Was Getekend, Annie. M.G. Schmidt stopt! Nu tot 15,- voordeel

Zoek binnen:

COLUMN: Hans heeft zijn ex-vrouw aan de lijn

En hij is ernstig door de mand aan het vallen, vreest hij. 

Mijn voormalige echtgenote belde met de mededeling dat Sharon was overleden. Ik dacht heel hard na, maar wist toch echt niet wie Sharon was. Een tante? Een nichtje? Mijn voormalige echtgenote heeft vele tantes en vele, vele nichtjes. Dus ik zei: “Wat erg zeg. Hoe oud was ze ook alweer?”

“Tweeënnegentig”, zei ze, en inwendig dacht ik: poeh! Want bijna had ik gezegd, zomaar op de gok: “Ach zeg, en zo jong nog.”

“Maar”, vervolgde mijn voormalige echtgenote, “met Emma gaat het weer beter.”

“Goed zo”, zei ik, en dacht nu weer na welke tante of nichtje – of vriendin of buurvrouw – Emma was, totdat ze zei: “Ze trekt alleen nog wel met haar achterpoot.”

Tantes, nichtjes, ooms, neven, buurvrouwen, vriendinnen, honden – mijn voormalige echtgenote smijt altijd met namen. Dat deed ze al tijdens ons huwelijk, maar ook nu. Dus zelfs nu we alweer jaren gescheiden zijn, vergt het opperste concentratie mijnerzijds om niet door de mand te vallen. En soms gebeurt dat toch.

“Je moet de groeten hebben van Sam”, zei ze nu.

“Leuk. Doe hem de groeten terug!”

“Hem? Sam? Ik heb het over Samantha. Die ken je toch?”

“O Samantha!” herhaalde ik, en omdat honden doorgaans niet de groeten doen, moest het ditmaal een mens zijn. Ik zei, vooral om aan te tonen dat ik heus wel wist over wie we het hadden: “Het gaat goed met haar, hè?”

“Hoe bedoel je?”

“Nou, met Samantha… dat het goed gaat…”

Volgens mij was ik nu ernstig door de mand aan het vallen.

“Je weet toch dat Peter op sterven ligt?”

Was dat haar man? Haar golden retriever?

“Ja sorry, ik was even in de war met een andere Samantha. Ja, Peter zeg, goh…”

“Kom je naar zijn begrafenis?”

Mijn voormalige echtgenote woont in de Verenigde Staten. Die Peter vast ook. Ik zag me al zitten in het vliegtuig, me de hele reis afvragend: naar wiens begrafenis ga ik eigenlijk?

“Ja, als het even kan wel. Je weet: Peter en ik…”

“Hoe is het eigenlijk met Johan?” onderbrak ze me. Hé Johan, we waren kennelijk ineens in Nederland aanbeland.

“Goed”, zei ik meteen.

“Maar hij is toch ontslagen?”

“Ja ja. Maar dat heeft hij… euh… helemaal verwerkt.”

Wij bellen elke zondagmiddag. En aan het eind van het gesprek komt die vraag, elke keer weer: “En met jou? Hoe gaat het met jou, Hansje?” Gelukkig. Niet alleen omdat ze het zo lief vraagt, maar vooral omdat ik dan denk: hé, eindelijk, eindelijk iemand die ik ken.

hans 3_libelle
Hans Verstraaten is getrouwd. Hij is journalist en columnist voor o.a. Management Team. Iedere week schrijft Hans een prachtige column voor Libelle. En omdat we hem jou natuurlijk niet willen onthouden, kun je ’m hier – helemaal gratis en voor niets – nog eens nalezen! Lees ook zijn andere columns.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien