Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Het hele gezin van Libelle's Elsbeth kreeg corona: "Als een rijtje dominostenen vielen we om"

Elsbeth Drijver (53) is coördinator tekstredactie. Met haar man André heeft ze 2 zoons (18 en 15) en een dochter (17). In september was ineens het hele gezin gevloerd door corona.

En ik maar denken dat ik het niet kon krijgen. Omdat ik vanaf het begin van de coronacrisis goed afstand houd, regelmatig mijn handen was en gezond eet. Ik heb zelfs een aanvaring met mijn zus geriskeerd (geloof me, dat wil je niet) door afgelopen zomer op een verjaardag hard ‘Nee! Niet doen!’ te roepen toen ze op me af kwam om me drie dikke zoenen te geven. Ik deed dus niet alleen voorzichtig, ik deed ook echt mijn best om het niet te krijgen. En toch kreeg ik het.

Advertentie

Corona sloop ons gezin binnen als een mus op Domino Day. Letterlijk, want het begon bij onze jongste zoon Mus (15). Hij klaagde over hoofdpijn. Op de site van het RIVM stond dat niet bij het eerste rijtje symptomen, maar bij de eventuele klachten. Toen hij twee dagen later nog steeds hoofdpijn had en zei: “Wat smaakt dat water raar,” gingen bij mij toch wat alarmbellen rinkelen: bij corona hoort ook smaak- en reukverlies. Nu smaakt water nergens naar, maar toch.

Mondkapje gewisseld

Hoewel mijn man André het overdreven van me vond, maakte ik een afspraak voor een coronatest. Twee dagen later liepen Mus en ik naar de teststraat bij de Amsterdamse RAI. En daar maakte ik een cruciale fout. Bleek later. Onderweg zei Mus dat zijn mondkapje te groot was en van zijn neus zakte . “Hier, neem de mijne maar”, zei ik als een moeder die het laatste gebroken speculaasje uit de koektrommel neemt. Serieus: ruilen van mondkapje… HOE DOM KUN JE ZIJN?!

Oké, lang verhaal kort: na Mus werd ook dochter Pippa (17) positief getest. Toen ik een paar dagen later begon te kuchen, wist ik eigenlijk al hoe laat het was. Ondertussen was ook André aan het snotteren, proesten en niezen én had hij bijna geen stem meer (“Dat is geen corona, ik heb gewoon griep”). Toen hij eenmaal bereid was zich te laten testen, was hij al te laat. De uitslag was negatief, terwijl hij niet meer op zijn benen kon staan van ellende.

Rijtje dominostenen

Dan moet je dus mensen gaan bellen. Alsof je melaats bent: “Ja, hallo, met de moeder van Mus/Pippa. Eh… ik wil even melden dat hij/zij positief is getest op corona.” En dan die stilte. Je hoort de persoon aan de andere kant van de lijn denken: ‘Wanneer heb ik voor het laatst contact met hem/haar gehad? En heb ik hem/haar toen ook aangeraakt? Ben ik binnen die anderhalve meter geweest? Kun je ‘het’ ook krijgen van bellen?!’

Het gekke is dat we allemaal verschillende klachten hadden, maar we pas echt ziek waren ná de coronatest. Als een rijtje dominostenen vielen we om. Zo hingen we ook in een vaste volgorde tegen elkaar op de bank. Alleen onze oudste zoon Pelle (18) had nergens last van. Met zijn 1.96 meter was hij vast te lang om onze bacillen of virusdeeltjes te kunnen inademen. Uit voorzorg kwam hij alleen van zijn kamer om te eten, en weg was-ie weer. Wat wel sneu was voor hem is dat we allemaal na elkaar zijn getest; elke keer werd zijn quarantaine met tien dagen verlengd.

Onverwacht gezellig

Voor ons gevoel brak eind september dus een heel, heel, heel lange kerst aan. Onverwacht gezellig. Het duurde niet lang voordat Netflix begon te vervelen en we Monopoly van zolder haalden. En omdat we zo zielig waren, begon ik spontaan met bakken. Vooral troostvoer als appeltaart, cake en bananenbrood. Wel jammer dat we niets konden ruiken of proeven.

Boodschappen doen

Alleen de dagelijkse boodschappen waren een probleem. Sinds de pandemie waren zo’n 1.699.999 mensen op het idee gekomen om de boodschappen online te bestellen en te laten bezorgen. De eerste bezorgdatum die ik eind september kon aanvinken was 19 november! Gelukkig stond het eerste weekend mijn zus (ja, díe zus!) bij het tuinhekje – op gepaste afstand – met voor minstens vijf dagen aan eten. Verder bood buurvrouw Rieta aan om boodschappen voor ons te doen. Hartverwarmend. Ik appte wat ik nodig had en een paar uur later kreeg ik een appje dat de tassen voor de deur stonden en stuurde ze een Tikkie.

Piepen en hijgen

Eén moment ben ik écht bang geweest voor de gevolgen van dat rotvirus. Hoewel André twee keer negatief was getest, kan het niet anders dan dat ook hij corona had. Hij is het meest ziek geweest van iedereen. We konden alle symptomen aanvinken: benauwd, moe, grieperig, geen reuk, geen smaak, alles kwam voorbij. Op een dag zat André zo te piepen en te hijgen van benauwdheid dat ik dacht dat hij zou bezwijken. In paniek belde ik de huisarts. De assistente: “Mag ik meneer zelf even spreken?” Ik: “Dat kan écht niet, hij zit in de tuin naar adem te happen.” Zij: “Toch wil ik hem even spreken, ik wil graag zelf even horen hoe benauwd meneer is.” Ik: “Mag ik een filmpje sturen, dan? Hij kan niet eens meer praten.” Diepe zucht aan de andere kant van de lijn.

De huisarts kwam: “Het zijn de gevolgen van corona, dat kan niet anders. Tja, de een heeft er gewoon meer last van dan de ander. Beterschap!”

Aardig overeind gekrabbeld

Het is nu half november en we zijn aardig overeind gekrabbeld. Mus heeft nog last van hoofdpijn, Pippa gaat weer naar school en is nog snel moe. Ik ben weer halve dagen aan het werk. En André? Die heeft zich eroverheen gezet. Zegt-ie. Nou ja, ik laat het maar zo. Want iedere vrouw weet: liever een man die doet alsof hij beter is, dan een man die (denkt dat-ie) ziek is.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Elsbeth Drijver

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: "Ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!"

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden. Deze week schrijft ze over haar ‘gezellige’ nieuwe overbuurman.

Het grappige is dat mensen een heel exotisch beeld hebben bij mijn leven in Lissabon. En ja, als ik de deuren van mijn Franse balkonnetje open, zie ik inderdaad Portugese tegeltjes en een waslijntje aan de overkant. Maar tegenwoordig ook het hoogblonde hoofd van de Nederlandse overbuurman.

Advertentie

Dierlijke passie

“Nog eentje?” vroeg zoon T. Ik zuchtte. Ja, nog eentje. Ik had inmiddels al geaccepteerd dat tegenover me op de begane grond een Hollandse man woont, die me ’s ochtends begroet met “Hallo buurvrouw!” in een plat Amsterdams accent. Op zich niet de vibe waar ik voor ben geëmigreerd, maar prima.

Alles beter dan die ruziemakende en seksende Spanjaarden naast me, met wie ik niet on speaking terms ben. Zij voelen zich niet vrij in hun eigen huis, omdat ik bij geluidsoverlast klaag. Ik vind dat ik het recht heb om niet indirect betrokken te willen zijn bij hun dierlijke, passionele momenten.

Nick en Simon

Bovendien is de Nederlandse benedenbuurman – geen idee hoe hij heet, maar laten we hem Willem noemen – vrolijk en sociaal. Hij houdt regelmatig borrels op het stoepje, samen met zijn Portugese vrienden terwijl Fado-muziek door de boxen schalt. Kijk, daar hou ik van. Dat is Portugal.

Maar vorige week ging het helemaal mis. Terwijl ik me probeerde te concentreren op een artikel over luxe kamerplanten, hoorde ik opeens een bekend deuntje. T. kwam zijn kamer uitgesneld. “Dit is toch niet…” Jawel. Nick en Simon. In stereo. Wat blijkt, in het appartement boven Willem is een andere Nederlander komen wonen. De horror! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben er meestal trots op om Nederlands te zijn. Maar ik wilde juist een andere omgeving. En echt integreren. Niet de hoofdprijs betalen voor een appartement – “want typisch Portugees in de binnenstad” – en dan alleen maar Nederlands om me heen horen.

Geïntimideerd

Nick en Simon zou ik op zich nog wel trekken, ruimdenkend als ik ben, als De Nieuwe Buurman niet luidkeels mee zou zingen. Hetzelfde nummer, op repeat. Om je een idee te geven; mijn straatje is smal. En aangezien De Nieuwe Buurman en ik op dezelfde hoogte wonen, kijken we bij elkaar naar binnen. Nou ja, hij vooral bij mij. Als ik per ongeluk zijn kant op kijk, staart hij me strak in mijn ogen. En dan doe ik lafjes de gordijnen dicht. Ja, ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!

Zoon T. weigert de straat over te steken voor een goed gesprek. Dat snap ik. We weten niet precies wat er scheelt, maar de Nederlandse buurman heeft issues. Als in: minutenlang keihard schelden in het Nederlands. Tegen zichzelf, terwijl hij wild met zijn armen zwaait en door de kamer beent. Is het Tourette? Daar heb ik uiteraard begrip voor. Maar stel dat hij gewoon anger management issues heeft. Dan moeten we een burenruzie natuurlijk zien te voorkomen. Maar ik moet iets… Maar wat?

Beeld: Privé

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: "Ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!"

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden. Deze week schrijft ze over haar ‘gezellige’ nieuwe overbuurman.

Het grappige is dat mensen een heel exotisch beeld hebben bij mijn leven in Lissabon. En ja, als ik de deuren van mijn Franse balkonnetje open, zie ik inderdaad Portugese tegeltjes en een waslijntje aan de overkant. Maar tegenwoordig ook het hoogblonde hoofd van de Nederlandse overbuurman.

Advertentie

Dierlijke passie

“Nog eentje?” vroeg zoon T. Ik zuchtte. Ja, nog eentje. Ik had inmiddels al geaccepteerd dat tegenover me op de begane grond een Hollandse man woont, die me ’s ochtends begroet met “Hallo buurvrouw!” in een plat Amsterdams accent. Op zich niet de vibe waar ik voor ben geëmigreerd, maar prima.

Alles beter dan die ruziemakende en seksende Spanjaarden naast me, met wie ik niet on speaking terms ben. Zij voelen zich niet vrij in hun eigen huis, omdat ik bij geluidsoverlast klaag. Ik vind dat ik het recht heb om niet indirect betrokken te willen zijn bij hun dierlijke, passionele momenten.

Nick en Simon

Bovendien is de Nederlandse benedenbuurman – geen idee hoe hij heet, maar laten we hem Willem noemen – vrolijk en sociaal. Hij houdt regelmatig borrels op het stoepje, samen met zijn Portugese vrienden terwijl Fado-muziek door de boxen schalt. Kijk, daar hou ik van. Dat is Portugal.

Maar vorige week ging het helemaal mis. Terwijl ik me probeerde te concentreren op een artikel over luxe kamerplanten, hoorde ik opeens een bekend deuntje. T. kwam zijn kamer uitgesneld. “Dit is toch niet…” Jawel. Nick en Simon. In stereo. Wat blijkt, in het appartement boven Willem is een andere Nederlander komen wonen. De horror! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben er meestal trots op om Nederlands te zijn. Maar ik wilde juist een andere omgeving. En echt integreren. Niet de hoofdprijs betalen voor een appartement – “want typisch Portugees in de binnenstad” – en dan alleen maar Nederlands om me heen horen.

Geïntimideerd

Nick en Simon zou ik op zich nog wel trekken, ruimdenkend als ik ben, als De Nieuwe Buurman niet luidkeels mee zou zingen. Hetzelfde nummer, op repeat. Om je een idee te geven; mijn straatje is smal. En aangezien De Nieuwe Buurman en ik op dezelfde hoogte wonen, kijken we bij elkaar naar binnen. Nou ja, hij vooral bij mij. Als ik per ongeluk zijn kant op kijk, staart hij me strak in mijn ogen. En dan doe ik lafjes de gordijnen dicht. Ja, ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!

Zoon T. weigert de straat over te steken voor een goed gesprek. Dat snap ik. We weten niet precies wat er scheelt, maar de Nederlandse buurman heeft issues. Als in: minutenlang keihard schelden in het Nederlands. Tegen zichzelf, terwijl hij wild met zijn armen zwaait en door de kamer beent. Is het Tourette? Daar heb ik uiteraard begrip voor. Maar stel dat hij gewoon anger management issues heeft. Dan moeten we een burenruzie natuurlijk zien te voorkomen. Maar ik moet iets… Maar wat?

Beeld: Privé

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gras vervangen door tegels? Dan staat je woning wellicht op dít Twitteraccount

Een mooie tuin met gras en bloemen ziet er prachtig uit, maar het onderhouden ervan kost wel veel werk. Daardoor kiezen sommige mensen voor tegels in plaats van groen. En dat ontging Twitteraar Piet niet, wat voor hem als inspiratie diende. Het resultaat? Zijn hilarische account @onderhoudsarmoe.

Als je zopas voor een tuin vol tegels bent gegaan, kan je huis er zomaar tussenstaan. Mét grappig en ietwat confronterend bijschrift.

Advertentie

Tegeltuinen

Veel Nederlandse tuinen zijn voorzien van tegels en grint. Ieder zijn eigen smaak natuurlijk, maar de oprichter van het Twitteraccount @onderhoudsmoe vindt dat zulke tuinen geen schoonheidsprijs verdienen. En vele Nederlanders blijken deze mening te delen, want zijn account telt inmiddels al ruim 15 duizend volgers.

Humor

De oprichter van het account wil anoniem blijven, maar staat RTL Nieuws wel te woord. Hij vertelt: “Ik denk dat humor goed werkt. Als mensen zien dat anderen om een onderhoudsarme tuin lachen of het belachelijk maken, zorgt dat er misschien voor dat ze het zelf niet gaan doen.”

Grappige trend

Hij zocht in het begin op Google Maps vaak zelf naar transformaties van tuinen, waarbij al het groen zonder pardon vervangen werd door tegels.

Met de groei van zijn account kwamen er steeds meer tips binnen. “Ik vond het grappig en ging op GoogleMaps kijken of ik nog meer van zulke tuinen kon vinden. Je kunt daar ook snapshots uit het verleden zien en ik ging kijken hoe die tuinen er eerst uitzagen. En verrek, vroeger waren ze gewoon groen, lag er gras en stonden er bomen”, vertelt hij.

Zorgelijk

Het levert hilarische berichten, maar ergens zit er wel een boodschap achter. Piet vindt het namelijk zorgelijk dat er steeds meer groen verdwijnt, “gezien de uitdagingen waar we op onze planeet voor staan”. Goed voor het klimaat zijn al die tegels namelijk niet.

Maar bovenal vindt hij het gewoon erg lelijk, benadrukt hij grappend. “Het doet bijna letterlijk pijn aan je ogen.”

Handig! Zó kom je gemakkelijk van onkruid in je tuin af:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gras vervangen door tegels? Dan staat je woning wellicht op dít Twitteraccount

Een mooie tuin met gras en bloemen ziet er prachtig uit, maar het onderhouden ervan kost wel veel werk. Daardoor kiezen sommige mensen voor tegels in plaats van groen. En dat ontging Twitteraar Piet niet, wat voor hem als inspiratie diende. Het resultaat? Zijn hilarische account @onderhoudsarmoe.

Als je zopas voor een tuin vol tegels bent gegaan, kan je huis er zomaar tussenstaan. Mét grappig en ietwat confronterend bijschrift.

Advertentie

Tegeltuinen

Veel Nederlandse tuinen zijn voorzien van tegels en grint. Ieder zijn eigen smaak natuurlijk, maar de oprichter van het Twitteraccount @onderhoudsmoe vindt dat zulke tuinen geen schoonheidsprijs verdienen. En vele Nederlanders blijken deze mening te delen, want zijn account telt inmiddels al ruim 15 duizend volgers.

Humor

De oprichter van het account wil anoniem blijven, maar staat RTL Nieuws wel te woord. Hij vertelt: “Ik denk dat humor goed werkt. Als mensen zien dat anderen om een onderhoudsarme tuin lachen of het belachelijk maken, zorgt dat er misschien voor dat ze het zelf niet gaan doen.”

Grappige trend

Hij zocht in het begin op Google Maps vaak zelf naar transformaties van tuinen, waarbij al het groen zonder pardon vervangen werd door tegels.

Met de groei van zijn account kwamen er steeds meer tips binnen. “Ik vond het grappig en ging op GoogleMaps kijken of ik nog meer van zulke tuinen kon vinden. Je kunt daar ook snapshots uit het verleden zien en ik ging kijken hoe die tuinen er eerst uitzagen. En verrek, vroeger waren ze gewoon groen, lag er gras en stonden er bomen”, vertelt hij.

Zorgelijk

Het levert hilarische berichten, maar ergens zit er wel een boodschap achter. Piet vindt het namelijk zorgelijk dat er steeds meer groen verdwijnt, “gezien de uitdagingen waar we op onze planeet voor staan”. Goed voor het klimaat zijn al die tegels namelijk niet.

Maar bovenal vindt hij het gewoon erg lelijk, benadrukt hij grappend. “Het doet bijna letterlijk pijn aan je ogen.”

Handig! Zó kom je gemakkelijk van onkruid in je tuin af:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien