Hoe sterk is jullie relatie? Doe hier de test>

Zoek binnen:

Hanna Postma (46) liet beide borsten en eierstokken weghalen: "Uiteindelijk komt het goed"

Nadat duidelijk werd dat ze erfelijk belast is met het borstkankergen, liet journalist Hanna Postma (46) beide borsten en eierstokken weghalen. Wat ze dacht dat ‘even’ een borstoperatie zou zijn, werd een lange weg vol obstakels. Langzaam maar zeker krabbelt ze op.

“Vandaag was de dag van mijn uitslag. Ik zag het al aan het ernstige gezicht van de dokter toen ze ons binnenriep. Slecht nieuws. Ik heb het dus. Dat ellendige gendefect, waardoor ik 80 procent kans op borstkanker heb en tot 60 procent kans op eierstokkanker. Gek genoeg voel ik me rustiger dan de afgelopen dagen. Dat is dus wat duidelijkheid met je doet. Ik heb steeds gezegd dat ik vandaag zou horen of mijn leven gewoon rechtdoor kan blijven gaan of dat ik eerst een grote bocht moet maken en dan weer rechtdoor. Want rechtdoor ga ik, uiteindelijk komt het goed. Ik ga ervoor.”

Advertentie

“Op de dag van de uitslag van mijn DNA-onderzoek schreef ik deze mail aan mijn vrienden. Ik had het dus, een BRCA1-mutatie, waardoor ik een verhoogde kans op kanker heb. Inmiddels is het 7 jaar later en ligt die grote bocht alweer ver achter me. De zin die ik hier destijds over schreef, ontroert me nu. Ik stapte er zo open in. Was ervan overtuigd dat ik na een kleine pauze mijn oude leven met mijn nieuwe lichaam gewoon weer zou oppakken. Inmiddels weet ik dat dit te naïef was. Ik ben dezelfde niet meer.”

Zeven littekens
“Na de uitslag van het DNA-onderzoek besloot ik niet te wachten totdat ik de ziektes zou krijgen waar mijn oma en moeder aan overleden en die mijn zus maar ternauwernood overleefde. Ik nam het heft in eigen hand. Eerst gingen mijn eierstokken eruit. Een half jaar later liet ik mijn borsten uit voorzorg amputeren en meteen reconstrueren. Alle mogelijke complicaties die de plastisch chirurg me vooraf schetste, kreeg ik: afstervende huid, infecties, spoedoperaties. Uiteindelijk was van mijn linkerborst niet veel meer over dan een rimpelige huidplooi. 3 maanden lang prutste ik een siliconenprothese in mijn bh. Maar ik wilde echte borsten. De plastisch chirurg die zei dat het allemaal goed zou komen, maakte haar belofte waar. Met gebruik van mijn rugspier, huid en weefsel van mijn rug werd er een nieuwe borst gemaakt.”

Dodelijke wapens
“Ik heb mijn lichaam nooit helemaal perfect gevonden. Er was altijd wel iets op aan te merken: putjes in mijn billen, striae na mijn zwangerschappen, haar op onverwachte plekken… Maar mijn borsten, die mochten er zijn. Ik was er heel blij mee. Totdat ze opeens veranderden in dodelijke wapens. Toen ik na de 6 uur durende amputatie en reconstructie wakker werd, voelde ik hoe stil mijn geopereerde lijf erbij lag. Ik voelde hoe het in shock was. Mijn geest kon het allemaal prima snappen, die was opgelucht dat het kankergevaar was geweken, mijn lichaam was in de war: ‘Hallo, wat is hier gebeurd?!’ ‘Rustig maar, slaap maar, het komt allemaal goed.’ Ik weet niet of het mijn lief was die me dit influisterde, of mijn innerlijke stem die de boel probeerde te sussen. Feit was dat mijn mentale kracht het won. Bij elke nieuwe complicatie bleef ik rustig en gaf ik me over. Totdat de laatste operatie achter de rug was en de plastisch chirurg zei dat het klaar was. Ik weet nog hoe ik afscheid nam met een welgemeend: ‘Bedankt en tot ziens. Al hoop ik eigenlijk van niet.’ Ik had lang genoeg in het Antoni van Leeuwenhoek-ziekenhuis rondgehangen. Ik dacht dat ik ‘even’ een borstoperatie zou doen, inmiddels was ik 2 jaar en die 7 littekens verder. Klaar ermee, ik wilde vol gas die bocht door en verder met mijn leven.”

Piratenmama
“Ik ben dankbaar dat het juist mijn kinderen waren die mij hielpen om de bizarre weg die ik had afgelegd te accepteren. Het begon met mijn zoon, die na de laatste operatie de badkamer in kwam en mijn littekens eens goed bekeek. Ik voelde me ongemakkelijk. Moest hij dit wel zien allemaal? De zachte handjes van een 4-jarige die mijn rug voorzichtig aanraakten, gaven het antwoord. Ik moest me niet verstoppen. Niet voor hem, maar ook niet voor mezelf. Zijn woorden: ‘Met al die littekens ben je eigenlijk een soort piratenmama’, gaven me een enorme boost. Ik voelde me trots. Op mijn lichaam, dat zich zo goed herstelde. Op mijn man, die maar bleef zeggen dat hij me prachtig vond. Op mijn kinderen, die me het gevoel gaven dat ik nog dezelfde was. En op mezelf. Ik had het geflikt. Piratenmama, wat een geuzennaam. En dan was er nog mijn dochter, die pasgeleden zei dat ze me helemaal geen slecht voorbeeld vind. Die complicaties is zij allang vergeten. Wat telt, is het eindresultaat. Een moeder die je niet zomaar omver krijgt. Een moeder die er ís, een heel goed voorbeeld juist – dit zijn haar woorden hè, niet die van mij. En man, wat deden ze me goed.”

Versie 2.0
“Het accepteren van mijn gebreken betekende ook dat ik ging sporten. Aan de gang met dat lijf en vrede vinden in mezelf. Inmiddels haal ik alles uit mijn sportschoolabonnement. Ik voel me elke week sterker worden. De kilo’s zitten er nog, maar dat is stap twee. Eerst maar eens goed in mijn vel zitten, accepteren dat mijn fysieke kracht minder is en van mezelf houden. Inmiddels loop ik van de kleedkamer in mijn blootje naar de douche. Het kan me niet meer schelen wat anderen denken. Die littekens zijn stille getuigen van een moeilijke tijd en van een nieuw begin. Ik zit op een andere weg dan voor dit allemaal gebeurde, maar het uitzicht is prachtig. Versie 2.0. Ik ben klaar voor de rest van mijn leven.”

Hanna Postma is een pseudoniem.

Meer weten over erfelijke aanleg voor kanker? Kijk op oncogen.nl.

De beste artikelen iedere week in je mailbox ontvangen? Abonneer je dan op de leukste nieuwsbrief van Nederland!

Beeld: Stocksy

Maartje en de meisjes – deel 52: “Dus jij bent Vera’s nieuwe vlam?”

nieuwe vlam

Een tikkeltje zenuwachtig en tegelijk vol vertrouwen belt Maartje aan bij haar knappe werkrelatie Vera. Ze weten allebei dat er niets zakelijks op de agenda staat vanavond. Haar verbazing is dan ook groot als een jochie van een jaar of zes met grote ogen de deur open doet.

“Kom jij ook al voor mama?” vraagt het ventje van drie turven hoog.

“Ehm… hoi!” stamel ik. “Ik ben Maartje. En wie ben jij?”

“Felix. Ik heb een Tijannosaujus.”

“Hoi Felix. Dat is mooi zeg, een Tyrannosaurus. Ik kom voor Vera, is dat jouw mama?”

Op dat moment steekt Vera

Lees Verder >>

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien