als het hier eindigt?

Mevrouw van Hengel
Dat je als man borstkanker kan krijgen, is geen scenario waar je rekening mee houdt. In het ziekenhuis was ik één van de drie mannen die daar in 2014 werden behandeld voor borstkanker. Mijn naam werd zelfs eens als “Mevrouw van Hengel” omgeroepen, zo vanzelfsprekend is het dat het om een vrouw gaat.

Niet vanzelfsprekend
Ik mocht de behandelingen ondergaan in het Maasstad ziekenhuis in Rotterdam. Daar kreeg ik goede informatie en ook bij de Borstkanker Vereniging Nederland kon ik altijd terecht met vragen. Uiteindelijk hebben ze al het weefsel in één keer kunnen verwijderen. Daarbij was de belangrijkste klier gelukkig schoon en kon het bij deze ene operatie blijven. Maar dan begint het pas. Je leven is ineens niet vanzelfsprekend meer.

Overbodige luxe
Ik hield een litteken van 22 centimeter over en heb 2,5 maand thuis gezeten. Ik sprak met een psycholoog en ben het leven helemaal anders gaan bekijken. Kanker heeft me doen beseffen dat luxe overbodig is. Voorheen werkte ik veel en nam weinig tijd om te genieten. Tegenwoordig werk ik nog maar 4 dagen in de week en is het iedere vrijdag al weekend. In die weekenden wandelen we soms het Pieterpad, dat voelt dan écht als vakantie. Ik rijd een goedkopere auto, die me net zo goed van A naar B brengt. Ook zit ik veel liever met vrienden om het kampvuur aan een biertje dan ergens chique op een terras.

De tijd tikt
Op mijn fysieke gezondheid durf ik niet meer te vertrouwen. Het gevoel van de tijd die tikt, blijft in me zitten. Een normaal persoon denkt bij pijn in je voet niet zo veel, voor mij is het meteen een alarmbel die gaat rinkelen. Tegenwoordig zit ik ook veel vaker bij de huisarts. Je vertrouwt je lichaam niet meer zo blind als voorheen. Ik hoop natuurlijk dat ik 80 wordt, maar ik ga er niet meer van uit. Maar mentaal ben ik gezonder dan ooit. Die les heb ik hier van geleerd.”

Borstkankervereniging Nederland (BVN) is een landelijke vereniging voor én door borstkankerpatiënten, mensen met erfelijke of familiaire aanleg en hun naasten. Bij BVN weten we hoe het is om de diagnose borstkanker te krijgen, om een behandelingtraject in te gaan, om keuzes te moeten maken, om te moeten omgaan met je emoties, om erfelijk belast te zijn en om te leren leven met het feit dat je borstkanker hebt (gehad). Daarom weten zij ook dat het kan helpen om contact te hebben met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en die jou echt begrijpen. Bij BVN kun je terecht om je ervaring te delen en je vragen te stellen.

Interview: Eva Breda. Beeld: iStock. 

Lees meer

Dagboek Maud 24: “Mam, doe niet zo gek, dat is gevaarlijk!”

Maud - Libelle

Premium

De psycholoog heeft Maud geadviseerd haar moeder meer te stimuleren om haar uit haar depressie te trekken.

Natuurlijk ga ik proberen om mama uit haar depressie te halen. Ik wil haar laatste levensfase zo aangenaam mogelijk maken. Als me dat mijn laatste beetje vrije tijd kost, dan is dat maar zo. Gevolg is wel dat ik constant ruzie heb met Koen. Terwijl ik aan mama voordoe hoe ze een appel schilt en de tafel dekt, stoort hij me de hele tijd met onnozele vragen als: “Weet je of we nog koffiepads hebben?” “Hoe laat komt de post meestal?” “Op welke dag

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien