Anastasia nu met € 15,- voordeel naar de voorpremières!

Zoek binnen:

Columnist Jerry Goossens: "Ook bij OITNB trof het afscheid mij midscheeps"

Jerry Goossens is schrijver en columnist. Drie keer per week deelt hij zijn kijkervaringen op Libelle.nl. Deze week schrijft hij over afscheid nemen van series.

“Afscheid nemen bestaat niet. Ik ga wel weg maar verlaat je niet”, aldus de woorden van de Neder-Italiaanse filosoof M. Borsato. Of hij die onsterfelijke woorden sprak met televisieprogramma’s in zijn achterhoofd, durf ik niet te zeggen. Ik was in elk geval dolblij toen ik op YouTube het meest traumatisch tv-fragment uit mijn jeugd aantrof. Dat klinkt een tikkeltje tegenstrijdig –dolblij en traumatisch zijn begrippen die zelden in één zin worden genoemd- maar zo ingrijpend als het afscheid van  Swiebertje was, zo weemoedig kijk ik er inmiddels op terug.

Advertentie

Voor de jongere lezers: Swiebertje was een legendarisch jeugdprogramma over een vrolijke dakloze man. Vandaag de dag zou dat uitgangspunt vermoedelijk voor grote ophef zorgen, maar van 1961 tot 1975 was Swiebertje een immens populaire kinderheld. Hij was ook het eerste tv-personage om wie ik hartstochtelijk heb gehuild toen hij in de allerlaatste aflevering uit beeld kuierde, om nooit meer terug te keren. De scène waarin Swiebertje met een koffer in elke hand, aan de einder van een kaarsrecht bosweggetje uit beeld verdwijnt, staat in mijn ziel gekerfd. En nu ik het 44 jaar later terugzie, worden de ogen opnieuw vochtig.

Het gevoel van rouw bij het afscheid van een fictief karakter heeft mij daarna nog een keer overvallen, bij de laatste aflevering van The Sopranos, ook wel bekend als de beste dramaserie allertijden. Hoofdpersoon Anthony ‘Tony’ Soprano was een genadeloze gangster, bij wie je in werkelijkheid ver uit de buurt zou blijven. Maar na zes seizoenen van in totaal 86 afleveringen, voelde het abrupte einde alsof ik afscheid moest nemen van een goede vriend. Noem mij sentimenteel, maar ik denk nog vaak aan Tony.

Eind juli, vlak voor ik naar mijn vakantieadres vertrok, ging het zevende seizoen van Orange Is The New Black (OITNB) in première. De serie, over een vrouwengevangenis in de staat New York, is de best bekeken ‘Netflix Original’, en alleen al daarom een mijlpaal in de televisiegeschiedenis. Vóór OITNB keken we lineair en wist niemand wat binge watchen was. Daarnaast is Orange ook de serie die in de loop van zeven seizoenen transformeerde van een comedy over een blond studentenmeisje dat in de bak terecht kwam, tot een maatschappijkritisch ensemblestuk met de meest diverse vrouwencast allertijden. Even geestig als rauw en ontroerend.

En ook bij OITNB trof het afscheid mij midscheeps. Temeer omdat het niet één geliefd personage was dat na al die jaren uit mijn leven verdween, maar een hele groep. Waarvan er een paar voor altijd in de gevangenis van Litchfield achterblijven, waar niemand meer naar ze omkijkt. Tijdens de aftiteling van de slotaflevering, zwaaiden ze allemaal even naar de camera.

Noem mij sentimenteel, maar ik betrapte mijzelf erop dat ik terugzwaaide.

 

Jerry Goossens is schrijver en columnist. Momenteel werkt hij aan zijn vijfde roman. Als hij niet schrijft, kijkt hij televisie. Drie keer per week deelt hij zijn kijkervaringen op Libelle.nl. Jerry woont met zijn vrouw, 2 dochters en rode kater Kenny in Utrecht.

 

 

 

Beeld: Netflix

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien