Tas Shabbies Amsterdam: nu met 50% korting!

Zoek binnen:

José is van de oude stempel: “Waarom hebben die ondernemers geen spaargeld?”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek (59) is een nieuwsjunk. Sinds het uitbreken van de coronacrisis volgt ze alle ontwikkelingen op de voet. Deze keer begrijpt ze niet dat succesvolle ondernemers nooit naar hun moeder hebben geluisterd. 

Mijn moeder weigerde op terrasjes te zitten – “We kunnen thuis toch koffie drinken” – en de doodenkele keer dat we als gezin in een restaurant verzeild raakten, had ze toevallig nooit honger. “Doe mij maar een kopje soep”, zei ze dan. Nu gingen de mensen vroeger ook niet vaak uit eten, en zeker geen gezinnen met 6 kinderen. Veel te duur en veel te frivool. Tijdens onze vakanties in Italië werd er spaghetti met kaas en smac op het campingfornuisje bereid en die doodenkele keer dat we naar een pizzeria of de Chinees gingen, deelden we met z’n achten 4 pizza’s of 5 porties nasi goreng speciaal. Ook aan kleren werd er spaarzaam geld uitgegeven, ik droeg als 5e in de rij eindeloos de jassen van mijn grote broers en de jurken van mijn zussen af. Heel duurzaam zouden we nu zeggen.

Advertentie

Ze was dus zuinig, op het gierige af, en aan de andere kant was mijn moeder genereus en gul als het dingen betrof die ze de moeite waard vond; een paar degelijke wandelschoenen, collegegeld, of een lening voor je huis. Maar dat zunige had de overhand.

Van de weeromstuit werden wij haar kinderen, vrijwel allemaal big spenders. In pre- en hopelijk ook in postcoronatijden ga ik minstens een keer per week uit eten, zit ik om de haverklap op terrasjes, en ik houd erg van mooie kleren. Als mijn moeder – god hebbe haar ziel – mijn nieuwe jas of laarzen bewonderde en naar de prijs informeerde loog ik er altijd de helft af.

Sommige lessen van mijn moeder blijk ik al dan niet tegenstribbelend toch met de paplepel binnen te hebben gekregen. Bijvoorbeeld: zorg dat je voor jezelf kan zorgen. Dat ze zelf niet bijdroeg aan het gezinsinkomen, maar voor de 6 kinderen zorgde, heeft haar haar leven lang dwarsgezeten en haar waarschijnlijk ook zo zuinig gemaakt: geld dat je niet zelf hebt verdiend, mag je niet lukraak uitgeven. Een andere wijze les: zorg dat je een spaarpotje achter de hand hebt. Zodat je een nieuwe wasmachine kan kopen als de oude stukgaat en dat je het minstens een jaar kan uitzingen in moeilijke tijden.

Die lessen maken me tot een volgzamere dochter dan ik altijd had gedacht. Ik zet de tering naar de nering. Ik geef mijn geld uit als het kan, ik ben spaarzaam als het moet. Mijn spaartegoed op mijn rekening geeft me een veilig gevoel. Nu heb ik de mazzel dat ik tot nu toe meer dan voldoende werk heb – ik klop het af! Opdrachtgevers weten me te vinden, omdat ik goed ben in mijn vak en omdat ik altijd mijn stinkende best doe. Bovendien houd ik van mijn werk: ik vind het niet erg om lange dagen te maken en in de avonduren nog een stukje te tikken. Daardoor kan ik een deel van mijn inkomsten opzij zetten en dat buffertje voor magere tijden bij elkaar sparen.

Nu zijn die onheilspellende magere tijden in één klap aangebroken: duizenden zzp’ers en flexwerkers hebben geen werk meer. Heel veel bedrijven hebben de deuren moeten sluiten – hopelijk voor slechts een paar maanden. Natuurlijk is dat een hard gelag voor veel mensen. Als jij elke maand nét genoeg binnenharkt om de hypotheek of de huur te betalen en de boodschappen te doen, dan snap ik dat het niet makkelijk, zo niet onmogelijk, is om elke maand wat te sparen.

Maar waar ik met mijn verstand niet bij kan is dat zoveel mensen die de afgelopen jaren veel geld hebben verdiend, al na 2 maanden riepen dat ze gaan omvallen. Ik denk aan Booking.com, een bedrijf dat in de gouden jaren die achter ons liggen miljarden euro’s belastingvoordeel opstreek. Nu blijkt het geen cent in kas te hebben en houdt het met droge ogen zijn hand op voor staatssteun. Ik denk ook aan kleinere bedrijven; aan het restaurant dat avond aan avond vol zat, de strandtenteigenaar die van april tot oktober van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat open was, de dure nagelsalon waar je wéken van te voren moest boeken, de consultant die een godsvermogen vroeg voor een paar adviesjes. Hoe kan het dat ze geen buffertje hebben en geen cent hebben gespaard? Reserveren hoort toch ook bij goed ondernemerschap? Hoe kom het dat zij het niet een tijdje kunnen uitzingen? Blijkbaar nooit willen luisteren maar die vervelende, saaie, maar nuttige preken van moeders over appeltjes-voor-de-dorst.

Lees hier José’s eerdere column >

Column: José Rozenbroek. Beeld: Zora Ottink

De Dag Nadat Vervolg 36 – Onze baby niet levensvatbaar bleek

Loes (36): “Vanaf het moment dat we in het ziekenhuis kwamen, kreeg ik elke twee uur een tabletje dat ervoor zorgde dat de weeën opgewekt werden. Behalve ’s nachts, omdat het ook belangrijk is dat je je rust pakt. Je moet ten slotte wél een bevalling doorstaan."

Lees hier het begin van De Dag Nadat >

"Omdat ik de nacht ervoor helemaal niet had geslapen, viel ik die vrijdag toch af en toe in slaap. Ron en ik waren samen en het vóelde ook heel erg samen: dit gingen

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien