Ontvang wekelijks de e-column van Manon (dochter Anne-Wil)

Zoek binnen:

De Dag Nadat - ik het leven van mijn man redde

Renata’s man belandde in het ziekenhuis nadat hij ’s nachts een hartstilstand kreeg. Hier lees je hoe het daarna met haar ging. 

Renata (53): “De hartstilstand was in de nacht van donderdag op vrijdag. Nog diezelfde nacht is Frank gedotterd, daarna werd hij kunstmatig in slaap gehouden. Op zaterdagavond, nadat met de slaapmedicatie was gestopt, werd Frank wakker. Hij was meteen bij, wist wie wij waren en ik had er alle vertrouwen in dat dit goed zou komen. Waar ik alleen niet op had gerekend, was dat hij koorts en zelfs nog een longontsteking zou krijgen. Ik dacht: nou heb ik je gered, nu ga je toch niet dood aan een of andere ellendige bacterie?

Advertentie

Nog geen week na de gebeurtenis, toen alles oké leek, ben ik weer aan het werk gegaan. Een paar weken later zat ik op mijn werk aan mijn bureau toen ineens, schijnbaar vanuit het niets, de tranen begonnen te stromen en bleven stromen. Ik kon alleen nog maar huilen. Volgens mijn collega, een psycholoog, was dat een verklaarbare fysieke reactie: ‘Na zes weken neemt het stresshormoon in je bloed af. Al die tijd zit je vol met adrenaline. Zodra dat niveau daalt, stort je in.’ Toen kwamen de slaapproblemen. Elke nacht sloeg ik half in slaap Frank in zijn gezicht, omdat ik steeds bang was dat hij niet meer ademde. Dat was the limit, ik ben naar de huisarts gegaan: ‘Ik móet slapen, ik wil mijn man niet meer slaan in zijn slaap en ik wil van dat stressgevoel af.’ Uiteindelijk heb ik een soort EMDR-light gedaan, re-attach heet dat. Vier sessies heb ik gehad en die hebben geholpen. Ik ben nog wel eens bezorgd, maar het paniekgevoel dat ik had, is gelukkig weg.

Achteraf gezien besef ik dat Frank zich al een tijdje niet zo lekker voelde. Hij was vaak moe, zijn conditie was sterk achteruit gegaan en hij kon weinig hebben van de jongens. Sinds deze gebeurtenis is hij veel opener geworden. Hij is blij dat hij nog leeft. En dat ben ik ook! Dat dit gebeurde, is afschuwelijk, maar dat ik erbij was, is zo’n geluk geweest. Nu heb ik hem kunnen redden. Ik moet er niet aan dénken dat ik hem dood op de bank had aangetroffen.”

 De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Esther Speelman. Beeld: iStock

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien