Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Maaykes dochter (16) heeft een eetstoornis: "Door de lockdown raakte ze de controle op haar leven kwijt"

Instellingen die jongeren met een eetstoornis behandelen slaan alarm: zij zien dit jaar een sterke stijging van het aantal anorexiapatiënten dat helemaal stopt met eten en drinken. Ook de 16-jarige dochter van Maayke (38) heeft anorexia. “Tijdens de lockdown raakte ze de controle kwijt op haar leven; alleen deze eetstoornis gaf houvast.”

Maayke: “Vorig jaar in de meivakantie gingen we een paar dagen naar de zon. Ze zei dat ze er tegenop zag om in bikini te gaan omdat ze zichzelf te dik vond. Voor de vakantie wilde ze een paar kilootjes afvallen en gezonder eten. Ze was best een snoeper en dat ze nu koos voor een appel in plaats van een kaasbroodje vond ik prima. Heel geleidelijk gingen er wat kilootjes af. Ze kreeg complimenten. Mensen zeiden dat ze er goed uitzag en hoe knap ze het vonden dat ze zo was afgevallen. Ze is onzeker en die complimenten versterkten het gevoel dat ze ergens goed in is. Het stimuleerde haar om door te gaan.”

Advertentie

Ze werd steeds kritischer, begon vragen te stellen over wat we precies aten en ging op verpakkingen kijken wat erin zat. Eten werd een obsessie en ze werd steeds dunner. Toen ze begin dit jaar wilde stoppen met het eten van koolhydraten begon ik me echt zorgen te maken. Ik wilde niet meegaan in het koolhydraatarme idee, maar wel dat ze at. Dan is de keuze tussen een koolhydraatarme boterham of helemaal niets snel gemaakt.”

Controle kwijt

“De lockdown in maart was een keerpunt. Ze had het gevoel dat ze de controle verloor op haar leven. School, sport, afspreken met vriendinnen, alles stopte. Waar ze wel controle over had, was eten. Of beter gezegd: níet eten. Omdat ze door de lockdown niet meer naar school kon, kwam ik erachter dat ze al een tijd niets meer at overdag. Het bleek dus veel erger dan ik dacht. Er zit een stem in haar hoofd die haar volledig in z’n macht heeft. Als ze trek krijgt zegt die stem: ‘Doe het niet. Je mag niet eten.’

We krijgen hulp van een psycholoog. Het is goed dat ze erover praat, maar de eetstoornis is eigenlijk alleen maar erger geworden. Ze is nu echt ziek. Als ze moet eten met andere mensen erbij raakt ze in paniek en barst ze in tranen uit. Ik mag haar eten niet meer klaarmaken omdat ze bang is dat ik er stiekem wat extra’s bijdoe. Het is een zware strijd, elke dag weer.”

Sociaal isolement

“Inmiddels is het zo ver dat ze lichamelijk heel zwak is. Ze zat op voetbal, maar dat kan ze al maanden niet meer. Ze heeft het altijd koud en slaapt slecht. Ze kan zelfs niet meer naar school fietsen. Ik breng haar met de auto. Ook hier worstelt ze ontzettend mee. Ze vindt zichzelf lui en is bang dat ze ‘dik’ wordt. Eigenlijk heeft ze ook geen energie meer om naar school te gaan, maar ik wil niet dat ze in een sociaal isolement terechtkomt. Vaak belt ze dat ze het niet meer volhoudt en dan haal ik haar weer op. Het doet me pijn om te zien hoeveel ze mist in haar leven. Sporten, afspreken met vriendinnen, ze kan het fysiek gewoon niet meer.”

Eetstoornis

“Haar lichaam is niet veel meer dan botten. Aangeraakt worden doet haar pijn, ik kan haar niet eens meer knuffelen. Eigenlijk moet ze worden opgenomen in een kliniek, maar er is geen plek. De wachtlijsten zijn enorm. Ze wil absoluut niet in het ziekenhuis terechtkomen. Als ik zeg dat die kans groot is wil ze er alles aan doen om beter te worden. Toch neemt de ziekte steeds weer de overhand. Mijn grootste angst is dat ze het niet redt. Daar ben ik veel mee bezig, al huil ik niet waar ze bij is. Ik wil sterk zijn voor haar, maar hoe lang houdt ze dit nog vol? Ze heeft vorig jaar die knop omgezet om te gaan lijnen, nu moet ze die knop vinden om hem terug te zetten.”

De namen zijn in verband met privacy gefingeerd. Bij de redactie zijn de echte namen bekend. 

Tekst: Annemiek Riesebosch. Beeld: iStock.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Mark Rutte: "Versoepelingen mogelijk pas vanaf half mei"

Even hadden we de hoop dat 21 april de coronamaatregelen versoepeld zouden worden, maar tijdens de persconferentie werd bekendgemaakt dat die plannen een weekje worden opgeschoven. Nu heeft Mark Rutte laten weten dat de versoepelingen misschien nog verder worden uitgesteld naar half mei.

“Nu staat er met potlood 28 april in de agenda, dat gaat er ook zo weer uit als het dat niet kan. Anders wordt het 3 mei of 6 mei, en als dat niet kan 13 mei”, aldus de demissionair premier. “We gaan echt geen onverantwoorde dingen doen. We bekijken het van week tot week en daarbij is de situatie in de ziekenhuizen bepalend.”

Advertentie

Overleg Catshuis

Dit weekend is er weer een overleg in het Catshuis. Voor nu staat het afschaffen van de avondlok en het openen van de terrassen op 28 april, maar als de besmettingscijfers en het aantal coronapatiënten in de ziekenhuizen dalen niet dalen, wordt die datum weer geschrapt.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTLnieuws. Beeld: Brunopress.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Mark Rutte: "Versoepelingen mogelijk pas vanaf half mei"

Even hadden we de hoop dat 21 april de coronamaatregelen versoepeld zouden worden, maar tijdens de persconferentie werd bekendgemaakt dat die plannen een weekje worden opgeschoven. Nu heeft Mark Rutte laten weten dat de versoepelingen misschien nog verder worden uitgesteld naar half mei.

“Nu staat er met potlood 28 april in de agenda, dat gaat er ook zo weer uit als het dat niet kan. Anders wordt het 3 mei of 6 mei, en als dat niet kan 13 mei”, aldus de demissionair premier. “We gaan echt geen onverantwoorde dingen doen. We bekijken het van week tot week en daarbij is de situatie in de ziekenhuizen bepalend.”

Advertentie

Overleg Catshuis

Dit weekend is er weer een overleg in het Catshuis. Voor nu staat het afschaffen van de avondlok en het openen van de terrassen op 28 april, maar als de besmettingscijfers en het aantal coronapatiënten in de ziekenhuizen dalen niet dalen, wordt die datum weer geschrapt.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTLnieuws. Beeld: Brunopress.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Kim heeft endometriose: “Pas na 20 jaar kreeg ik een diagnose”

Hoofdpijn, extreme darmklachten, hevige menstruaties en chronische vermoeidheid. Kim Heerink (38) moest er volgens haar artsen maar mee leren leven, want een ziekte had ze niet. “De drempel om naar de huisarts te gaan werd alsmaar hoger.”

“Zie je wel, ik bén niet gek. Dat was mijn eerste gedachte toen de arts me vertelde dat ik endometriose heb, een chronische ziekte waarbij weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder groeit en organen kan aantasten. Een echo geeft zelden uitsluitsel, maar nu had de specialist binnen vijf minuten gezien dat ik tal van verklevingen had in mijn onderbuik. Een MRI gaf definitief uitsluitsel. ‘Dit is best heftig allemaal’, zeiden de artsen. Er stond me een pittige operatie te wachten, maar ik voelde alleen maar opluchting.”

Advertentie

Hoofdpijn

“Ik was veertien toen ik last kreeg van zware hoofdpijn. Toen de pijn in mijn hoofd maar niet wegging, ben ik een aantal testen gaan doen. Daar kwam niets uit. ‘Er gebeurt van alles in je lijf tijdens de puberteit. Je groeit er wel overheen’, zeiden de artsen. Dat gebeurde niet. De pijn werd zo erg dat ik amper kon nadenken en concentratieproblemen kreeg. Een boek lezen of sporten: het lukte me nauwelijks. Toch sprak ik er weinig over. Je wilt niet íedere dag zeggen dat je hoofdpijn hebt. Het kostte me enorm veel energie, maar toch probeerde ik een zo normaal mogelijk leven te leiden.”

“Naast de extreme hoofdpijn, kreeg ik darmklachten. Bijna elke dag had ik afwisselend obstipatie, diarree en een opgezette buik. Afgezien van de pijn, maakte het me ook ontzettend onzeker. Als ik wegging, keek ik wel tien keer in mijn tas of mijn diarreeremmers er wel inzaten. Op feestjes zocht ik altijd eerst naar het toilet en de uitgang. Dat leverde natuurlijk stress op, wat mijn darmklachten weer niet ten goede kwam. Ook darmonderzoeken leverden niets op. ‘Je hebt het prikkelbare darm syndroom’, zei de arts. Een diagnose die gesteld wordt als ze eigenlijk geen diagnose kunnen stellen. Is het er wel? Heb ik niet gewoon een heel lage pijngrens? Het zijn vragen die ik mezelf vaak gesteld heb. Omdat uit de onderzoeken steeds bleek dat er niets aan de hand was, werd de drempel om naar de huisarts te gaan alsmaar hoger. ‘Je hebt hoofdpijn, maar dat weten we toch al’, zei hij toen ik naar het spreekuur kwam. ‘Wat wil je dat ik eraan doe?’”

Kims opgezette buik. 

Kinderwens

“Het balletje kwam aan het rollen toen mijn vriend en ik graag kinderen wilden, maar het niet lukte om zwanger te raken. Toen de fertiliteitsarts me inwendig onderzocht, sprong ik tegen het plafond van de pijn. Ik had zelf intussen veel gelezen over endometriose en schrok me rot toen negentig procent van de symptomen op mij van toepassing bleek. Hoofdpijn, darmproblemen, extreme vermoeidheid, extreme menstruatie, problemen met zwanger raken… Ik somde ze op, maar de fertiliteitsarts wuifde mijn vermoedens weg. ‘Het zou kunnen’, zei ze. ‘Maar de kans dat jij het hebt is zeer klein. We verwijzen alleen door als we het honderd procent zeker weten.’ Dat is nou net het probleem met deze aandoening: de symptomen zijn zo vaag dat je nooit met zekerheid kunt zeggen dat het endometriose is. Ik heb enorm moeten pushen voor een doorverwijzing naar de gespecialiseerde gynaecoloog.”

“Een bol van 2,6 centimeter drukte van de buitenkant mijn darm bijna dicht. Ook zaten er verklevingen aan de achterkant van mijn baarmoeder en rond de urineleider. Gelukkig waren we er op tijd bij, maar ik moest wel geopereerd worden. Het verwijderen van de verkleving bij mijn darmen was niet noodzakelijk, maar toch hoefde ik hier niet lang over na te denken. Niet opereren zou betekenen dat mijn klachten zouden blijven en misschien nog wel erger zouden worden. Ook zou de endometriose een zwangerschap in de weg kunnen staan, dus wilde ik het hoe dan ook weg hebben.”

Kims buik na de operatie.

Grip

“Vijf kleine gaatjes in mijn buik herinneren aan de operatie die gelukkig goed is verlopen. Inmiddels is het 2,5 jaar later en het gaat naar omstandigheden redelijk goed met me. Met een aangepast dieet (gluten-, zuivel- en zoveel mogelijk suikervrij) voelt mijn lijf redelijk rustig. Ook mijn hoofdpijn is enorm afgenomen. Iets wat ik nooit had durven dromen omdat er niet per se een link wordt gelegd tussen hoofdpijn en endometriose. Helaas is mijn energieniveau nog altijd laag. Dat heeft misschien tijd nodig omdat ik jarenlang over mijn fysieke en mentale grenzen ben gegaan omdat ik dacht ‘dat het erbij hoorde’. Dat ik nu eindelijk een diagnose heb, heeft me weer grip op mijn leven gegeven. Ik ben heel lang doorgegaan alsof er niets aan de hand was, maar ik wist al die tijd: wat ik voel is niet normaal. Nu ik weet wat er met me aan de hand is, lukt het me om prioriteiten te stellen. Ook is er meer begrip van mijn omgeving.

“Met de zwangerschap is het goed gekomen, inmiddels ben ik moeder geworden van een dochtertje. De kans dat zij ook endometriose krijgt, is vanwege de erfelijkheidsfactor zeven keer groter. Zij mag niet hetzelfde doormaken en daarom vind ik het belangrijk dat er meer aandacht voor deze ziekte komt. Een op de tien vrouwen heeft het. Het stellen van een diagnose duur gemiddeld acht jaar. Vrouwen voelen zich vaak onbegrepen en blijven rondlopen met hun klachten. Ik zou tegen alle vrouwen willen zeggen: geef niet op als artsen je wegsturen zonder diagnose. Het is jouw lijf, jij weet het allerbeste waar jouw grenzen liggen.”

Kim met haar dochtertje. 

Meer weten? Kijk op de website van de Endometriose Stichting en op Kims website Kendoe.

Beeld: privébeeld, Josje Blokland Fotografie (portret Kim).

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Kim heeft endometriose: “Pas na 20 jaar kreeg ik een diagnose”

Hoofdpijn, extreme darmklachten, hevige menstruaties en chronische vermoeidheid. Kim Heerink (38) moest er volgens haar artsen maar mee leren leven, want een ziekte had ze niet. “De drempel om naar de huisarts te gaan werd alsmaar hoger.”

“Zie je wel, ik bén niet gek. Dat was mijn eerste gedachte toen de arts me vertelde dat ik endometriose heb, een chronische ziekte waarbij weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder groeit en organen kan aantasten. Een echo geeft zelden uitsluitsel, maar nu had de specialist binnen vijf minuten gezien dat ik tal van verklevingen had in mijn onderbuik. Een MRI gaf definitief uitsluitsel. ‘Dit is best heftig allemaal’, zeiden de artsen. Er stond me een pittige operatie te wachten, maar ik voelde alleen maar opluchting.”

Advertentie

Hoofdpijn

“Ik was veertien toen ik last kreeg van zware hoofdpijn. Toen de pijn in mijn hoofd maar niet wegging, ben ik een aantal testen gaan doen. Daar kwam niets uit. ‘Er gebeurt van alles in je lijf tijdens de puberteit. Je groeit er wel overheen’, zeiden de artsen. Dat gebeurde niet. De pijn werd zo erg dat ik amper kon nadenken en concentratieproblemen kreeg. Een boek lezen of sporten: het lukte me nauwelijks. Toch sprak ik er weinig over. Je wilt niet íedere dag zeggen dat je hoofdpijn hebt. Het kostte me enorm veel energie, maar toch probeerde ik een zo normaal mogelijk leven te leiden.”

“Naast de extreme hoofdpijn, kreeg ik darmklachten. Bijna elke dag had ik afwisselend obstipatie, diarree en een opgezette buik. Afgezien van de pijn, maakte het me ook ontzettend onzeker. Als ik wegging, keek ik wel tien keer in mijn tas of mijn diarreeremmers er wel inzaten. Op feestjes zocht ik altijd eerst naar het toilet en de uitgang. Dat leverde natuurlijk stress op, wat mijn darmklachten weer niet ten goede kwam. Ook darmonderzoeken leverden niets op. ‘Je hebt het prikkelbare darm syndroom’, zei de arts. Een diagnose die gesteld wordt als ze eigenlijk geen diagnose kunnen stellen. Is het er wel? Heb ik niet gewoon een heel lage pijngrens? Het zijn vragen die ik mezelf vaak gesteld heb. Omdat uit de onderzoeken steeds bleek dat er niets aan de hand was, werd de drempel om naar de huisarts te gaan alsmaar hoger. ‘Je hebt hoofdpijn, maar dat weten we toch al’, zei hij toen ik naar het spreekuur kwam. ‘Wat wil je dat ik eraan doe?’”

Kims opgezette buik. 

Kinderwens

“Het balletje kwam aan het rollen toen mijn vriend en ik graag kinderen wilden, maar het niet lukte om zwanger te raken. Toen de fertiliteitsarts me inwendig onderzocht, sprong ik tegen het plafond van de pijn. Ik had zelf intussen veel gelezen over endometriose en schrok me rot toen negentig procent van de symptomen op mij van toepassing bleek. Hoofdpijn, darmproblemen, extreme vermoeidheid, extreme menstruatie, problemen met zwanger raken… Ik somde ze op, maar de fertiliteitsarts wuifde mijn vermoedens weg. ‘Het zou kunnen’, zei ze. ‘Maar de kans dat jij het hebt is zeer klein. We verwijzen alleen door als we het honderd procent zeker weten.’ Dat is nou net het probleem met deze aandoening: de symptomen zijn zo vaag dat je nooit met zekerheid kunt zeggen dat het endometriose is. Ik heb enorm moeten pushen voor een doorverwijzing naar de gespecialiseerde gynaecoloog.”

“Een bol van 2,6 centimeter drukte van de buitenkant mijn darm bijna dicht. Ook zaten er verklevingen aan de achterkant van mijn baarmoeder en rond de urineleider. Gelukkig waren we er op tijd bij, maar ik moest wel geopereerd worden. Het verwijderen van de verkleving bij mijn darmen was niet noodzakelijk, maar toch hoefde ik hier niet lang over na te denken. Niet opereren zou betekenen dat mijn klachten zouden blijven en misschien nog wel erger zouden worden. Ook zou de endometriose een zwangerschap in de weg kunnen staan, dus wilde ik het hoe dan ook weg hebben.”

Kims buik na de operatie.

Grip

“Vijf kleine gaatjes in mijn buik herinneren aan de operatie die gelukkig goed is verlopen. Inmiddels is het 2,5 jaar later en het gaat naar omstandigheden redelijk goed met me. Met een aangepast dieet (gluten-, zuivel- en zoveel mogelijk suikervrij) voelt mijn lijf redelijk rustig. Ook mijn hoofdpijn is enorm afgenomen. Iets wat ik nooit had durven dromen omdat er niet per se een link wordt gelegd tussen hoofdpijn en endometriose. Helaas is mijn energieniveau nog altijd laag. Dat heeft misschien tijd nodig omdat ik jarenlang over mijn fysieke en mentale grenzen ben gegaan omdat ik dacht ‘dat het erbij hoorde’. Dat ik nu eindelijk een diagnose heb, heeft me weer grip op mijn leven gegeven. Ik ben heel lang doorgegaan alsof er niets aan de hand was, maar ik wist al die tijd: wat ik voel is niet normaal. Nu ik weet wat er met me aan de hand is, lukt het me om prioriteiten te stellen. Ook is er meer begrip van mijn omgeving.

“Met de zwangerschap is het goed gekomen, inmiddels ben ik moeder geworden van een dochtertje. De kans dat zij ook endometriose krijgt, is vanwege de erfelijkheidsfactor zeven keer groter. Zij mag niet hetzelfde doormaken en daarom vind ik het belangrijk dat er meer aandacht voor deze ziekte komt. Een op de tien vrouwen heeft het. Het stellen van een diagnose duur gemiddeld acht jaar. Vrouwen voelen zich vaak onbegrepen en blijven rondlopen met hun klachten. Ik zou tegen alle vrouwen willen zeggen: geef niet op als artsen je wegsturen zonder diagnose. Het is jouw lijf, jij weet het allerbeste waar jouw grenzen liggen.”

Kim met haar dochtertje. 

Meer weten? Kijk op de website van de Endometriose Stichting en op Kims website Kendoe.

Beeld: privébeeld, Josje Blokland Fotografie (portret Kim).

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien