Lekker lezen: Libelle bookazines voor € 3,35

Zoek binnen:

Column Ebru Umar: "Marc was goed in álles wat hij deed, ook in een rolstoel"

Marc de Hond is woensdag 3 juni overleden aan de gevolgen van kanker. De presentator, schrijver, cabaretier en rolstoelsporter werd 42 jaar. Ter nagedachtenis van Marc schreef Ebru Umar deze column.

Het eerste wat ik dacht toen ik Marc de Hond zag, moet hetzelfde zijn geweest wat heel vrouwelijk Amsterdam door het hoofd schoot: Wat. Een. Onwaarschijnlijk. Knappe. Man. Met zijn enorme gestalte, donkere lokken, helder blauwe ogen en killer smile was hij niet te negeren. De 2e gedachte was verwarrend: hoe kan dit een zoon van Maurice de Hond zijn? En toch was de gelijkenis onmiskenbaar. Marc, de knappe versie van zijn vader.

Advertentie

Het moet 1998/ 99 geweest zijn. Marc had met 2 partners, die ook allebei Mark heetten, een internetbedrijf opgericht dat als een dolle ging. Veiling.com was een online verkoopplatform waar je op spullen kon bieden en zag wat het laatste bod was – wie had ooit gedacht dat dat zou werken? Het werkte, zozeer zelfs dat buitenlandse investeerders in de rij stonden met bakken geld ter overname. Superknap gedaan. Ik zat in de verzekeringen en wilde er weg. Internet heette een bubbel, maar dat geloofde ik niet. En dus wandelde ik naar zijn bedrijf bij mij in de straat, om te kijken of ik er aan de slag zou kunnen. De baan werd niets, maar het klikte. We hielden aan de zijlijn contact.

Zwarte pagina

Zijn carrière volgde ik met interesse. Marc was een man die goed was in het zetten van nieuwe stappen. Na de verkoop van zijn bedrijf, koos hij voor een carrière in de media. Hij presenteerde radio en tv-programma’s, zijn charme en openheid maakte hem geliefd. In 2002 werd hij geopereerd aan een tumor in zijn ruggenmerg. Een aanvankelijk geslaagde operatie resulteerde door nalatig handelen in een dwarslaesie. In zijn boek Kracht vertaalt hij het besef hiervan met een zwarte pagina. Helemaal zwart. Eerlijk? Na die pagina heb ik niet verder gelezen.

Wél interviewde ik hem voor Libelle. Bij hem thuis, in Buitenveldert. Ik trof er een opgewekte en vriendelijke man – eigenlijk precies zoals ik hem nog herinnerde uit zijn internetperiode. Het enige verschil is dat er in zijn slaapkamer een looprek stond waarover hij helder sprak: ‘Ik was gefocust op weer kunnen lopen, totdat ik besefte dat ik ook álles in een rolstoel zou kunnen. Lopen doet pijn, kost energie en het blijven korte stukjes. Dat rek is goed om te trainen, maar ik kan mijn energie beter aan andere dingen besteden.’ En zijn energie was tomeloos, zijn daadkracht inspirerend. Je kunt ook in hoekje zitten mokken, boos zijn op de hele wereld en de godsgansedag ‘waarom ik!!’ jammeren, maar niet Marc. Marc was goed in álles wat hij deed en ‘dus’ ook goed in een rolstoel: de atletisch aangelegde man stortte zich op rolstoelbasketbal, waarmee hij het Nederlands team haalde en deelnam aan het Europees kampioenschap. Het verbaasde me niets.

Wat me ook niet verbaasde, was dat hij een vrouw tegenkwam met wie hij zijn leven besloot te delen. Niets stond Marc in de weg om zijn dromen na te jagen. Ik ontmoette Remona op de Libelle Zomerweek van 2018, waar hij de opening, Rolstoeldiscodansen, deed samen met Esther Vergeer. Voor de gelegenheid had hij zijn vriendin en dochter Livia meegenomen. Remona boezemde ontzag in, want razendknap, slank, lang, vriendelijk en ook nog zwanger. Livia en ik werden meteen vriendinnen. We dansten op het podium, ze stapte in de glitterende Fiat 500 en wist de toeter te vinden. Te leuk.

Vaderloos

Marc en ik waren social mediavrienden. We appten en volgden elkaar op Facebook. Ik kwam bij hem kijken in het theater en door een grappige twist of faith bevond ik mij een tijdje geleden opeens in Badhoevedorp waar hij inmiddels woonde. Remona ging een avond uit en ik mocht babysitten omdat Marc zijn zoon James niet kon tillen. Vol trots toonde hij me niet alleen zijn woning, maar vooral zijn kinderen. Hij vond dat ik het goed deed, de baby voeden en op aanwijzing Livia bezighouden. We praatten over het verloop van zijn kanker, over de nieuwe therapieën die hij onderging en zijn verlangen om nog zo lang mogelijk te leven en zijn kinderen te zien opgroeien. Zijn besef dat zijn kinderen op een dag vaderloos zouden kunnen zijn, raakte me. Het zijn gedachten die niemand hoort te hebben, zeker niet als je net een babyzoontje hebt gekregen en je dochter de oren van je hoofd kletst. Hij wilde er niet meer over praten. Beter was het dat ik net als hij een slimme Hue lampen van Philips zou installeren bij mij thuis. Met zijn iPhone kon hij op afstand lampen aan en uit doen. Stap voor stap legde hij uit hoe dat moest, waar het de meterkast binnenkomt en wat je dan allemaal moet doen. Ik luisterde braaf en dacht ‘Ja is goed Marc. Als ik zo ver ben, dan weet ik wel wie ik bel om het te installeren’.

Vanochtend werd ik wakker en las op Facebook dat Marc de Hond is overleden.

Na de herinneringen aan hem, opende ik naar wat bleek zijn laatste appje aan mij: Slaap lekker.

Tekst: Ebru Umar. Fotografie: Libelle Zomerweek 2018

Lees meer

Schrijver Hugo Borst: “Durfde je eindelijk een 1,5-meter-terras op?”

Hugo en Iris - Libelle

Hugo Borst (57) en Iris Koppe (35) zijn beiden schrijvers, maar daar houdt de gelijkenis wel op. Toch zijn ze vrienden en gaan ze geen onderwerp uit de weg. Over oud worden, sex, politiek, corona en meer: Hugo en Iris stellen brutale vragen én geven openhartig antwoord. 

I: Jij bent toch getrouwd?
H: Jazeker, 24 kilo geleden.
I: Hoelang al?
H: Het was 1988.
I: Neeeee. Toen was ik 3.

H: Eh, waar wil je naartoe? Goed nieuws? Ben je ten huwelijk gevraagd?
I: Niet zo snel. Ik heb koppijn vandaag, Hugo, kóppijn.
H: Wat heeft dat met trouwen te maken? Oh, wacht even

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien