Anastasia nu met € 15,- voordeel naar de voorpremières!

Zoek binnen:

De dochter van Sarah overleed tijdens een helikoptercrash

Zielsgelukkig is Jessica Wilford als ze op missie is voor Artsen zonder Grenzen. Maar in Nepal slaat het noodlot toe. Jessica verongelukt. Haar moeder en haar zus besluiten mee te doen aan een tv-programma waarin Jessica’s laatste reis werd vastgelegd.   

Jessica’s moeder Sarah: “Arme kindjes helpen in Afrika. Op de basisschool wist Jessica al dat ze dit wilde. Ze was ontzettend gedreven en studeerde hard om haar doel te bereiken. Ze legde de lat hoog en dat gaf veel stress. Jessica was hartstikke slim en mooi, maar geloofde totaal niet in zichzelf. Die onzekerheid kwam door haar moeilijke jeugd. Mijn ex was alcoholist, hij was geen fijne man en vader. Hij heeft veel kapotgemaakt. Als we op reis waren, zag ik een andere Jessica. Gelukkiger, zelfverzekerder. Waar ze in Nederland als arts moeilijk keuzes kon maken, lukte dat haar in Afrika wel. In 2012 kreeg ze na verschillende buitenlandse coschappen haar droombaan als tropenarts bij Artsen zonder Grenzen. Ik was haar grootste fan. ‘Mam, kom je me opzoeken?’, vroeg ze vaak. In Ghana heb ik met haar meegelopen in het ziekenhuis, in Indonesië hebben we een maand lang gebackpackt. Lagen we samen met van die domme koplampen op ons hoofd in een bamboehutje. Huilen van het lachen. Ik koester die tijd.”

Advertentie

I love you
“Bang om dood te gaan was Jessica niet. Op haar eerste missie naar Nigeria werd ze geëvacueerd. Terroristen van Boko Haram hadden drie Vietnamese artsen onthoofd. Ik wist hoe gevaarlijk het was, maar dacht altijd: ze komt wel weer terug. Behalve die laatste keer. Zoals altijd moest ik haar uitzwaaien op Schiphol, en nog even ‘I love you’ zeggen. Ik voel nu nog hoe ik die ochtend met mijn handen door haar lange, dikke haar ging. Het was nog nat van het douchen. In de auto zei ze: ‘Mam, als ik te pletter vlieg tegen een berg, weet dat ik op mijn top was.’ Jessica zei wel vaker dingen om een beetje te shockeren. Bij de douane namen we afscheid. ‘Ik weet niet wat het is, maar het zit me niet lekker’, zei ik tegen mijn man.”

Haar zien
“Drie weken later kreeg ik het ergste telefoontje dat je als moeder kunt krijgen. Ik schijn zo hard geschreeuwd te hebben, dat de buren ervan schrokken. We hebben Jessica niet meer mogen zien of aanraken. Dat werd ons ten zeerste afgeraden. Vanaf haar middel was ze verbrand, ieder bot in haar lichaam was gebroken. Ze lag in een witte doek gewikkeld, alleen haar voet stak uit. Ik herkende haar gekke tenen. Had ik toch maar even over haar heen gestreken, denk ik nu vaak. Ik had het gekund.”

Verbazing
“In 2014 is een vriend van mijn schoonzoon, Louises man, omgekomen bij de MH17-ramp. Zijn moeder speechte op zijn crematie. ‘Dat je dit nog kunt’, heb ik tegen haar gezegd. Een jaar later stond ik het zelf te doen. ‘A part of me goes with you’, sprak ik op Jessica’s afscheid. En zo voelt het ook echt. Op het dressoir staat een beeld met haar as. Mijn lieve kind dat ik onder mijn hart gedragen heb, zit in een plastic zakje in dat ding. Dat is toch niet te bevatten? Het verbaast me dat ik nog leef. Die eerste weken hoefde het van mij echt niet meer. Nolan, mijn eerste kleinkind, was ons lichtpuntje. Hij werd geboren op oudejaarsdag, in hetzelfde jaar waarin Jessica stierf. Over vier weken is het Jessica’s verjaardag. Daar heb ik nog meer moeite mee dan haar sterfdag. Ik weet nog zo goed hoe ze geboren werd, dat herbeleef ik steeds opnieuw. Ieder jaar bak ik een carrotcake, Jessica’s lievelingstaart. Daarna proosten we op haar met een glas prosecco.”

Spookbeelden
“Wij hebben meegewerkt aan Break Free omdat we een mooi portret wilden van Jessica, vooral voor de nichtjes en neefjes die na haar dood zijn geboren. De reis heeft me nóg meer doen beseffen hoeveel ze voor anderen betekende. Iedereen was gek op haar. Heel spijtig dat ze dit zelf nooit zo ervaren heeft. Van een arts daar hoorde de documentairemaker dat Jessica op haar laatste vlucht een klein meisje terug naar huis had gebracht dat ernstig gewond was geraakt. Regisseur Geertjan Lassche heeft er toen alles aan gedaan om haar te vinden. Ik had gezworen nooit in een helikopter te stappen, maar ik wilde het meisje ontmoeten. Het idee dat zij het laatste kind is dat Jessica vastgehouden heeft…”

De plek
“Ook de rampplek hebben we bezocht. Ik zag de hoogspanningskabels en meters verderop de plek waar Jessica gevonden is. Ze moet hebben geweten dat ze doodging, een afgrijselijke gedachte. In Nepalese kranten heb ik foto’s gezien. Onder de wrakstukken steekt Jessica’s voet naar buiten. In een sok van Hema die ik voor haar had gekocht met kerst. Ik wilde het niet weten of zien, maar het moest. Anders bleven het spookbeelden in mijn hoofd.”

Genieten nu het kan
“In mijn leven is er bij alles een voor en een na Jessica. De eerste keer dat ik na haar dood weer aan het werk was, stopte ik abrupt. Waar ben ik mee bezig? Ik loop hier hetzelfde te doen als voorheen, maar álles is anders. De drie kleinkinderen maken me gelukkig, maar alles heeft dat zwarte randje. Kon ze het maar meemaken. De reacties op de uitzending waren overweldigend, en allemaal positief. Laatst nog kwam een collega naar me toe om me een dikke knuffel te geven. Hij kende mijn verhaal niet en had de avond ervoor de herhaling van Break Free gezien. Thuis praten we veel over Jessica. Dat houdt haar in leven. Over het verdriet zelden, dat is gewoon niet te verwoorden. Tegen Jessica zei ik altijd: ‘Volg je hart, maak je dromen waar’. Zij heeft dat gedaan. Ik probeer het nu ook meer te doen. Leuke dingen niet uitstellen, genieten terwijl het kan. Ik hoop heel oud te worden, maar besef maar al te goed dat het zo afgelopen kan zijn.”

Jessica’s zus Louise: “Barbie. Zo noemde Jessica mij altijd. We verschilden als dag en nacht. Ik in een roze cocktailjurk, zij in een afritsbroek. Op school bleef ik zitten, zij studeerde bijna cum laude af. Ik rookte en dronk, zij zou dat nooit doen. Zij was de brave zus tegen wie ik opkeek. Ondanks de grote verschillen, waren we heel hecht. Niet alleen Jessica en ik, maar ook mijn moeder en broers. Een echte vijfeenheid. Jessica vond zichzelf niet knap en zei altijd dat ze te dik was. Daar snapte ik niets van. Net als al die onrust in haar hoofd. Ze maakte voor alles lijstjes. Zelfs op vakantie. Dat werd alleen maar erger toen ze als arts ging werken. Al die regels en wetten hier in Nederland maakten haar onzeker. In Afrika en Azië kon ze beter de boel de boel laten. Ik merkte dat ze in Nepal in haar element was. Ze vond het geweldig in de helikopter en was blij dat ze eindelijk de keuze had gemaakt om na deze missie voorgoed naar Afrika te verhuizen. Als Jessica weg was, appte ik haar het liefst de hele dag door. Soms werd ze gek van me, maar ik vond het een fijne gedachten om veel contact te hebben als ze zo ver weg was. Mijn laatste appjes met haar gingen over het cadeau voor de trouwdag van mama. Daarna stapte ze in de helikopter.”

Geen seconde
“Het was 2 juni 2015, tien over half vier ’s middags. Mijn man belde me op, het nieuws stond al op telegraaf.nl. Ik heb mezelf bijna uitgekleed omdat ik dacht dat ik stikte. Nepal was geen oorlogsgebied. Geen seconde heb ik gedacht dat ze daar niet levend van zou terugkomen. Mensen zeggen dat de pijn slijt, maar het slijt voor geen meter. Het wordt alleen maar erger. Het gemis wordt groter, het verdriet heftiger. In de jaren na haar dood ben ik na een langdurig ivf-traject eindelijk moeder geworden, getrouwd en verhuisd. Mijn broers hebben allebei een kindje kregen. Jessica heeft niets van dit alles meegekregen. Nog erger dan mijn eigen verdriet, is zien dat mama pijn heeft. Nu ik zelf moeder ben, voel ik het gemis dat mama om haar kind moet hebben nóg meer. Toch zijn er dingen die maken dat je elke dag uit je bed komt. Wij waren dat voor onze moeder, nu zijn het onze eigen kinderen.”

Grenzen verleggen
“Tijdens de reis voor Break Free in Nepal zijn voor mij veel puzzelstukjes op hun plaats gevallen. We weten nu hoe Jessica’s laatste weken eruit hebben gezien. Tijdens de reis hebben we gevloekt, gezweet, gehuild maar ook de slappe lach gehad. Nu zat ik opeens met mijn moeder in een tentje met zo’n stomme koplamp op. Als Jessica mij had kunnen zien, had ze me ongetwijfeld uitgelachen. Ik, Barbie, in een tentje. En met min vijf graden de berg op om haar as uit te strooien. De berg die zij nog zo graag had willen beklimmen. Ik heb veel grenzen verlegd.”

Laatste minuten
“De helikoptervlucht was verschrikkelijk. Haar laatste minuten kon ik me zo goed inbeelden. Je voelt de helikopter, je ruikt de benzine. Toch ben ik blij dat we het gedaan hebben. Dat we het kleine meisje ontmoet hebben dat niet meer zou leven als Jessica er niet was geweest. Haar ouders zijn ons eeuwig dankbaar. Het is fijn dat Jessica nog zoiets moois heeft kunnen doen. Als ze had geweten wat er boven haar hoofd hing, was ze denk ik alsnog gegaan. Zo goed was ze voor een ander en zo cijferde ze zichzelf weg. Na de uitzending werden we overladen met berichten. Van bekenden en onbekenden over de hele wereld. Het is niet verzachtend, maar voelt wel als een warme deken. Bijzonder dat zo veel mensen geraakt zijn door het portret van Jessica.”

Op haar top
“Onze dochter Ruby Jessica is vernoemd naar mijn zus. Ook mijn nichtje Suzie Jessica, de dochter van Leo, draagt haar naam. Ik heb as van Jessica in een kettinkje om mijn nek hangen. Ruby weet dit en geeft ‘Tante Kika’ vaak een kusje. Ruby lijkt als twee druppels water op Jessica en de band die ze met haar oma heeft, is ongekend. In Nepal zei een vrouw dat Ruby de reïncarnatie van Jessica is. Ik geloof daar niet in, maar zo veel toeval bestaat ook niet. Jessica liet het leven en ik raakte na bijna vier jaar zwanger van een meisje dat geboren werd in dezelfde maand als Jessica stierf.”

Moeilijke momenten
“Elke tweede van de maand is het weer een maand zonder haar. Die dag ben ik opstandig en vlot het allemaal niet. Ik vind het eng om te zeggen dat ik weer gelukkig ben. Dat mag toch helemaal niet? Toch zijn er dagen dat ik me weer gelukkig voel, maar ook dagenlang helemaal niet. Op die dagen sms ik Jessica: ‘Miss you sis’. Mijn broers hebben elkaar, ik had Jessica die ik belde op moeilijke momenten. De jongens hebben nog wel een zus, ik niet meer. Het troost me iets dat ik weet dat Jessica op haar top is heengegaan. In het harnas gestorven. Als een echte arts zonder grens.”

Break Free
Het BNNVARA-programma Break Free maakt indringende portretten van jonge mensen die op avontuur gaan in het buitenland, maar daarbij op tragische wijze om het leven komen. Er wordt niet ingezoomd op het onbeschrijflijke drama, maar op de levenslust van de hoofdpersonen. Het programma, een idee van documentairemaker Geertjan Lassche, won in 2017 het TV-Beeld en krijgt volgend jaar maart een vierde seizoen. Het wordt een bijzondere editie, omdat vijf jonge passagiers van de MH17 centraal staan.

Alle afleveringen, ook die van Jessica, zijn nog online te zien.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Marieke Ordelmans Beeld: Brenda van Leeuwen

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien