Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

In memoriam: "Hans was er natuurlijk altijd bij, al hield hij er niet van om op te vallen"

Op dinsdag 29 december overleed totaal onverwacht onze zeer gewaardeerde columnist en Zomerweek-gast Hans Verstraaten (1958).

Hij studeerde journalistiek aan de Hogeschool van Utrecht en was van 1989 tot 2000 en van 2005-2006 hoofdredacteur van Nieuwe Revu. Vervolgens werd hij hoofdredacteur bij Readers House/Pelican Media én stortte hij zich op het schrijven van columns, onder andere voor Libelle. Zijn eerste column verscheen in september 2006 en meteen raakte hij met zijn droge humor en hilarische anekdotes de juiste snaar bij vele Libelle-lezeressen. Hij was zelfverklaard de onhandigste man van Nederland, niet alleen motorisch maar ook wat betreft communicatie. De kleinste gebeurtenis kon bij Hans al enorm uit de hand lopen, met name daar waar het gesprekken met vrouwen betrof. Of het nou collega’s waren of een toevallige ontmoeting in de trein (een geliefd vervoermiddel van Hans): menig aardig bedoelde opmerking mondde uit in een verbale ramp en was vruchtbare aarde voor vele columns. Hij was ontwapenend eerlijk, spaarde zichzelf niet in zijn verhalen, wist precies de juiste toon te raken en was in velerlei opzichten een aimabele en bescheiden man.

Advertentie

Mede-columnist Tineke Beishuizen herinnert zich: “Al die keren dat wij – de columnisten van Libelle – tijdens de Zomerweek op het podium stonden. Hans was er natuurlijk altijd bij, al hield hij er niet van om op te vallen. Veel zei hij dan ook niet, maar als er een vraag aan hem gesteld werd zag je iets in zijn gezicht veranderen. Een klein glimlachje alsof hij een binnenpretje had. Een korte pauze. Een stapje vooruit, iets dichter naar het publiek. En wij in ademloze afwachting, want dan kwam het. Een opmerking die meteen midden in de roos was. Geestig. Goed geformuleerd. En altijd goed voor een schaterlach van de toehoorders. Dat was Hans. Onze Hans.”

Ook Wieke Biesheuvel die jarenlang een column had in Libelle neemt verdrietig afscheid: “Hans was een man van weinig woorden. Voordeel: elk woord was de moeite waard. Ik vertelde hem ooit over die honderd olifanten om mijn auto heen. Typisch Hans, in zijn relativeringsmodus: ‘maar zeg.. als je er eentje hebt gezien, heb je ze toch allemaal gezien?’ Hans, met zijn vele buurvrouwen met hun eigenaardigheden. Wij, zijn collega-columnisten, duwden Hans een barbecue door zijn strot. Bij hem in de tuin. Want wij wilden die gekke buurvrouwen weleens ontmoeten. ‘Ik denk niet dat ze komen’ voorspelde hij meteen. Maar wat waren wij graag gekomen, Tineke, Femke, Miriam, Pien en ik. Al zijn lezers vast ook. Dat was onze unieke Hans. Zo maken ze ze niet meer.

Els Rozenbroek, alias Juul: “Ik herinner me onze autoritten van Almere Strand naar Amsterdam. Hans en ik rokend voorin, columnisten Femke Sterken en Miriam Mars in ademnood op de achterbank. De vrouwen ratelend, Hans die tijdens de rit hooguit één zin zei, altijd raak, altijd geestig. Die ene keer op het podium van de Libelle Zomerweek: Hans stoïcijns met de babyzoon van Femke op zijn arm en duizend Libelle-lezeressen die niet meer bijkwamen van het lachen. Dat hij zichzelf bloedserieus vergeleek met Bratt Pitt (of Tom Cruise, dat kan ook) en we allemaal ter plekke verliefd werden op dat kleine, kale mannetje met zijn brilletje. Alle keren dat we samen een feestje ontvluchtten vanwege een gevalletje mensenschuw. De grappigste autist van de wereld is dood. Rust zacht, lieve Hans.”

De Libelle-redactie verliest met Hans een fijn mens, een heel prettige, bescheiden collega die nooit een deadline miste én een heel goede columnist. We wensen zijn nabestaanden veel sterkte. Dank je wel Hans, voor alles.

Lees hier de eerste column die Hans voor Libelle schreef, in Libelle 43, september 2006.

“Wij willen niet langer behoren tot dat enorme leger echtparen dat elkaar in bijzijn van anderen voortdurend corrigeert”

Tot voor kort leek ’t me verschrikkelijk om mij en mijn vrouw een avondje op bezoek te krijgen. Wij leden namelijk aan de onbedwingbare neiging om elkaar in het bijzijn van anderen voortdurend te corrigeren, meer in het bijzonder inzake dingen die er absoluut niet toe doen. Het is een soort ziekte. U kent ‘m vast wel. Ik schat dat minstens één op de drie echtparen in dit land eraan lijdt.

Zei ik: “Zo waren wij twee maanden geleden nog in Zwolle…”

Interrumpeerde mijn vrouw, overigens met een gulle lach: “Nee hoor, dat was drie maanden geleden.”

“Oké,” vervolgde ik en keek haar liefdevol aan, “drie maanden geleden waren wij dus in Zwolle, op weg naar Peter en Renate…”

“Nee-heeh,” zei mijn vrouw, nu enigszins geïrriteerd, “daar kwamen we net vandáán.”

“Waar we dus net vandaan kwamen”, zei ik, nu met een blik van houd-alsjeblieft-even-je-klep-dicht-mens.

Vervolgde zij: “Ja, Peter was net jarig geweest…”

“Nee-heeh,” zuchtte ik nu, “Renate was net jarig geweest.”

De mensen bij wie wij op bezoek waren, zag je inmiddels denken: wat is dit in godsnaam?

Doorgaans namen wij ook geheel in stijl afscheid.

“Het was heel gezellig,” zei mijn vrouw, wat het dus allerminst was, “en dan zien we jullie over drie weken bij ons!”

“Nee-eeh,” corrigeerde ik, “we hadden net afgesproken over vier weken. Over drie weken krijgen we immers Daan en Ellen op bezoek.”

“Daan en Ellen? Welnee. Peter en Heleen…”

Het viel ons zelf nooit zo op, die verschrikkelijke ziekte van ons, wellicht omdat we er zelf geen last van hadden. Maar onlangs waren we op bezoek bij een gastheer en gastvrouw die het gewoon zat waren. Nadat mijn vrouw en ik eerst een stevige discussie hadden of ons buurmeisje nu in groep zeven of groep acht zat, en vervolgens ruzie kregen over de vraag of we nou afgelopen dinsdag of afgelopen maandag een documentaire over de presidentsverkiezingen in óf Oezbekistan óf Kazachstan hadden gezien, grepen zij kordaat in: “Kunnen jullie in godsnaam eens een keer iets vertellen waar jullie het samen helemáál over eens zijn?”

Stil en verslagen gingen we naar huis.

En eenmaal thuis waren we het eindelijk een keer met elkaar eens: zo kan het niet langer. Wij zagen het licht. Wij willen niet langer behoren tot dat enorme leger echtparen dat elkaar in bijzijn van anderen voortdurend corrigeert. Dus hebben we nu het volgende afgesproken:

1. Wij praten alleen nog over onderwerpen waar we het beiden geheel en al over eens zijn. Niet makkelijk, inderdaad. Vandaar dat we thuis eerst flink oefenen, net zolang tot we voldoende materiaal hebben om de avond harmonieus door te komen.

2. Verder laten we details voortaan achterwege, opdat ook daarover geen ruzie meer ontstaat.

Dus begin ik vanaf heden zo: “Zo waren wij een tijd geleden ergens op bezoek in een stad in Nederland…”

En vult mijn vrouw keurig aan: “Ja, bij een echtpaar, van wie er een net jarig was geweest…”

Waarna ik weer: “En terugblikkend constateren wij beiden dat het gewoon gezellig was. Nietwaar, schat?”

“Net wat je zegt schat,” zegt mijn vrouw, “gewoon gezellig.”

Nou maar hopen dat we nog een keer ergens worden uitgenodigd.

Teskt: Marleen Koolmees. Fotografie: Bart Brussee.

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Déze BN'ers doen mee aan het nieuwe seizoen van 'Het perfecte plaatje'

De nieuwe kandidaten van het volgende seizoen van Het perfecte plaatje zijn maandagavond naar buiten gebracht. Wederom strijden allerlei bekende Nederlanders tegen elkaar met maar een doel: dé beste fotograaf van Nederland worden.

Het is alweer het zesde seizoen van RTL4-programma.

Advertentie

Kandidaten Het perfecte plaatje

Ditmaal gaan Georgina Verbaan, Frits Sissing, Jaap Reesema, Ruth Jacott, Patrick Martens, Bridget Maasland, Juvat Westendorp, Abbey Hoes, Rapper Donnie en Johnny Heitinga de strijd met elkaar aan. De presentatie van het programma is wederom in handen van Tijl Beckand. Ook de jury bestaat net als voorgaande seizoenen uit William Rutten en Cynthia Boll.

Eerdere winnaars

In het vijfde seizoen van Het perfecte plaatje ging Bibi Breijman er met de winst vandoor. De vriendin van Waylon versloeg in een spannende finale op het nippertje Stefano Keizers. Eerder wonnen Humberto Tan, Estelle Cruijff, Patty Brard en Jamie Westland het programma al.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Boulevard. Beeld: RTL

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Déze BN'ers doen mee aan het nieuwe seizoen van 'Het perfecte plaatje'

De nieuwe kandidaten van het volgende seizoen van Het perfecte plaatje zijn maandagavond naar buiten gebracht. Wederom strijden allerlei bekende Nederlanders tegen elkaar met maar een doel: dé beste fotograaf van Nederland worden.

Het is alweer het zesde seizoen van RTL4-programma.

Advertentie

Kandidaten Het perfecte plaatje

Ditmaal gaan Georgina Verbaan, Frits Sissing, Jaap Reesema, Ruth Jacott, Patrick Martens, Bridget Maasland, Juvat Westendorp, Abbey Hoes, Rapper Donnie en Johnny Heitinga de strijd met elkaar aan. De presentatie van het programma is wederom in handen van Tijl Beckand. Ook de jury bestaat net als voorgaande seizoenen uit William Rutten en Cynthia Boll.

Eerdere winnaars

In het vijfde seizoen van Het perfecte plaatje ging Bibi Breijman er met de winst vandoor. De vriendin van Waylon versloeg in een spannende finale op het nippertje Stefano Keizers. Eerder wonnen Humberto Tan, Estelle Cruijff, Patty Brard en Jamie Westland het programma al.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Boulevard. Beeld: RTL

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Noa Vahle over moeder Linda de Mol: "Ik vind haar heel sterk"

Noa Vahle, de 21-jarige dochter van Linda de Mol, siert de cover van haar moeders tijdschrift. Ze vertelt in het bijbehorende interview openhartig hoe het is om zo’n bekende televisievrouw als moeder te hebben en blikt terug op de scheiding van haar ouders.

Noa Vahle is de dochter van Linda  de Mol en haar ex-man Sander Vahle. Samen kregen ze ook nog een zoon, de inmiddels 24-jarige Julian.

Advertentie

Zorgzame moeder

Aan tijdschrift Linda. vertelt Noa Vahle dat ze haar moeder voornamelijk heel lief vindt. “Ze is altijd bezig met haar familie en is heel erg zorgzaam, ook nu mijn broer en ik al een paar jaar uit huis zijn.” Haar moeders humor kan ze ook erg waarderen. “Je kunt erg met mijn moeder lachen. Daarbij vind ik haar sterk. Ze is heel onafhankelijk en straalt dat ook uit.”

Scheiding

Ook blikt ze terug op de scheiding van haar ouders. “Als ik er nu aan terugdenk, hebben we mama onbewust weleens pijn gedaan”, herinnert ze zich. “Bij papa mochten we pizza eten, maar zij kookte elke dag groenten. Dus dan zeiden we: ‘Nou, bij papa hoeven we die niet.'”

Hechte band

Noa vervolgt: “Ze zeggen dat je als kind naar de ouder toetrekt die het meest verdriet heeft. Ons gezin viel uit elkaar, maar omdat wij bij mama bleven wonen, werden we ook ontzettend hecht samen.” Dat haar moeder alweer jaren gelukkig is met toetsenist en componist Jeroen Rietbergen vindt ze geweldig. “Hij is degene die ons gezin weer compleet heeft gemaakt”, besluit de blondine.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Noa Vahle (@noavahle)

Linda de Mol: “Ik heb James Bond laten schieten voor Sinterklaar

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: Instagram, Lindanieuws. Beeld: Brunopress

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Noa Vahle over moeder Linda de Mol: "Ik vind haar heel sterk"

Noa Vahle, de 21-jarige dochter van Linda de Mol, siert de cover van haar moeders tijdschrift. Ze vertelt in het bijbehorende interview openhartig hoe het is om zo’n bekende televisievrouw als moeder te hebben en blikt terug op de scheiding van haar ouders.

Noa Vahle is de dochter van Linda  de Mol en haar ex-man Sander Vahle. Samen kregen ze ook nog een zoon, de inmiddels 24-jarige Julian.

Advertentie

Zorgzame moeder

Aan tijdschrift Linda. vertelt Noa Vahle dat ze haar moeder voornamelijk heel lief vindt. “Ze is altijd bezig met haar familie en is heel erg zorgzaam, ook nu mijn broer en ik al een paar jaar uit huis zijn.” Haar moeders humor kan ze ook erg waarderen. “Je kunt erg met mijn moeder lachen. Daarbij vind ik haar sterk. Ze is heel onafhankelijk en straalt dat ook uit.”

Scheiding

Ook blikt ze terug op de scheiding van haar ouders. “Als ik er nu aan terugdenk, hebben we mama onbewust weleens pijn gedaan”, herinnert ze zich. “Bij papa mochten we pizza eten, maar zij kookte elke dag groenten. Dus dan zeiden we: ‘Nou, bij papa hoeven we die niet.'”

Hechte band

Noa vervolgt: “Ze zeggen dat je als kind naar de ouder toetrekt die het meest verdriet heeft. Ons gezin viel uit elkaar, maar omdat wij bij mama bleven wonen, werden we ook ontzettend hecht samen.” Dat haar moeder alweer jaren gelukkig is met toetsenist en componist Jeroen Rietbergen vindt ze geweldig. “Hij is degene die ons gezin weer compleet heeft gemaakt”, besluit de blondine.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Noa Vahle (@noavahle)

Linda de Mol: “Ik heb James Bond laten schieten voor Sinterklaar

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: Instagram, Lindanieuws. Beeld: Brunopress

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien