Anastasia nu met € 15,- voordeel naar de voorpremières!

Zoek binnen:

Elise: "Ik leg mijn handen op mijn dikke buik, maar voel niets"

Elise herbeleeft de geboorte van haar zwaar gehandicapte zoon. “Op de echo die al gepland staat, blijkt dat de baby veel te klein is en het moeilijk heeft.”

“Het voelt niet goed”, zeg ik tegen Remco. Het is 2002, de eerste dag van mijn zwangerschapsverlof en ik lig op bed met mijn handen op mijn dikke buik. Ik voel niets. Of wacht, een kleine beweging. Geen reden om halsoverkop naar het ziekenhuis te rennen. Toch ben ik er niet gerust op en ik krijg gelijk. Op de echo die al gepland staat, blijkt dat de baby veel te klein is en het moeilijk heeft.

Advertentie

’s Middags lig ik op de operatietafel, met mijn ene arm naar links en mijn andere arm naar rechts uitgestrekt vastgebonden, als een crimineel. De anesthesist heeft een mutsje op met gele aapjes en maakt grapjes. Ik maak grapjes terug zonder dat ik echt doorheb wat ik zeg. Ook de rest van het team gedraagt zich niet alsof er iets heel ergs aan de hand is. Hebben ze dan niet gehoord wat de echoscopist zei?

Zeven weken in de couveuse
Vandaag wordt hij zeventien, het prematuurtje van 1500 gram dat mij die dag moeder maakte. Na zeven weken couveuse kregen we hem thuis, en alles leek normaal. Beetje groter en dikker worden en het zou wel goed komen.

Maar dat kwam het niet. Hij rolde niet om, ging niet zitten, niet kruipen, niet staan, laat staan lopen. En na maanden onzekerheid, kinderfysiotherapie en flashbacks naar die nare echo en het onrustige gevoel tijdens de zwangerschap, kwam de diagnose: hij bleek zwaar spastisch.

Bedelven onder de confetti
Ties zit in een rolstoel, kan nauwelijks praten en heeft ook een verstandelijke beperking. Ik kijk naar hem, onder de slingers, tussen zijn vriendinnetje (ook in een rolstoel) en zijn jongere broer en zus die hem bedelven onder de confetti. Hij straalt van alle aandacht. Hij straalt sowieso buitensporig veel voor iemand die zo veel slechte kaarten heeft toebedeeld gekregen.

In zeventien jaar tijd heeft Ties mij geleerd dat niet alles in je leven hoeft te kloppen om gelukkig te zijn. Dat als de dalen dieper zijn, de pieken gratis hoger reiken. En dat mijn zorgen de zijne niet zijn. Hij denkt niet: waar moet ik later eigenlijk wonen? Wie zorgt er dan voor mij? Hoe gaat dat met de liefde? En kan ik wel werken?

Hij accepteert zichzelf en zijn leven zoals het is. Met horten en stoten, met vallen en opstaan, volg ik zijn voorbeeld.

Elise van der Velde
Elise van der Velde (49) is getrouwd met Remco (48) en moeder van drie: Ties (16), lichamelijk en verstandelijk gehandicapt), Rijk (13) en Loes (10). Ze is tekstschrijfster en partner bij Lotje&co, het grootste platform voor gezinnen met een zorgintensief kind. Ze schrijft wekelijks een column voor Libelle.nl.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien