Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Pascalle laat haar dochters niet testen op corona: "Het doet kinderen psychisch echt wel wat"

Vier op de tien ouders laten hun kind liever niet testen op corona, blijkt uit onderzoek van het EenVandaag Opiniepanel. Pascalle, moeder van drie dochters, is een van hen. “Ik denk dat ze er een klein trauma aan overhouden.”

Sinds de heropening van de basis- en middelbare scholen is het aantal coronatesten onder kinderen enorm gestegen, maar lang niet alle ouders zien het zitten om met hun kind naar de teststraat te gaan. Ze zijn van mening dat het geen nut heeft – een ziek kind laat je sowieso thuis – of vinden het te pijnlijk voor (kleine) kinderen. Een andere veelgenoemde reden in het onderzoek van EenVandaag is onzekerheid over de mentale gevolgen van de coronatest. Ook voor Pascalle is dit een reden om haar dochters van 9, 7 en 4 niet te laten testen. “Ik ben zelf al een aantal keer getest en ik vond dat staafje zo diep in mijn neus ronduit vervelend. Sommige mensen zeggen dat kinderen flexibel zijn en dat het vooral invloed heeft hoe je er als ouder instaat. Het zal vast per kind verschillen hoe ze erop reageren, maar mijn intuïtie zegt dat ik het niet moet doen. Ik denk dat ze er een klein trauma aan overhouden, het doet die kinderen psychisch echt wel wat.”

Advertentie

Tweedeling

Dat niet testen bij een corona-uitbraak in de klas betekent dat Pascalle’s kinderen niet vijf, maar tien dagen thuis moeten blijven, neemt de moeder op de koop toe. “Dat is vervelend, maar als ik de afweging moet maken tussen langer thuisblijven of een staafje diep in de neus, dan kies ik voor het eerste.” Pascalle vindt het jammer dat haar standpunt over de coronatesten in de media en online voor een tweedeling zorgt. “Het lijkt soms wel alsof je moet kiezen: óf je bent een schaap dat de overheid volgt, óf je gelooft in complottheorieën. Maar daartussen zit een heel groot grijs gebied. Ik houd mijn kinderen thuis bij klachten, maar maak in het testen een keuze die voor mij goed voelt. Ik hoop dat mensen begrip kunnen hebben voor elkaars overwegingen.”

Blaastest

Van de ouders in het onderzoek van EenVandaag die negatief tegenover een PCR-test bij kinderen staan, geeft tweederde aan dat ze hun kind waarschijnlijk wél laten testen als dat kan door middel van een ademtest (68%) of een watje in de mond (63%). Pascalle: “Ik ben eerlijk gezegd niet helemaal overtuigd van het idee van een testsamenleving, maar als de juf of meester zich fijner voelt als de kinderen getest zijn met een blaas- of sabbeltest, dan zou ik dat ook wel doen.” En het kortere stokje, dat nu door de GGD geïntroduceerd is? “Tja, hoe kort is zo’n stokje dan? Dat zou ik dan eerst zelf willen proberen. Lang niet naar school kunnen, geen sport, geen contact met vriendjes… De kinderen hebben deze crisis al genoeg te verduren gehad.”

Sommige details in dit interview zijn om privacyredenen gewijzigd. 

Beeld: Getty Images. Bron: EenVandaag Opiniepanel.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Schilderij ophangen zonder boren? Zo kun je dat het beste doen

Het is het meest voor de hand liggend om een schilderij op te hangen aan een spijker of schroef, maar soms heb je deze optie niet. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je in een huurhuis woont waar je geen gaatjes in de muur mag maken of misschien weet je niet hoe je een boor moet gebruiken. Maar hoe kun je nu een schilderij ophangen zonder te boren?

Dit klinkt misschien onmogelijk, maar een schilderij ophangen zonder te boren is hartstikke makkelijk! Je hebt hier namelijk verschillende alternatieven voor.

Advertentie

Zelfklevende strips

Zo zijn er zelfklevende strips die je kunt gebruiken om een schilderij of een fotolijstje aan op te hangen. Deze strips kun je aan de achterkant van het lijstje plakken en vervolgens zo op de muur bevestigen. Naderhand kun je de strip ook weer makkelijk van je muur af halen zonder dat er lelijke restjes achterblijven. Hou er wel rekening mee dat als je een heel zwaar en groot schilderij hebt, deze strips dat gewicht niet kunnen dragen. Dit is meer een optie voor lichte lijstjes.

Schilderij ophangen zonder boren: zelfklevende spijkers

Net als zelfklevende strips heb je ook nog zelfklevende spijkers. Deze spijkers kunnen maximaal 2kg aan. Je plakt de strip die hierbij hoort op de muur, bevestigt vervolgens de klevende spijker aan de kleefstrip en je kunt je schilderijtje ophangen. Dit is misschien wel de makkelijkste manier voor het ophangen van een schilderij zonder te boren.

Schilderij ophangen aan touwtjes

Als het je er om gaat dat je geen lelijke gaatjes in je muur krijgt, kun je er ook nog voor kiezen om een schilderijrails te bevestigen en je schilderij hieraan te hangen door middel van een touwtje. Helaas heb je hier wel een boor voor nodig, want je moet de rails natuurlijk wel ophangen. Het voordeel is echter dat je achteraf geen lelijk gaatjes midden in je muur hebt.

Op de sidetable of op de kast

Als je een schilderij niet aan de muur op kunt of wilt hangen, dan kun je ook de meubels in huis slim gebruiken. Het staat namelijk ook heel leuk om een schilderij op een sidetable, ladekastje of tv-meubel neer te zetten. Zo kun je een schilderij toch neerzetten, maar hoef je niet te boren.

Zo hang je binnen 15 seconden een schilderij aan de muur met een vork:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: Wonen&co. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Schilderij ophangen zonder boren? Zo kun je dat het beste doen

Het is het meest voor de hand liggend om een schilderij op te hangen aan een spijker of schroef, maar soms heb je deze optie niet. Het kan bijvoorbeeld zijn dat je in een huurhuis woont waar je geen gaatjes in de muur mag maken of misschien weet je niet hoe je een boor moet gebruiken. Maar hoe kun je nu een schilderij ophangen zonder te boren?

Dit klinkt misschien onmogelijk, maar een schilderij ophangen zonder te boren is hartstikke makkelijk! Je hebt hier namelijk verschillende alternatieven voor.

Advertentie

Zelfklevende strips

Zo zijn er zelfklevende strips die je kunt gebruiken om een schilderij of een fotolijstje aan op te hangen. Deze strips kun je aan de achterkant van het lijstje plakken en vervolgens zo op de muur bevestigen. Naderhand kun je de strip ook weer makkelijk van je muur af halen zonder dat er lelijke restjes achterblijven. Hou er wel rekening mee dat als je een heel zwaar en groot schilderij hebt, deze strips dat gewicht niet kunnen dragen. Dit is meer een optie voor lichte lijstjes.

Schilderij ophangen zonder boren: zelfklevende spijkers

Net als zelfklevende strips heb je ook nog zelfklevende spijkers. Deze spijkers kunnen maximaal 2kg aan. Je plakt de strip die hierbij hoort op de muur, bevestigt vervolgens de klevende spijker aan de kleefstrip en je kunt je schilderijtje ophangen. Dit is misschien wel de makkelijkste manier voor het ophangen van een schilderij zonder te boren.

Schilderij ophangen aan touwtjes

Als het je er om gaat dat je geen lelijke gaatjes in je muur krijgt, kun je er ook nog voor kiezen om een schilderijrails te bevestigen en je schilderij hieraan te hangen door middel van een touwtje. Helaas heb je hier wel een boor voor nodig, want je moet de rails natuurlijk wel ophangen. Het voordeel is echter dat je achteraf geen lelijk gaatjes midden in je muur hebt.

Op de sidetable of op de kast

Als je een schilderij niet aan de muur op kunt of wilt hangen, dan kun je ook de meubels in huis slim gebruiken. Het staat namelijk ook heel leuk om een schilderij op een sidetable, ladekastje of tv-meubel neer te zetten. Zo kun je een schilderij toch neerzetten, maar hoef je niet te boren.

Zo hang je binnen 15 seconden een schilderij aan de muur met een vork:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: Wonen&co. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

James Worthy: “'Mag opa nu in mijn achterzak?' vraagt mijn zoon"

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week maakt hij iets magisch van de dood van zijn vader.

Ik loop door het park met mijn vader in mijn achterzak. Niemand ziet hem, maar hij is er. Mijn vader woont tegenwoordig in een zilveren potje. Het potje is net iets groter dan een luciferdoosje.

Advertentie

Eng

In mijn jeugd heb ik vaak urnen in huiskamers zien staan, maar ik voelde er niets bij. Een urn is in feite een vaas voor bloemen die dood zijn en bloemen die dood zijn, gaan nooit meer bloeien. Althans, dat dacht ik. Ik was nog jong. Ik onderschatte de levensdrift van de dood. En ik onderschatte de verbeeldingskracht van mezelf. Ik vond urnen altijd een beetje eng. Net als dat ik kerken en honden eng vond. Kerken en honden vind ik nog steeds eng, maar voor urnen ben ik niet bang meer. Een urn is gewoon een vaas waarin je je herinneringen kunt laten bloeien.

Navelvergroting

De laatste tijd denk ik vaak aan een scène uit een van mijn favoriete boeken. In Birk van Jaap Robben, ligt de hoofdpersoon in bad en opeens komt zijn overleden vader uit de kraan. Hij dook diep in het water van het bad en kwam boven naast het eiland van mijn buik. Ik hielp hem met mijn wijsvinger omhoog en hield het eiland zo stil mogelijk. Languit lag hij te hijgen. Zijn twee voeten pasten naast elkaar in mijn navel.

Wat ik het laatste jaar heb geleerd is dat fantasie een vangnet kan zijn op de momenten dat je het gevoel hebt dat je van de aarde af aan het vallen bent. Fantasie is een gek iets. Mensen waarderen het als je klein bent, maar als je volwassen bent, is het hebben van fantasie een eenzame aandoening. De urn van mijn vader past niet in mijn navel. Ik heb het wel geprobeerd. Ik heb zelfs op de website van een plastisch chirurg gekeken of een navelvergroting een officiële ingreep is, maar ik kon het nergens vinden.

Geen interesse

Gisteren had ik een belangrijk sollicitatiegesprek en mijn vader zat rustig in de binnenzak van mijn nette jas. De jas hing aan een lege kapstok in een leeg kantoorpand. Toen het gesprek was afgelopen, pakte ik mijn jas van de kapstok en toen viel mijn vader op de grond. Als een knikker rolde hij over de betonnen vloer. De baas van het bedrijf, zag het potje rollen, maar zei niets. Hij wist niet wat hij moest zeggen. “Dit is mijn vader”, zei ik, toen ik het potje van de grond plukte. De man wist nog steeds niet wat hij moest zeggen. “Maak je niet druk. Hij heeft totaal geen interesse in de functie.”

Cajunkruiden

Soms staat mijn vader op het aanrecht als ik sta te koken. Hij is precies even groot als het zoutvaatje.

“Wat ga je vandaag maken, jongen?” vraagt ie dan.

“Iets met kabeljauw en prei en courgette.”

“Dat kookte je nooit voor me toen ik er nog was.”

“Ik ben gezonder gaan leven, ouwe.”

“Hoe bedoel je gezond? Je bent tegen een urn aan het praten.”

“Als je zo gaat doen, zet ik je straks in het kruidenrek naast het busje Cajunkruiden.”

“Nee, ik haat Cajunkruiden. Sorry, ik neem alles terug.”

Altijd wakker

Het fijne aan urnen is dat ze nooit slapen. Urnen zijn altijd wakker. Ze staan voor je klaar als je ze nodig hebt.

Ik sta in de badkamer en mijn vader staat in de wasbak. Hij staat op een omgekeerde beker, zodat hij niet nat wordt.

“Wanneer ga je je baard trimmen, jongen? Je baard is te lang.”

“En jouw leven was te kort.”

“Dat zeker, maar ik ben niet meer verdrietig. Ben jij verdrietig?”

“Ik ben blij dat ik verdrietig ben en ik ben verdrietig dat ik blij ben. Begrijp je, pa?”

“Ik heb je nooit begrepen. Ik heb alleen je eerste boek gelezen.”

“Waar ging mijn eerste boek dan over?”

“Alsof ik dat niet zou weten, jongen. Jouw eerste boek ging over een slechtziende ijzersmid in de Eerste Wereldoorlog.”

“Haha, je bent zo’n sukkel.”

Broekzak

Ik loop door het park met mijn vader in mijn achterzak. Mijn zoon loopt naast me. De zon is met haar stralen de bladeren van de bomen aan het blonderen. Een oude vrouw laat haar hondje uit. Een jongen en een meisje zitten op een bankje. Ze eten druiven en delen een krant.

“Mag opa nu in mijn achterzak?” vraagt mijn zoon. Ik geef het potje aan hem. Het is prachtig om te zien hoe mijn zoon met de dood van mijn vader omgaat. Ook hij maakt er iets magisch van. Zijn opa is weg, maar hij begrijpt dat dingen pas echt weg zijn als je met zoeken stopt. Mijn zoon loopt door het park met mijn vader in de achterzak van zijn spijkerbroek.

“Ik voel dat opa heel blij is,” zegt hij.

“Zeker, en jij kan dat weten.”

“Hoe bedoel je, pap?”

“Jij kende opa echt heel goed. Echt heel, heel, heel goed. Jij kende opa als je broekzak.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

James Worthy: “'Mag opa nu in mijn achterzak?' vraagt mijn zoon"

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week maakt hij iets magisch van de dood van zijn vader.

Ik loop door het park met mijn vader in mijn achterzak. Niemand ziet hem, maar hij is er. Mijn vader woont tegenwoordig in een zilveren potje. Het potje is net iets groter dan een luciferdoosje.

Advertentie

Eng

In mijn jeugd heb ik vaak urnen in huiskamers zien staan, maar ik voelde er niets bij. Een urn is in feite een vaas voor bloemen die dood zijn en bloemen die dood zijn, gaan nooit meer bloeien. Althans, dat dacht ik. Ik was nog jong. Ik onderschatte de levensdrift van de dood. En ik onderschatte de verbeeldingskracht van mezelf. Ik vond urnen altijd een beetje eng. Net als dat ik kerken en honden eng vond. Kerken en honden vind ik nog steeds eng, maar voor urnen ben ik niet bang meer. Een urn is gewoon een vaas waarin je je herinneringen kunt laten bloeien.

Navelvergroting

De laatste tijd denk ik vaak aan een scène uit een van mijn favoriete boeken. In Birk van Jaap Robben, ligt de hoofdpersoon in bad en opeens komt zijn overleden vader uit de kraan. Hij dook diep in het water van het bad en kwam boven naast het eiland van mijn buik. Ik hielp hem met mijn wijsvinger omhoog en hield het eiland zo stil mogelijk. Languit lag hij te hijgen. Zijn twee voeten pasten naast elkaar in mijn navel.

Wat ik het laatste jaar heb geleerd is dat fantasie een vangnet kan zijn op de momenten dat je het gevoel hebt dat je van de aarde af aan het vallen bent. Fantasie is een gek iets. Mensen waarderen het als je klein bent, maar als je volwassen bent, is het hebben van fantasie een eenzame aandoening. De urn van mijn vader past niet in mijn navel. Ik heb het wel geprobeerd. Ik heb zelfs op de website van een plastisch chirurg gekeken of een navelvergroting een officiële ingreep is, maar ik kon het nergens vinden.

Geen interesse

Gisteren had ik een belangrijk sollicitatiegesprek en mijn vader zat rustig in de binnenzak van mijn nette jas. De jas hing aan een lege kapstok in een leeg kantoorpand. Toen het gesprek was afgelopen, pakte ik mijn jas van de kapstok en toen viel mijn vader op de grond. Als een knikker rolde hij over de betonnen vloer. De baas van het bedrijf, zag het potje rollen, maar zei niets. Hij wist niet wat hij moest zeggen. “Dit is mijn vader”, zei ik, toen ik het potje van de grond plukte. De man wist nog steeds niet wat hij moest zeggen. “Maak je niet druk. Hij heeft totaal geen interesse in de functie.”

Cajunkruiden

Soms staat mijn vader op het aanrecht als ik sta te koken. Hij is precies even groot als het zoutvaatje.

“Wat ga je vandaag maken, jongen?” vraagt ie dan.

“Iets met kabeljauw en prei en courgette.”

“Dat kookte je nooit voor me toen ik er nog was.”

“Ik ben gezonder gaan leven, ouwe.”

“Hoe bedoel je gezond? Je bent tegen een urn aan het praten.”

“Als je zo gaat doen, zet ik je straks in het kruidenrek naast het busje Cajunkruiden.”

“Nee, ik haat Cajunkruiden. Sorry, ik neem alles terug.”

Altijd wakker

Het fijne aan urnen is dat ze nooit slapen. Urnen zijn altijd wakker. Ze staan voor je klaar als je ze nodig hebt.

Ik sta in de badkamer en mijn vader staat in de wasbak. Hij staat op een omgekeerde beker, zodat hij niet nat wordt.

“Wanneer ga je je baard trimmen, jongen? Je baard is te lang.”

“En jouw leven was te kort.”

“Dat zeker, maar ik ben niet meer verdrietig. Ben jij verdrietig?”

“Ik ben blij dat ik verdrietig ben en ik ben verdrietig dat ik blij ben. Begrijp je, pa?”

“Ik heb je nooit begrepen. Ik heb alleen je eerste boek gelezen.”

“Waar ging mijn eerste boek dan over?”

“Alsof ik dat niet zou weten, jongen. Jouw eerste boek ging over een slechtziende ijzersmid in de Eerste Wereldoorlog.”

“Haha, je bent zo’n sukkel.”

Broekzak

Ik loop door het park met mijn vader in mijn achterzak. Mijn zoon loopt naast me. De zon is met haar stralen de bladeren van de bomen aan het blonderen. Een oude vrouw laat haar hondje uit. Een jongen en een meisje zitten op een bankje. Ze eten druiven en delen een krant.

“Mag opa nu in mijn achterzak?” vraagt mijn zoon. Ik geef het potje aan hem. Het is prachtig om te zien hoe mijn zoon met de dood van mijn vader omgaat. Ook hij maakt er iets magisch van. Zijn opa is weg, maar hij begrijpt dat dingen pas echt weg zijn als je met zoeken stopt. Mijn zoon loopt door het park met mijn vader in de achterzak van zijn spijkerbroek.

“Ik voel dat opa heel blij is,” zegt hij.

“Zeker, en jij kan dat weten.”

“Hoe bedoel je, pap?”

“Jij kende opa echt heel goed. Echt heel, heel, heel goed. Jij kende opa als je broekzak.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien